«Ευαγγελία, αυτά τα επιπλέον κιλά σου; Δεν είναι πρόβλημα; – δεν άφηνε την ερώτηση η μητέρα του Δημήτρη. – Κατά τη γνώμη μου δεν έχω τίποτα επιπλέον, και ακόμη καλύτερα το βρίσκει ο μέλλων σύζυγός...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είναι όλοι μικροσκοπαί και σπάλα. – η Ευαγγελία κοίταξε πειρακτικά την Ελένη και τη μητέρα του Δημήτρη.

Από τέτοιον τόρνο η Ελένη άναψε. — Μπαμπά! Αγόρασες τσάι για αδυνάτισμα; Κίνια σπόρους; Γιατί έβαλες τόσο πολύ ελαιόλαδο στο χορτόσυλλο; Αυτά είναι τα επιπλέον κιλά! — Δημήτριε, ξανά αγόρασες ψωμί ολικής άλεσης; Είναι κακό! Πρέπει να πίνεις τρεις ποτήρια νερό το πρωί, αλλιώς τα κιλά δεν θα φύγουν… Πού είναι το νερό μου; — ήταν τα λόγια που άκουγε ο Δημήτρης από παιδί.

Η μητέρα του και η μεγαλύτερη αδερφή του ήταν πάντα ανήσυχες για τη σιλουέτα τους.

Η αδερφή του είχε ήδη τριάντα οκτώ, δεν είχε παντρευτεί ποτέ, και έμοιαζε με ένα ξεθωριασμένο άλογο με πάντα πεινασμένα μάτια.

Η μητέρα του, σκληρή σαν το χάλκινο νήμα, ήταν ακόμη πιο αυστηρή.

Αυτά τον ενοχλούσαν τόσο που έπρεπε πάντα να ψάχνει άτομα με καλή όρεξη και ζωηρό πνεύμα.

Ονειρευόταν η σύζυγος του να διαφέρει από τη μαμά και την αδερφή του.

Και τη βρήκε! Τη φώναζαν Ευαγγελία.

Το όνομα της ήταν απαλό, γλυκό, σαν άρωμα κέικ. Η Ευαγγελία δεν ήταν παχουλή, αλλά με ύψος 1,73 m είχε 85 kg. Κι αυτά τα κιλά απείχαν να κυλούν σαν υγεία και ευθυμία.

Ύψικη στήθος, λεπτή μέση, γυναικείες καμπύλες και νυχτερινά λακκούβια στα γεμάτα μάγουλα, που έλεγες να τα τσιμπήσεις.

Όλα αυτά την έκαναν ακαταμάχητη στα μάτια μου.

Μια βραδιά πήγα τη αδερφή στο ταμείο της τράπεζας στην Πλατεία Αλμυρού.

Πήρε ένα δελτίο και κάθισε στην ανάλογη καρέκλα, ενώ εγώ έπεσα να κυκλοφορώ στην αίθουσα με σκέψεις για το τι θα κάνω.

Ξαφνικά άκουσα ένα ασημένιο γέλιο, ήρεμο αλλά μολυσματικό, και χαμογέλασα ακαριαία.

Έτσι, έσπρωξα προς την πηγή του ήχου.

Η γέλιο εκτοξεύτηκε από μια νεαρή υπάλληλη, η οποία φρόντιζε έναν ηλικιωμένο πελάτη.

Ο πελάτης είπε κάτι αστείο· η κοπέλα ξέσπασε σε γέλιο ξανά.

Δεν μπόρεσα να μην παρακολουθήσω το χαμόγελό της· τα μαλλιά της κυλούσαν σε κύματα, τα χείλη έμοιαζαν με μπουκίστρα· και το σώμα της ήταν έτοιμο, κάτι που έβλεπα με γυμνό μάτι.

Οδήγησα στο αυτοκίνητο μαζί με την αδερφή, άκουγαν τη μονότονη φωνή της, αλλά νιώθω σαν να βρισκόμουν ξανά στην τράπεζα με εκείνη την κοπέλα. — Δημήτρη, με ακούς; — ρώτησε οκνηρώς η αδερφή. — Ναι, Ελένη, ακούω. — σκέφτηκα σκληρά τι εννοούσε. — Λέω του ότι δεν τρώω τηγανητό κρέας, μόνο βραστή στήθος κοτόπουλου — παραπονέθηκε η αδερφή για τον τρέχοντα εραστή της.

Σηκώθηκα με συμπόνια, έσφραγισα το δάχτυλό μου, σαν να έλεγα: «Τι ανόητος». Την επόμενη μέρα, νωρίς το απόγευμα, έτρεξα στην τράπεζα.

Το αντικείμενο των ονείρων μου ήταν εκεί· ένα ανακούλυτο βλέμμα με έκανε να αναπνεύσω ήσυχα.

Μόλις κλείσανε, πήρα από το αυτοκίνητο ένα μπουκέτο τριαντάφυλλων και πήγα στο χώρο όπου βρισκόταν η κοπέλα. — Κυρία, δεν ψάχνετε άντρα ή γαμπρό για τη μητέρα σας; — έσυρξα μια αμήχανη φράση και της έδωσα τα λουλούδια.

Το πρόσωπό της έμοιαζε να έχει έναν αστείο, παραξενικό ύφος· γέλασε δυνατά, αλλά πήρε τα λουλούδια. — Θεέ μου… Τι ομορφιά! Πώς μυρίζουν! — έβαλε το πρόσωπο της στα λουλούδια, αναπνέοντας το άρωμα· κι εγώ κοίταζα την.

Από εκείνη τη στιγμή ήμασταν αχώριστοι.

Υπάρχει στη ζωή εκείνη η στιγμή που συναντάς κάποιον και καταλαβαίνεις ότι είναι όλα τα δικά σου· δεν χρειάζεται να ψάχνεις άλλα.

Έτσι έγινε με τη Ευαγγελία.

Την πρότεινα να παντρευτούμε μετά από έναν μήνα γνωριμίας, και εκείνη αποδέχτηκε με χαρά.

Μόνο οι γονείς έπρεπε να γνωριστούν.

Οι γονείς της Ευαγγελίας με υποδέχτηκαν με άφθονο τραπέζι γεμάτο πίτες, γέλιο και θόρυβο.

Η μητέρα της, μια όμορφη γυναίκα, με φίλησε στα μάγουλα, με κάνει να νιώθω αμήχανα.

Ο πατέρας της, με φιλικό χτύπημα στον ώμο, με πήρε στην κουζίνα. — Να μείνεις μακριά από τις γυναίκες, θα σε κουράσουν· αλλά μην ανησυχείς, η Ελένη, η μητέρα της Ευαγγελίας, είναι ήσυχη γυναίκα! Την αγαπώ εδώ και τριάντα χρόνια. Η Ευαγγελία μας είναι αληθινός διαμάντι· πρόσεχε την, παιδί μου. — εξέφρασε ο πατέρας, κοιτάζοντάς με επιμελώς.

Κάθομαι μαζί τους στο τραπέζι· τρώμε με όρεξη, γελάμε δυνατά, μιλάμε για αστεία περιστατικά. Ο Ιωάννης, πατέρας της Ευαγγελίας, παίζει κιθάρα, ενώ όλοι τραγουδούν.

Νιώθω σαν να ζήσω εκείνη τη ζωή για πάντα.

Τρεις μέρες αργότερα, κατευθυνόμασταν προς το σπίτι των γονιών του Δημήτρη.

Στο δρόμο περάσαμε από ζαχαροπλαστεία και η Ευαγγελία αγόρασε χειροποίητα ελκίδες για τις γυναίκες.

Στο πέμπτο βράδυ φτάσαμε.

Άνοιξε η πόρτα η μητέρα του Δημήτρη, η Γαλήνη Αντωνίδου. — Ω… Γεια σας, αγαπητοί… — κοίταξε έκπληκτη την Ευαγγελία, στέκεται με ανοιχτό στόμα, κρατώντας το χελί του της πόρτας. — Μαμά, και εγώ σε αγαπώ.

Μήπως δεν θα μείνουμε στην είσοδο, αλλά θα πάμε μέσα; — είπε ήσυχα ο Δημήτρης στη μητέρα του, και μπήκαμε στο σπίτι. — Φυσικά, αγόρι μου… Περάστε, περάστε… Εσείς είστε η Ευαγγελία, σωστά; — ρώτησε, παίρνοντας την αυτοσυγκράτησή της, και κοίταξε την Ευαγγελία από τα πόδια μέχρι το κεφάλι. — Ναι, είμαι η Ευαγγελία! Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω. — έβαλε το χέρι της στη χείρα της Γαλήνης Αντωνίδου και μπήκε μέσα.

Η μητέρα του Δημήτρη έμεινε εκεί, σκέφτεται με έκπληξη. — Πατέρα, Ελένη, μαμά, αυτή είναι η Ευαγγελία, η αρραβωνιαστική μου, έχουμε κάνει αίτηση και σύντομα θα παντρευτούμε.

Αυτή είναι η οικογένειά μου: η αδερφή Ελένη, η μητέρα Γαλήνη Αντωνίδου και ο πατέρας Μιχάλης Σταύρου. — παρουσίασε τον εαυτό του ο Δημήτρης.

Η ανακοίνωση του γάμου ξαφνικά αιφνίστηκε τους συγγενείς· έμειναν σιωπηλοί, λίγο συγκλονισμένοι.

Στο δωμάτιο μόνο ακούγονταν ήχοι μαχαιριών. — Ναι! Ευαγγελία! Χαιρόμαστε πολύ για εσάς και σας καλωσορίζουμε στην οικογένεια.

Έχετε μπουκάλι κρασί; Ω, θα το ήθελα! Κάποια γλυκίσματα, για τα κορίτσια. — έσκασε ο πατέρας, Μιχάλης Σταύρου. — Όχι, όχι, δεν τρώμε γλυκά το βράδυ.

Τι κάνετε, Ευαγγελία… — η Γαλήνη Αντωνίδου έσπρωξε αλαζονικά το κουτί με τα γλυκά. — Εσείς δεν τρώτε, εμείς τρώμε! Δώστε μας το κουτί, ας δούμε τι υπάρχει μέσα.

Νομίζω ότι η Ευαγγελία δεν θα φέρει κάτι κακό.

Έτσι, τι λες; — φώναξε χαρούμενα ο πατέρας.

Οι πάντες κάθονταν, χαλαρώνοντας λίγο.

Στο τραπέζι υπήρχε σοκολάτα, ελαφριά σνακ και μπουκάλι αφρώδες λευκό κρασί.

Άνοιξαν το μπουκάλι, χτύπησαν το ποτήρι και ξαφνικά ξανά η σιωπή. — Μαμά, γνώρισα τους γονείς της Ευαγγελίας.

Είναι υπέροχοι άνθρωποι· θα σας αρέσουν. — είπε ο Δημήτρης, προσπαθώντας να γεμίσει το κενό. Η Ευαγγελία κοίταζε το ποτήρι, η Ελένη δεν άφηνε τα μάτια της από την Ευαγγελία.

Ο πατέρας ξεκίνησε ένα ανέκδοτο· όλοι γελούσαν και η ένταση έπεφτε. — Ευαγγελία, μη ανησυχείς· έχω έναν εξαιρετικό ειδικό.

Θα σε φέρω κοντά του· θα σε βοηθήσει με το πρόβλημά σου. — είπε ξαφνικά η μητέρα. — Πρόβλημα; Δεν έχω πρόβλημα. — απάντησε η Ευαγγελία, έκπληξη στο πρόσωπό της. — Λοιπόν, Ευαγγελία, αυτά τα επιπλέον κιλά σου; Δεν είναι πρόβλημα; — επανέλαβε η μητέρα του Δημήτρη αδυσώπητα. — Κατά τη γνώμη μου δεν έχω περιττά κιλά· ακόμη και ο μέλλων σύζυγός μου τα εκτιμά.

Δεν είναι όλοι μικροί σπαθιά. — κοίταξε πειρακτικά την Ελένη και τη μητέρα του Δημήτρη. Η Ελένη εξερράγη. — Ευαγγελία, έχεις είκοσι κιλά παραπάνω! Αυτό είναι κακό για την υγεία.

Όταν θα γεννήσεις, δεν ξέρω τι θα γίνει… — είπε η Ελένη. — Όταν γεννήσω, θα είμαι πιο όμορφη, με τον αγαπημένο μου και το παιδί μας.

Εσύ είσαι παντρεμένη, Ελένη; Είσαι σίγουρη ότι μια τόσο αδύνατη γυναίκα πρέπει να έχει έναν ωραίο άντρα και τουλάχιστον δύο παιδιά; — απάντησε η Ευαγγελία, τραβώντας ένα γλυκό. Η Ελένη έξαψε το δάκρυ της, σφύρισε το βήχα, αλλά ο πατέρας Μιχάλης Σταύρου ταέτοσε το καύσιμο.

Γέμισε τα ποτήρια και κήρυξε πρόποση. — Στην γυναίκα αυτής της οικογένειας, διαφορετική αλλά αγαπημένη! Βγήκαμε έξω περίπου δύο ώρες αργότερα.

Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον, πήραμε μια βαθιά ανάσα… Θες το επόμενο μέρος; Σχολίασε “ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ” παρακάτω 🔥👀

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους