Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια ευχάριστη ιστορία !!! Υπάρχουν κάποιες νύχτες που ξεκινούν με μουσική και καταλήγουν να σου αλλάζουν τη ζωή.

Μετά από μια συναυλία των Χατ Τρικ στα Γιάννενα, στο δρόμο της επιστροφής μαζί με τον φίλο μου τον Άρη, η μοίρα μάς επιφύλασσε μια συνάντηση που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Στα ΣΕΑ Αιγίου, μέσα στην ερημιά, βρήκαμε ένα πλασματάκι μόνο του, παρατημένο και βαριά αφυδατωμένο.

Δεν μπορούσαμε να κοιτάξουμε από την άλλη πλευρά.

Το πήραμε μαζί μας και κάπως έτσι, ξεκίνησε ένα μεγάλο ταξίδι με το λεωφορείο μέχρι την Αθήνα.

Μόλις έφτασα Αθήνα η πρώτη μου στάση ήταν στον κτηνίατρο για τις πρώτες βοήθειες και φάρμακο για τους ψύλλους.

Όμως, η μάχη για τη ζωή του είχε μόλις αρχίσει.

Στο σπίτι, το γατάκι αρνιόταν να φάει ή να πιει νερό.

Η κατάστασή του χειροτέρευε λεπτό προς λεπτό, μέχρι που συνέβη το εφιαλτικό: έχασε τις αισθήσεις του και έμεινε κυριολεκτικά αναίσθητο στα χέρια μου.

Μέσα στον πανικό και με την καρδιά μου να σπάει (διότι μέσα μου χτυπάνε τα triggers όσον αφορά τους θανάτους αγαπημένων έμβιων όντων ) έτρεξα ξανά στον κτηνίατρο.

Εκεί έγινε ένα μικρό θαύμα.

Ενώ τον είχα τον γάτο αναίσθητο στο τραπεζάκι και τον κοιτούσα βουρκωμενος μου λέει ο κτηνίατρος να πάω να πάρω ένα φάρμακο από φαρμακείο ωστε να του κάνει μια ένεση που μπορεί να του σώσει την ζωη.

Καθώς έτρεχα σαν τρελός να βρω το φάρμακο , ο γιατρός ωστόσο του έκανε ένεσεις για την αφυδάτωση και το υπογλυκαιμικο σοκ που είχε πάθει το γατάκι.

Όταν έφτασα του έδωσα το φάρμακο και αφού του έκανε την ένεση παρατήρησα οτι άνοιξε το μάτι του ίσα ίσα.

Μετά ο κτηνίατρος μου παρέδωσε ένα ειδικό μείγμα τροφής που έπρεπε να του δίνω με σύριγγα κάθε δύο ώρες καθώς και μια οδηγία: να το χαϊδεύω στην κοιλίτσα με βρεγμένο βαμβάκι για να μπορεί να πηγαίνει τουαλέτα, αφού ήταν τόσο μωρό που δεν ήξερε πώς να το κάνει μόνο του.

Ο στόχος φάνταζε βουνό: Έπρεπε από τα 120 μόλις γραμμάρια, να καταφέρει να φτάσει το μισό κιλό για να θεωρηθεί ασφαλές.

Για τις επόμενες 15 ημέρες, η ζωή μου μπήκε σε παύση.

Κάθε βράδυ, χωρίς καμία εξαίρεση, ξυπνούσα κάθε δύο ώρες για να το ταΐσω και να το φροντίσω.

Παρότι είχα εξεταστική , πρόβες με το θέατρο και συναυλίες , η κούραση ήταν τεράστια αλλά το πείσμα για να κρατηθεί στην ζωή αυτό το πλάσμα ήταν μεγαλύτερο ( και υπήρχε λόγος για αυτό) . Λόγω του ότι ο δικός μου γάτος είναι φορέας FIP, η συγκατοίκηση ήταν αδύνατη και άκρως επικίνδυνη για το μικρό, οπότε τα είχα σε εντελώς ξεχωριστά δωμάτια, ξέροντας πως δεν θα μπορούσα να το κρατήσω μόνιμα.

Και τελικά, ο μικρός μαχητής τα κατάφερε! Όχι μόνο κέρδισε τη ζωή, αλλά βρήκε και την πιο ζεστή αγκαλιά για να φιλοξενηθεί, χάρη στους φίλους μου τον Γιάννη και τη Σμαράγδα, που άνοιξαν το σπίτι τους για εκείνον.

Γιατί όμως αυτή η ιστορία με σημάδεψε τόσο βαθιά; Μέχρι σήμερα, η ζωή μού είχε δείξει ένα πολύ σκληρό πρόσωπο.

Όποιο πλάσμα ή άνθρωπο είχα δίπλα μου που έφτανε σε σημείο να είναι ετοιμοθάνατος, απλά πέθαινε.

Είχα συνηθίσει στην απώλεια και στην ήττα απέναντι στον θάνατο.

Αυτός ο μικρός «τζίντζερακος» ήταν το πρώτο και μοναδικό πλάσμα που κατάφερε να τη σκαπουλάρει.

Ήταν το μόνο πλάσμα που πάλεψε, νίκησε και μου χάρισε λίγο φως μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι.

Ίσως τελικά, βαθιά μέσα μας, ακόμα και αυτές τις πράξεις να τις κάνουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό.

Για να νιώσουμε ότι έχουμε αξία, για να γεμίσουμε τα δικά μας κενά, για να γιατρέψουμε τις δικές μας πληγές.

Αλλά ξέρετε κάτι; Ακόμα κι αν όλα τα κάνουμε για τον εαυτό μας, δεν πειράζει καθόλου.

Αν το να σώζεις μια ζωή σε σώζει κι εσένα, τότε κάντο κι εσύ.

Μην το σκεφτείς δευτερόλεπτο.

Σε ευχαριστώ λοιπόν φιλαράκι μου που με έμαθες ότι μερικές φορές, η ζωή μπορεί να κερδίσει.

Ευχαριστώ τον Απόστολο τον κτηνίατρο που είναι ο μοναδικός στο είδος του για τον τροπο που εργάζεται και αγαπάει τα ζώα και τους ανθρώπους!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους