Η κατάσταση στη χερσόνησο της Ερυθραίας τον Αύγουστο του 1922 ήταν η τελευταία πράξη μιας ανείπωτης τραγωδίας, όπου ο Νικόλαος Πλαστήρας με το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων λειτούργησε ως η μοναδική...

Πλήρες Κείμενο:

Η κατάσταση στη χερσόνησο της Ερυθραίας τον Αύγουστο του 1922 ήταν η τελευταία πράξη μιας ανείπωτης τραγωδίας, όπου ο Νικόλαος Πλαστήρας με το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων λειτούργησε ως η μοναδική οργανωμένη δύναμη που εμπόδισε την ολοκληρωτική εξόντωση του Γ’ Σώματος Στρατού.

Μετά τη διάσπαση του μετώπου στο Αφιόν Καραχισάρ, ο Πλαστήρας έκανε μια συγκλονιστική προσπάθεια να κρατήσει τη χερσόνησο της Ερυθραίας ως προγεφύρωμα, πιστεύοντας ακράδαντα ότι αν συγκεντρώνονταν εκεί οι διαλυμένες ελληνικές δυνάμεις, θα μπορούσαν να αμυνθούν και να οργανώσουν μια συντεταγμένη επιβίβαση από το Τσεσμέ και τις γύρω ακτές, σώζοντας έτσι και τον άμαχο πληθυσμό που συνέρρεε πανικόβλητος.Η τελευταία μεγάλη μάχη του αποσπάσματος δόθηκε κοντά στο χωριό Αλάτσατα, όπου οι Εύζωνες του Πλαστήρα, εξαντλημένοι αλλά πειθαρχημένοι, έστησαν αμυντικές γραμμές για να αποκόψουν τις τουρκικές εμπροσθοφυλακές και τις ομάδες των άτακτων τσετών που είχαν εξαπολύσει κύματα επιθέσεων.

Οι συγκρούσεις εκεί ήταν σώμα με σώμα, με τους Ευζώνους να χρησιμοποιούν τις ξιφολόγχες τους καθώς τα πυρομαχικά λιγόστευαν δραματικά, προκαλώντας τεράστιες απώλειες στις τουρκικές δυνάμεις, υπολογίζεται ότι σε αυτές τις αλλεπάλληλες αντεπιθέσεις οι απώλειες των τσετών και των τακτικών μονάδων που ακολουθούσαν ανήλθαν σε εκατοντάδες νεκρούς, φρενάροντας προσωρινά την ορμή τους.Το τραγικό σημείο της υπόθεσης ήταν η πλήρης έλλειψη στρατηγικού σχεδίου από την ηγεσία, με τον Αρχιστράτηγο Γεώργιο Χατζανέστη να φέρει τη βαριά ευθύνη για την κατάρρευση του ηθικού και της οργάνωσης. Ο Χατζανέστης, απομονωμένος στη Σμύρνη, είχε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα του πεδίου, δίνοντας αντιφατικές διαταγές που επέτειναν το χάος και αρνούμενος να εγκρίνει οποιοδήποτε σχέδιο ουσιαστικής οχύρωσης της χερσονήσου, προτιμώντας τη φυγή αντί για την οργανωμένη άμυνα.

Όταν ο Πλαστήρας ζήτησε επιτακτικά να κρατηθεί η Ερυθραία για να σωθεί ο στρατός, η απάντηση ήταν μια χαοτική εντολή εγκατάλειψης, καθιστώντας τον Αρχιστράτηγο τον κύριο υπαίτιο για το ότι η υποχώρηση μετατράπηκε σε άτακτη φυγή. Ο Πλαστήρας, βλέποντας ότι η ανώτατη διοίκηση είχε καταρρεύσει, πήρε την πρωτοβουλία και με δική του ευθύνη οδήγησε τους άνδρες του στο Τσεσμέ, επιτυγχάνοντας να διασώσει το απόσπασμά του και πολλούς αμάχους, την ίδια στιγμή που το υπόλοιπο μέτωπο δεχόταν το τελειωτικό πλήγμα λόγω των λαθών του Χατζανέστη, ο οποίος είχε αποτύχει να αντιληφθεί τη σημασία της Ερυθραίας ως φυσικού φρουρίου για την τελευταία πράξη της άμυνας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους