Άνθρωποι της Πάρου (9) Σπύρος Παυλάκης Ο ψάλτης του Δραγουλά που απογειώθηκε Τον Σπύρο Παυλάκη τον άκουσα να τραγουδά στο σπίτι του με παρούσα τη μητέρα του Παρασκευή και τον πατέρα του Δαμιανό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μαθητής τότε 17 ετών, πάνε πολλά χρόνια! Εντυπωσιάστηκα από την δυνατή και ρωμαλέα φωνή και το πρώτο που σκέφτηκα ήταν πώς ένα τέτοια ταλέντο θα γινόταν να αξιοποιηθεί, αφού η επαρχία ήταν και είναι αφημένη στην τύχη της. Στην Ελλάδα δεν έχουμε κατά νου να αξιοποιούμε κλίσεις και ιδιαίτερες χάρες των παιδιών, αν γινόταν αυτό θα είχε αλλάξει λιγάκι η χώρα.

Γι’ αυτό τα βάζω συχνά με το σχολείο της ισοπέδωσης.

Δεν δίνουμε καμιά πληροφορία για τα κρυφές ικανότητες των μαθητών.

Και χάνουμε όλοι και η χώρα και τα παιδιά τα ίδια. Ο Σπύρος έγινε τότε ψάλτης στην εκκλησία του Δραγουλά (Πρόδρομου τώρα). Μπήκε στο επιτελείο της "Παριανής Γνώμης" ως φοιτητής και αφού προχώρησε με δικές του δυνά-μεις στις σπουδές του και στα μουσικά του κλήθηκε να τραγουδήσει το «Άξιον Εστί» το 1983 μπροστά στο Μίκυ Θεοδωράκη και εντυπωσίασε! Το 1986 διορίστηκε καθηγητής Βυζαντινής μουσικής στο Εθνικό Ωδείο.

Από το 1984 μέχρι το 1990 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο κυρίως σε πα-ραστάσεις αρχαίου δράματος και κλασσικού ρεπερτορίου. ∆ιετέλεσε επί δεκατέσσερα έτη ∆ιευθυντής της Μουσικής Σχολής Πάρου.

Τώρα είναι Καθηγητής Βυζαντινής Μουσικής και Μονωδίας Εθνικού Ωδείου Αθηνών και του Ωδείου Μουσικοί Ορίζοντες.

Ας μείνουμε σ’ αυτά, αισθανόμαστε περήφανοι οι Παριανοί μαζί του αφού προχωρήσαμε τόσο στη μουσική.

Υπενθυμίζω ότι μετά τη δικτατορία δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα παρά μόνοι οι παλιοί τσαμπουνιέρηδες, ο Κλαρίνος, οι Σκιαδάδες της Νάουσας, ο Πράσινος με το βιολί του, ο Σαντουριέρης.

Εδώ ήταν που έπρεπε να δράσει ο «Αρχίλοχος» και ο Νίκος Σαρρής.

Και άλλοι άξιοι! Τον Σπύρο Παυλάκη τον ακούαμε ξανά πέρσι το καλοκαίρι μαζί με άλλους εκεί κοντά στην Εκατονταπυλιανή, στη βραδιά που αφιερώθηκε στον Αρχίλοχο τον Πάριο με μελοποιημένα ποιήματα του ποιητή από τον Νίκο Σαρρή.

Στη φωτογραφία τραγουδά το Άξιον Εστί στη Σύρο (1983) με πα-ρόντα το Θεοδωράκη και τον Πάριο.

Πίσω ο Αλέξης Γκόκας, ο Σταύρος Λουκής, η Μαρία Βιτσαδάκη, ο Τζέφρυ Κάρσον, η Γεωργία Πρέκα, η Τίνα Καλλίθρακα, η Μαρουσώ Αποστολοπούλου και άλλοι που έγραψαν ιστορία (αλλά δεν το ήξεραν τότε!). Υπενθυμίζω ότι γράφω για εκείνους που έχω γνωρίσει από κοντά συνθέτοντας ένα "τοπίο" του νησιού ζωντανό. Δεν ασκώ κριτική εστιάζω στα όσα με εντυπωσίασαν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους