Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ Η νύχτα είναι μισός θάνατος. Μια κιμωλία δυσανάγνωστη, γεμάτη ασάφειες με όνειρα που σε οδηγούν σε άλλους κόσμους.

Δεν τα λέω όλα αυτά για να γράψω μια σαχλή ιστορία.

Απλά, οι νύχτες, γενικότερα, πιστεύω πως έχουν σαν αποστολή τους να αποκαλύψουν τα σκοτάδια της μέρας.

Όλα, εκείνα, τα ανεξήγητα που κρύβει η καθημερινότητα μας.

Η νύχτα είναι ο απόηχος του χθες.

Είναι αυτά που κάναμε ή δεν κάναμε την μέρα που πέρασε. -Τι να ‘θελες ψες; Σε είδα στο όνειρο μου να με ικετεύεις.

Και εσύ, αλήθεια , πως έπεσες στην αγκαλιά μου σαν μωρό που γέρασε μέσα σε μια μέρα; -Έτσι όπως τα λες. Γέρασα.

Μέσα σε μια μέρα.

Από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Ώσπου να πεις κίμινο. -Και ποιος σε κάλεσε, μάνα, μετά από τόσα χρόνια να ‘ρθεις , ‘ετσι, απρόσκλητη μέσα στη νύχτα; -Αυτοί που φεύγουν είναι με το ένα τους πόδι στη γη και με το άλλο τους στον Άδη. -Ναι αλλά τι γυρεύουν στην γη; -Παλεύουν με τις σκιές; -Ποιες σκιές; -Σκιές, είναι αυτά που έζησαν στην γη, από την πρώτη μέρα που γεννήθηκαν μέχρι την μέρα που έφυγαν για το μεγάλο ταξίδι. -Ναι αλλά γιατί απόψε; Βουβάθηκε.

Έγινε μια κουκκίδα, σαν μια στιγμή, κι ύστερα μια φωτεινή γραμμή χάραξε το σκοτάδι της κάμαρας μου και χάθηκε ανεξήγητα.

Το πρωί πριν ακόμα χαράξει, βρέθηκα, να περπατώ μέσα στη σιωπή του πρωινού.

Τα βήματα μου με πήραν μέχρι το κοιμητήριο. Ώστε για αυτό είπα μέσα μου. Ιούνιος του 2003… Καλημέρα Άννα όπου και να βρίσκεσαι τώρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους