Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πώς ξορκίζεται η κατάρα της φυλής μας. «Καταραμένοι να είστε Αχαιοί.

Να σφάζεστε μεταξύ σας.

Σύντροφος παντοτινός η έχθρα.

Σε πολέμους αδελφοκτόνους να χύνεται το αίμα σας.

Το φαρμάκι της διχόνοιας να φωλιάζει στις φλέβες σας.

Μονοιασμένους ποτέ να μην σας βρίσκει ο Ήλιος.

Την μοίρα του Σίσυφου να έχετε και ποτέ να μην φτάνετε στον τερματισμό.

Να ματώνετε ξανά και ξανά και πάντα να είναι άπιαστο το όνειρο σας, μέχρι τον αιώνα το άπαντα». Αυτή είναι η κατάρα της Εκάβης όπως την μεταφέρει ο ποιητής, δείχνει τον πόνο της μάνας Εκάβης μπροστά στο θανατικό των παιδιών της από τους Έλληνες, στον πρώτο καταγεγραμμένο Ελληνικό εμφύλιο.

Ποιος πιστεύει σε κατάρες σήμερα; Μπορεί κανένας, αλλά η πραγματικότητα στην Ελλάδα, των 200 και κάτι ελεύθερων ετών, μοιάζει σα να βγήκε από το στόμα της Εκάβης.

Μια κατάρα στραμμένη στους Έλληνες.

Να μην μπορούν να σταθούν ενωμένοι.

Να στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου.

Να κουβαλούν μέσα τους τη διχόνοια.

Να παλεύουν και να μην φτάνουν ποτέ στο τέλος.

Η εικόνα αυτή δεν μένει στον μύθο.

Κάθε φορά που οι Έλληνες διχάζονται, η κατάρα μοιάζει παρούσα.

Κάθε φορά που ο δημόσιος βίος γίνεται πεδίο αλληλοεξόντωσης, η σκιά της επιστρέφει.

Η αδελφοκτονία δεν είναι μόνο πόλεμος με όπλα.

Είναι και η συνεχής απαξίωση, η καχυποψία, η άρνηση κάθε κοινού στόχου.

Η κατάρα της χαροκαμένης μάνας Εκάβης σπάει από μια Μάνα που κάτω από τις ίδιες συνθήκες το πένθος την οδηγεί στο να Αναστήσει την Ελλάδα.

Το έγκλημα των Τεμπών άφησε πίσω του γονείς που θρηνούν τα παιδιά τους.

Ο πόνος αυτός θα μπορούσε να γίνει σπίθα στείρου πολλαπλασιασμού του μίσους.

Μια μάνα που έχασε την κόρη της θα μπορούσε να υψώσει κατάρες εναντίον όσων θεωρεί υπεύθυνους, να γεμίζει πλατείες με εκατομμύρια οργισμένους Έλληνες για το ριζικό τους και μετά… τίποτα, διαιώνιση της ίδιας νοοτροπίας στον δημόσιο βίο και της ίδιας πτωτικής πορείας του γένους.

Αυτό θα ήταν το εύκολο για την Καρυστιανού, (το έκανε άλλωστε με επιτυχία) να διαιωνίσει το άγονο μίσος, να γίνει μια περσόνα αγαπητή σε όλη την Ελλάδα για τον πόνο που σηκώνει σαν «χαροκαμένη μάνα» και να συνεχίσει την ζωή της μέσα στο αιώνιο δίπολο «αδικημένοι Έλληνες και διεφθαρμένοι μηχανισμοί εξουσίας», δλδ να μην αλλάξει τίποτα στο πολιτικό πεδίο της χώρας.

Η επιλογή της Καρυστιανού ήταν άλλη.

Η δύσκολη, αυτή που ξορκίζει την αρχαία κατάρα.

Δεν περιορίστηκε σε προσωπική οργή.

Δεν μίλησε με όρους εκδίκησης.

Προχώρησε σε ανοιχτή σύγκρουση με θεσμούς και μηχανισμούς εξουσίας.

Το έκανε συνειδητά.

Όχι για να τιμωρήσει πρόσωπα στο όνομα μιας ιδιωτικής βεντέτας.

Αλλά για να απαιτήσει λογοδοσία.

Για να αναδείξει ευθύνες.

Για να αλλάξει ό,τι επέτρεψε την τραγωδία και αυτό δεν γίνεται με τους υπάρχοντες θεσμούς της διεφθαρμένης εξουσίας, όλοι το καταλαβαίνουμε αυτό.

Η στάση αυτή δεν απευθύνεται σε μία παράταξη.

Δεν ζητά από τους Έλληνες να διαλέξουν στρατόπεδο.

Το μήνυμα είναι καθαρό: ανεξάρτητα από κομματικές αναφορές, υπάρχει κοινή ευθύνη.

Η ασφάλεια των πολιτών.

Η λειτουργία του κράτους.

Η ποιότητα της δημοκρατίας.

Η διαφάνεια της δικαιοσύνης.

Η οικονομία που εξυπηρετεί τον πολίτη.

Πολύτιμα πράματα που χάσαμε μαζί με την ενότητα του γένους.

Αυτά δεν έχουν χρώμα, δεν επηρεάζονται από πολιτικούς προσανατολισμούς, αυτά θα τα καταφέρουμε όταν ξορκίσουμε την κατάρα.

Η σύγκρουση με την εξουσία, όταν γίνεται με στόχο τη βελτίωση των θεσμών δεν είναι πράξη διάλυσης.

Είναι πράξη ανασυγκρότησης.

Είναι επιλογή να σταθεί κανείς απέναντι σε παθογένειες που χρόνια ταλαιπωρούν τη χώρα.

Να πει ότι οι Έλληνες αξίζουν καλύτερο κράτος.

Εδώ βρίσκεται το σπάσιμο της κατάρας. Η Εκάβη καταριέται τους Έλληνες-Αχαιούς να σφάζονται μεταξύ τους.

Εδώ διατυπώνεται πρόσκληση για ενότητα.

Η κατάρα θέλει τους Έλληνες διχασμένους.

Η απάντηση ζητά κοινό βηματισμό.

Η κατάρα θέλει το όνειρο άπιαστο.

Η πράξη αυτή λέει ότι μπορούμε να φτάσουμε πιο κοντά αν σταθούμε μαζί.

Η ανάταση του γένους δεν έρχεται με εμφύλια ένταση.

Έρχεται όταν οι πολίτες απαιτούν διαφάνεια και συμμετέχουν.

Όταν δεν φοβούνται να ελέγξουν την εξουσία.

Όταν δεν αφήνουν την τραγωδία να γίνει αφορμή για νέο μίσος. ‘Όταν αριστεροί, δεξιοί, και καναπεδάτοι συνειδητοποιήσουν πως το λειτουργικό κράτος δεν είναι θέμα πολιτικής τοποθέτησης αλλά ομοφωνίας όλων των συμβαλλόντων για διαφάνεια, δικαιοσύνη, αδελφοσύνη, ασφάλεια, γαλήνη.

Για να σπάσουμε την κατάρα, οι Έλληνες πρέπει να σταθούμε δίπλα δίπλα.

Αυτό δεν θα το καταφέρει η Καρυστιανού μόνη της, η Καρυστιανού με την θυσία της μας δείχνει το κενό για να το συμπληρώσουμε, ο καθένας με την μοναδική του παρουσία, όσοι περισσότεροι δεχτούμε την πρόσκληση τόσο περισσότερο σαθρή θα γίνεται η αρχαία κατάρα της διχόνιας, τόσο περισσότερο θα οδηγηθούν προς την λήθη αλλά και την φυλακή όλοι όσοι πόνταραν στην διαίρεση των Ελλήνων για να βυσσοδομούν πάνω στον λαό μας, ντόπιοι και ξένοι.

Έτσι λοιπόν η «ΕΛΠΙΔΑ για την Δημοκρατία» δεν είναι ένα ακόμα κόμμα στο ταμπλό των δημοσκόπων. Είναι η έξοδος από την κατάρα της Εκάβης. Ψηφίστε υπεύθυνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους