Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είναι μόνο η γυναικοκτονία που σοκάρει. Είναι και όσα ακολουθούν.

Είναι τα σχόλια κάτω από τις ειδήσεις.

Οι αυτόκλητοι δικαστές.

Οι επαγγελματίες ανακριτές του καναπέ.

Εκείνοι που αντί να κοιτάξουν τον άνθρωπο που σκότωσε, κοιτάζουν τη γυναίκα που δολοφονήθηκε.

Τι φορούσε.

Πού πήγαινε.

Με ποιους μιλούσε.

Γιατί χόρευε.

Γιατί χαμογελούσε στις φωτογραφίες.

Γιατί είχε προφίλ με άλλο όνομα.

Γιατί, γιατί, γιατί.

Σαν να υπάρχει κάποιο αόρατο πρωτόκολλο γυναικείας συμπεριφοράς που αν το παραβείς, χάνεις το δικαίωμα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Σαν να πρέπει μια γυναίκα να αποδείξει ότι ήταν αρκετά σεμνή, αρκετά ήσυχη, αρκετά «σωστή», για να δικαιούται τη συμπόνια μας όταν πέφτει θύμα βίας.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται η γνώριμη ελληνική υποκρισία.

Η ίδια κοινωνία που αυτοαποκαλείται οικογενειοκεντρική, που επαίρεται για τις αξίες της και για την «ιερότητα» της οικογένειας, είναι συχνά η ίδια που μαθαίνει στα κορίτσια να αντέχουν, να συγχωρούν, να κάνουν υπομονή, να μη διαλύουν το σπίτι, να μη δίνουν δικαιώματα, να μη μιλούν.

Η ίδια κοινωνία που μεγαλώνει γενιές γυναικών με την ιδέα ότι η θυσία είναι αρετή και γενιές ανδρών με την ιδέα ότι ο έλεγχος είναι αγάπη.

Η περίφημη «αγία ελληνική οικογένεια» δεν είναι πάντοτε το καταφύγιο που θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι.

Πολλές φορές γίνεται το πρώτο σχολείο σιωπής.

Εκεί όπου η ζήλια βαφτίζεται ενδιαφέρον.

Η κτητικότητα βαφτίζεται προστασία.

Ο έλεγχος βαφτίζεται νοιάξιμο.

Το ξέσπασμα βαφτίζεται κακή στιγμή.

Και το πρώτο χαστούκι βαφτίζεται λάθος που δεν θα ξαναγίνει.

Μέχρι να ξαναγίνει.

Και μετά να ξαναγίνει.

Και μετά να γίνει είδηση.

Η πατριαρχία δεν είναι μια αφηρημένη λέξη που επινόησαν κάποιοι κοινωνιολόγοι.

Είναι η καθημερινή εκπαίδευση στην ανισότητα.

Είναι η πεποίθηση ότι ο άνδρας δικαιούται να γνωρίζει, να ελέγχει, να απαιτεί, να επιβάλλεται.

Είναι η αντίληψη ότι η γυναίκα αποτελεί προέκταση της ζωής του και όχι αυθύπαρκτο άνθρωπο με δικές της επιθυμίες, φίλους, επιλογές και ελευθερία.

Και όταν αυτή η αντίληψη συναντήσει έναν βίαιο, ναρκισσιστικό ή βαθιά διαταραγμένο άνθρωπο, το αποτέλεσμα μπορεί να γίνει θανατηφόρο.

Γιατί ο δράστης δεν σκοτώνει από αγάπη.

Δεν σκοτώνει από έρωτα.

Δεν σκοτώνει επειδή δεν άντεξε.

Σκοτώνει επειδή θεωρεί αδιανόητο να χάσει τον έλεγχο.

Ο πυρήνας της πράξης δεν είναι το πάθος.

Είναι η κυριαρχία.

Είναι η αδυναμία αποδοχής ότι ο άλλος άνθρωπος έχει δικαίωμα να φύγει, να αρνηθεί, να ζήσει χωρίς εσένα.

Είναι η μετατροπή του «αν δεν είσαι δική μου, δεν θα είσαι κανενός» από απειλή σε πράξη.

Γι' αυτό και οι ρομαντικοποιήσεις περί «μεγάλου έρωτα» είναι επικίνδυνες.

Δεν υπάρχει τίποτα ρομαντικό σε έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι η ζωή ενός άλλου ανθρώπου του ανήκει.

Δεν υπάρχει πάθος στην εξόντωση.

Υπάρχει βία.

Υπάρχει εξουσία.

Υπάρχει βαθιά περιφρόνηση για την ανθρώπινη ελευθερία.

Και όσο εμείς αναλύουμε τις selfies του θύματος, το ψευδώνυμο στο Instagram, τις εξόδους και τους χορούς της, τόσο απομακρυνόμαστε από τη μοναδική ουσιαστική ερώτηση: Πώς φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται πιο ύποπτη η ζωή μιας γυναίκας από το χέρι που την αφαίρεσε; Ο Γολγοθάς πολλών γυναικών δεν αρχίζει με τη δολοφονία τους.

Αρχίζει χρόνια νωρίτερα.

Στα πρώτα σημάδια ελέγχου.

Στις απειλές.

Στους εκβιασμούς.

Στην απομόνωση από φίλους και συγγενείς.

Στην κακοποίηση που όλοι υποψιάζονται αλλά λίγοι καταγγέλλουν.

Στις κραυγές που ακούγονται μέσα από έναν τοίχο και αντιμετωπίζονται ως «οικογενειακή υπόθεση». Καμία δεν σώζεται από τη σιωπή.

Γι' αυτό μιλήστε.

Στο πρώτο χτύπημα.

Στην πρώτη απειλή.

Στην πρώτη φορά που θα νιώσετε φόβο.

Και αν είστε γείτονες, συγγενείς, φίλοι ή συνάδελφοι, μιλήστε κι εσείς.

Γιατί πίσω από πολλές γυναικοκτονίες δεν κρύβεται μόνο ένας δράστης. Κρύβεται και μια κοινωνία που είδε, άκουσε, κατάλαβε και επέλεξε να κοιτάξει αλλού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους