Original Post

Πλήρες Κείμενο:

📌 «Αυτός ο κόσμος για ποιον είναι τελικά;» 🔗 Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στον σύνδεσμο: https://diapyros.net/aftos-o-kosmos-gia-poion-einai-telika/ 🔻 Ακολουθεί απόσπασμα: Να φτιάξουμε τόπους όπου η φωνή του πιο διστακτικού έχει βάρος, όπου η φροντίδα δεν είναι «γυναικεία υπόθεση», όπου η ήττα μπορεί να ειπωθεί χωρίς ντροπή.

Να αυξήσουμε την ταξική συνείδηση του λαού και της εργατικής τάξης, να οξύνουμε την ταξική πάλη.

Αυτό όμως δεν είναι αυτόματο.

Η οργή από μόνη της δεν έχει ταξικό πρόσημο – μπορεί να γίνει φασιστική εκτόνωση, μίσος για τον εαυτό ή κυνική παραίτηση.

Χρειάζεται πολιτική δουλειά που να τη μετασχηματίζει σε συλλογική διεκδίκηση: να ονομάζουμε τον πραγματικό εχθρό, όχι τον μετανάστη, όχι τον πιο αδύναμο συνάδελφο, όχι τον εαυτό μας.

Να μαθαίνουμε, μέσα από τη δράση και τη συζήτηση, ότι η προσωπική μας απόγνωση έχει αιτίες κοινές – και ότι η λύση δεν βρίσκεται στην ατομική σωτηρία, αλλά στη συλλογική αναμέτρηση.

Να μιλάμε όταν δεν αντέχουμε, να σπάμε τη σιωπή, την ντροπή και την ενοχή, να αναγνωρίζουμε πως η απόγνωση δεν είναι ατομική αποτυχία, αλλά κοινωνική πληγή με κοινή ρίζα: την εξουσία του κεφαλαίου πάνω στις ζωές μας.

Η απάντηση στην απόγνωση που γεννούν οι μισθοί πείνας, τα πτυχία χωρίς αξία, το άγχος των εξετάσεων και η κοινωνική πίεση δεν μπορεί να είναι η απομόνωση και η παραίτηση.

Είναι οι συλλογικοί αγώνες για μια ζωή με αξιοπρέπεια, χαρά και ελευθερία.

Μέσα από την αλληλεγγύη και την ταξική πάλη για μια κοινωνία ισότητας, δικαιοσύνης και χωρίς εκμετάλλευση μπορεί να νικηθεί η συλλογική κατάθλιψη που επιβάλλει αυτό το σάπιο σύστημα και να ανθίσει η ομορφιά της ζωής.

Αυτό το σύστημα δεν μας κλέβει μόνο τον μισθό, μας κλέβει και την ομορφιά.

Την αίσθηση ότι η ζωή έχει νόημα που δεν μετριέται σε παραγωγικότητα.

Την ποίηση της καθημερινότητας, το δέος μπροστά σε ένα ηλιοβασίλεμα που δεν βλέπουμε γιατί δουλεύουμε υπερωρίες, τη χαρά του έρωτα που γίνεται άλλη μια «σχέση» προς διαχείριση, το παιχνίδι που μετατρέπεται σε διαγωνισμό. 🌹Η ταξική πάλη δεν είναι μόνο για το ψωμί – είναι και για το τριαντάφυλλο.

Για το δικαίωμα να υπάρχουμε χωρίς χρησιμότητα, να χαιρόμαστε χωρίς ενοχή, να ερωτευόμαστε χωρίς απόσβεση.

Αυτή η επαναπραγμάτευση του κόσμου δεν έρχεται μετά την επανάσταση – πρέπει να αρχίσει τώρα, μέσα στις ρωγμές του συστήματος, αλλιώς η ίδια η επανάσταση θα γίνει μια ακόμα αγγαρεία.

Η απάντηση είναι πικρή, αλλά απελευθερωτική.

Δεν είναι για εμάς αυτός ο κόσμος.

Και αυτή η διαπίστωση είναι ήδη η απαρχή της άρνησής του.

Να μη συνηθίσουμε τον θάνατο, την απελπισία, τον κυνισμό και την αποξένωση. Κανένας μόνος, καμία μόνη απέναντι στο σύστημα που μας εξοντώνει και συνθλίβει τα όνειρά μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους