Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα θα σας μιλήσω για τον Μίλτο Πασχαλίδη και την κουβέντα που είχαμε πριν λίγες μέρες.

Αφενός γιατί μόλις δημοσιεύτηκε η συνέντευξη στο ANTIVIRUS αφετέρου γιατί οι (θετικές) δηλώσεις που γίνονται πλέον δημόσια για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα είναι σπάνιες (κάτι που προσπαθούμε τόσο πολύ να αλλάξουμε). Κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας, αναρωτήθηκα για το πώς διαμορφώθηκε η άποψή του για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα. «Ποτέ δεν με ενδιέφεραν οι ταμπέλες» μου απάντησε. «Κατάλαβα πως αυτές δεν καθορίζουν τους ανθρώπους.

Θα σου δώσω ένα παράδειγμα.

Εγώ είμαι αριστερός.

Δεν μου φτάνει, ωστόσο, να ψηφίζεις αριστερά.

Ξέρω ανθρώπους που ψηφίζουν αριστερά και είναι μαλάκες.

Επίσης, είμαι ΑΕΚ.

Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι ΑΕΚ, τους οποίους δεν τους αντέχω.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη σεξουαλικότητα.

Δεν παίζει κανέναν ρόλο.

Ξέρω straight ανθρώπους που δεν θέλω ούτε να δω στη ζωή μου και ΛΟΑΤΚΙ+ που τους αγαπώ πάρα πολύ.

Δηλαδή, δεν μου λέει τίποτα από μόνη της η ταμπέλα.

Δεν μου έλεγε ποτέ.

Από παιδί…» Κάποια στιγμή η κουβέντα μας πήγε και στην καθημερινότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στην ελληνική κοινωνία. «Νομίζω ότι τα πρόσωπα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας είναι ολοένα και πιο ορατά.

Και αυτό είναι ωραίο και παρήγορο.

Επίσης, όλα τα δικαιώματα κατακτούνται με αίμα.

Δυστυχώς, αλλά αυτό συμβαίνει με όλα.

Είτε με τα δικαιώματα της εργατικής τάξης είτε με δικαιώματα της κοινότητας, πάντα υπάρχουν αυτοί που έχουν χύσει το αίμα τους.

Για παράδειγμα, σκεφτόμουν τις προάλλες τον Γρηγόρη Βαλλιανάτο και συγκεκριμένα το τι πρέπει να έχει τραβήξει όλα αυτά τα χρόνια.

Γιατί τον θυμάμαι από παλιά να βγαίνει σε συνεντεύξεις και εκπομπές και να λέει τα αυτονόητα.

Καταλαβαίνω, λοιπόν, ότι αυτή η γενιά αλλά και η επόμενη πρέπει να έχουν περάσει πολλές δυσκολίες για να μπορούν σήμερα τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να είναι πιο ορατά.

Παράλληλα, δεν μπορώ να μη σχολιάσω και την έξαρση φοβίας και βίας που βιώνουμε.

Μια βία που οφείλεται στην υπερσυντήρηση, η οποία αντιδρά σε όλα αυτή την ορατότητα.

Τώρα που το συζητάμε, στο μυαλό μου έρχεται η επίθεση που δέχθηκε η τρανς γυναίκα στην Καλλιθέα.

Από πιτσιρικάδες.

Ούτε, όμως, αυτό μου προκαλεί εντύπωση.

Αρκεί να θυμηθούμε πόσους πιτσιρικάδες είχε η Χρυσή Αυγή.

Και τότε λέγαμε: “μα είναι δυνατόν, τόσο νέα παιδιά;”. Ας ανοίξουν όμως και κανένα βιβλίο για να δουν τι είναι ο φασισμός, τι είναι ο ναζισμός… Να πούμε, ωστόσο, πως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Χρειάζεται, ωστόσο, παιδεία και εκπαίδευση για να αναχαιτιστεί αυτή η βία.

Με το να πούμε εμείς στα παιδιά μας και στη νέα γενιά το τι σημαίνει αυτό το πράγμα.

Επίσης, όλοι αυτοί που κόπτονται για την “παραδοσιακή οικογένεια” πρέπει να καταλάβουν ότι τίποτα δεν έχουν να χάσουν από το να έχουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια δικαιώματα.

Δηλαδή είναι φοβερό αυτό το πράγμα.

Θυμάμαι τον Καπουτζίδη να ρωτά σε μια εκπομπή, πριν ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τον γάμο, ότι “γιατί εγώ είμαι πολίτης δεύτερης κατηγορίας; γιατί εγώ δεν έχω το ίδιο δικαίωμα που έχει ένας άλλος;”. Τόσο απλό είναι, δεν χρειάζεται τόσο πολύ βαθιές αναλύσεις.

Όλοι πρέπει να έχουμε ίδια δικαιώματα». Σας βάζω στα σχόλια το λινκ ολόκληρης της συνέντευξης σε περίπτωση που θέλετε να διαβάσετε την υπόλοιπη. (υ. γ. Αν το κάνετε και χαμογελάσετε, θα έχω πετύχει τον στόχο μου). Μίλτος Πασχαλίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους