Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος περπατάει χωρίς φόβο και χωρίς ντροπή, αποκαλύπτεται πόσο αφύσικη είναι τελικά αυτή η περίφημη «κανονικότητα. Κάθε Ιούνιο εμφανίζονται ξανά οι υπερασπιστές της κανονικότητας.

Ενοχλούνται από τις σημαίες, τα Pride, τις φωνές, την «υπερβολή». Αναρωτιούνται γιατί χρειάζονται όλα αυτά.

Και το λένε με ένα ύφος ανθρώπων που θεωρούν ότι η κανονικότητα είναι κάτι ιερό, κάτι σταθερό, κάτι που πρέπει να προστατευθεί από τους επικίνδυνους εισβολείς: τις λεσβίες, τους γκέι, τα intersex, τα τρανς άτομα και όποιον άλλον αρνείται να χωρέσει στο κουτάκι που του μοίρασαν.

Περίεργη κανονικότητα.

Μια κανονικότητα όπου μια γυναίκα δολοφονείται και η πρώτη ερώτηση δεν είναι «γιατί τη σκότωσε;» αλλά «τι έκανε εκεί;», «γιατί δεν έφυγε νωρίτερα;», «μήπως τον προκάλεσε;». Μια κανονικότητα όπου μια τρανς γυναίκα δέχεται επίθεση στον δρόμο και η συζήτηση καταλήγει στο αν ήταν αρκετά γυναίκα για να θεωρηθεί θύμα.

Μια κανονικότητα όπου δύο άνθρωποι μπορούν να φάνε ξύλο επειδή κρατιούνται χέρι-χέρι, αλλά το πρόβλημα για κάποιους είναι η σημαία που κρατούσαν και όχι τα χέρια που τους χτύπησαν.

Μια κανονικότητα που σχεδόν πάντα τη χρησιμοποιούν προς μία μόνο κατεύθυνση.

Ποτέ προς τους θύτες.

Πάντα προς τα θύματα.

Σχεδόν κάθε φορά που ξεσπά ένας δημόσιος πανικός για την «παρακμή των αξιών», για την «απειλή στην οικογένεια», για την «ανωμαλία» που υποτίθεται ότι φέρνουν τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, περιμένω με περιέργεια το επόμενο πρωτοσέλιδο.

Κι είναι εντυπωσιακό πόσο συχνά οι πραγματικοί κίνδυνοι δεν βρίσκονται εκεί που δείχνουν το δάχτυλο.

Δεν προέρχονται από μια τρανς γυναίκα που πηγαίνει στη δουλειά της.

Δεν προέρχονται από δύο άνδρες που αγαπιούνται.

Δεν προέρχονται από δύο γυναίκες που μεγαλώνουν ένα παιδί.

Προέρχονται από συζύγους που σκοτώνουν τις γυναίκες τους.

Από πατέρες που κακοποιούν τα παιδιά τους.

Από ιερείς, δασκάλους, προπονητές, πολιτικούς και κάθε λογής «υπερασπιστές των ηθών» που πίσω από κλειστές πόρτες κάνουν όσα δημόσια καταγγέλλουν.

Το οξύμωρο είναι πως η κοινωνία δεν φοβήθηκε ποτέ πραγματικά τους επικίνδυνους ανθρώπους.

Φοβήθηκε τους διαφορετικούς.

Και κάπως έτσι ψάχνουμε το τέρας στα Pride, ενώ το τέρας πολλές φορές κάθεται ήδη στο κυριακάτικο τραπέζι, ντυμένο με την αξιοπρέπεια, την ηθική και την "κανονικότητα". Ίσως τελικά η κανονικότητα να μην είναι το αντίθετο της διαφορετικότητας. Ίσως να είναι απλώς το πιο βολικό καταφύγιο της υποκρισίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους