@7648711302168268054 Μια συγκλονιστική μαρτυρία από έναν 95χρονο ιερέα, τον π. Χρήστο Αθανασιάδη, ο οποίος μοιράζεται μοναδικά βιώματα από τη συνύπαρξη του με τον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη. Μία μοναδική μαρτυρία που συγκινεί και καθηλώνει Μία συγκλονιστική κατάθεση ψυχής Η πνευματική κληρονομιά του Πόντου, εκτός από ιστορία γραμμένη σε βιβλία, είναι και οι ζωντανές μνήμες. Αποτυπωμένες στις καρδιές των ανθρώπων που αξιώθηκαν να βαδίσουν πλάι σε μορφές που άγγιξαν την Αγιότητα. Μια τέτοια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής έρχεται από έναν 95χρονο ιερέα, τον π. Χρήστο Αθανασιάδη, ο οποίος αξιώθηκε να λειτουργήσει δίπλα στον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη. Οι ζεστές συζητήσεις στα Ποντιακά, ο ιερός φόβος μπροστά στο θυσιαστήριο, τα δάκρυα του Αγίου στο Ιερό και η θαυμαστή διάσωση του από το εκτελεστικό απόσπασμα. Μέσα από τα λόγια του π. Χρήστου Αθανασιάδη, ξεδιπλώνεται η εικόνα ενός Αγίου που παρέμεινε, μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του, ένας άνθρωπος της απόλυτης απλότητας και της βαθιάς αγάπης. Η γλυκύτητα των Ποντιακών και η απλότητα του Αγίου Για τους Πόντιους, η διάλεκτος της πατρίδας εκτός από τρόπος επικοινωνίας, είναι και η ίδια η ψυχή τους. Ο π. Χρήστος θυμάται με βαθιά νοσταλγία και συγκίνηση πως η γλώσσα αυτή ήταν η γέφυρα που τον ένωνε με τον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη. Φέρνοντας στο μυαλό του εκείνες τις ζεστές – καθημερινές συζητήσεις που είχαν, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ήταν καλοκάγαθος και απλός. Μιλούσαμε στα Ποντιακά…» Συνολικά, οι δύο άνδρες συλλειτούργησαν τρεις φορές. Ωστόσο, η πρώτη εκείνη φορά έμελλε να χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη του νεαρού τότε ιερέα (π. Χρήστου Αθανασιάδη). Ο οποίος βρέθηκε να στέκεται δίπλα σε έναν «ζωντανό Άγιο», νιώθοντας το βάρος της θείας παρουσίας να τον κατακλύζει. «Θυμάμαι πως έτρεμα» – Η συγκλονιστική στιγμή στο Ιερό Η εμπειρία της πρώτης Θείας Λειτουργίας ήταν για τον π. Χρήστο κάτι το υπερκόσμιο, όπως εξομολογείται. Η αγωνία και ο ιερός φόβος τον είχαν κυριεύσει, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εισόδου. «Η πρώτη λειτουργία που τέλεσα μαζί του ήταν κάτι μοναδικό. Θυμάμαι πως έτρεμα!» Όπως περιγράφει, η κίνηση του Αγίου Γεωργίου μέσα στο ναό δεν έμοιαζε με ανθρώπινο περπάτημα. «Είχα την αίσθηση ότι τον έσπρωχνε ένα κύμα από αέρα», αναφέρει, περιγράφοντας μια πνευματική δύναμη που κυριολεκτικά προωθούσε τον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη προς το θυσιαστήριο. Αυτό που αντίκρισε τον συγκλόνισε συθέμελα: Ο Άγιος Γεώργιος έκλαιγε γοερά, με δάκρυα βαθιάς μετάνοιας και αγάπης για όλο τον κόσμο, κοιτάζοντας προς τον ουρανό, με ένα βλέμμα που έβλεπε πράγματα αόρατα για τους κοινούς θνητούς. Η αυστηρότητα και ο ουράνιος επισκέπτης Ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης ήταν ιδιαίτερα αυστηρός κατά τη διάρκεια των ιερών ακολουθιών. Απαιτούσε απόλυτη ησυχία και ευλάβεια μέσα στον ναό, ενώ κατά τη στιγμή της Θείας Κοινωνίας απέφευγε τα λόγια και επικοινωνούσε αποκλειστικά με νοήματα. Δεν λειτουργούσε εύκολα με ιερείς που δεν γνώριζε καλά, καθώς πίστευε βαθιά στο ύψιστο λειτούργημα της ιεροσύνης. Συνήθιζε να λέει λόγια που αντηχούν ως αιώνια παρακαταθήκη: «Ο παπάς όταν λειτουργεί δεν πρέπει να βλέπει άνθρωπο, πρέπει να βλέπει τον εαυτό του και την ψυχή του, πόσους αγγέλους έχει γύρω του. Ποτέ ένας παπάς δεν λειτουργεί μόνος του. Έχει ουράνιο επισκέπτη…» Ένας βίος σφυρηλατημένος στον πόνο και το θαύμα Η αγιότητα του Αγίου Γεωργίου δεν γεννήθηκε στην ευκολία, αλλά μέσα από το καμίνι των πιο σκληρών δοκιμασιών. Ορφανός από πολύ μικρή ηλικία, έχοντας χάσει γονείς και αδελφή, βίωσε τη σκληρότητα και την κακομεταχείριση. Η δίψα του για τον Θεό τον οδήγησε να γίνει δόκιμος μοναχός στη Γεωργία σε ηλικία μόλις 9 ετών. Αργότερα, κατά τη διάρκεια των σκληρών διώξεων του κομμουνιστικού καθεστώτος, συνελήφθη ως «εχθρός του λαού» και καταδικάστηκε σε θάνατο. Αποδεικνύοντας πως η πρόνοια του Θεού τον προόριζε να γίνει ένας ζωντανός φάρος παρηγοριάς, ελπίδας και πνευματικής καθοδήγησης, για αμέτρητες πονεμένες ψυχές σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο. Αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που παραμένει ολοζώντανη μέχρι σήμερα. #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια συγκλονιστική μαρτυρία από έναν 95χρονο ιερέα, τον π. Χρήστο Αθανασιάδη, ο οποίος μοιράζεται μοναδικά βιώματα από τη συνύπαρξη του με τον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη.

Μία μοναδική μαρτυρία που συγκινεί και καθηλώνει Μία συγκλονιστική κατάθεση ψυχής Η πνευματική κληρονομιά του Πόντου, εκτός από ιστορία γραμμένη σε βιβλία, είναι και οι ζωντανές μνήμες.

Αποτυπωμένες στις καρδιές των ανθρώπων που αξιώθηκαν να βαδίσουν πλάι σε μορφές που άγγιξαν την Αγιότητα.

Μια τέτοια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής έρχεται από έναν 95χρονο ιερέα, τον π. Χρήστο Αθανασιάδη, ο οποίος αξιώθηκε να λειτουργήσει δίπλα στον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη.

Οι ζεστές συζητήσεις στα Ποντιακά, ο ιερός φόβος μπροστά στο θυσιαστήριο, τα δάκρυα του Αγίου στο Ιερό και η θαυμαστή διάσωση του από το εκτελεστικό απόσπασμα.

Μέσα από τα λόγια του π. Χρήστου Αθανασιάδη, ξεδιπλώνεται η εικόνα ενός Αγίου που παρέμεινε, μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του, ένας άνθρωπος της απόλυτης απλότητας και της βαθιάς αγάπης.

Η γλυκύτητα των Ποντιακών και η απλότητα του Αγίου Για τους Πόντιους, η διάλεκτος της πατρίδας εκτός από τρόπος επικοινωνίας, είναι και η ίδια η ψυχή τους.

Ο π. Χρήστος θυμάται με βαθιά νοσταλγία και συγκίνηση πως η γλώσσα αυτή ήταν η γέφυρα που τον ένωνε με τον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη.

Φέρνοντας στο μυαλό του εκείνες τις ζεστές – καθημερινές συζητήσεις που είχαν, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ήταν καλοκάγαθος και απλός.

Μιλούσαμε στα Ποντιακά…» Συνολικά, οι δύο άνδρες συλλειτούργησαν τρεις φορές.

Ωστόσο, η πρώτη εκείνη φορά έμελλε να χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη του νεαρού τότε ιερέα (π. Χρήστου Αθανασιάδη). Ο οποίος βρέθηκε να στέκεται δίπλα σε έναν «ζωντανό Άγιο», νιώθοντας το βάρος της θείας παρουσίας να τον κατακλύζει. «Θυμάμαι πως έτρεμα» – Η συγκλονιστική στιγμή στο Ιερό Η εμπειρία της πρώτης Θείας Λειτουργίας ήταν για τον π. Χρήστο κάτι το υπερκόσμιο, όπως εξομολογείται.

Η αγωνία και ο ιερός φόβος τον είχαν κυριεύσει, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εισόδου. «Η πρώτη λειτουργία που τέλεσα μαζί του ήταν κάτι μοναδικό.

Θυμάμαι πως έτρεμα!» Όπως περιγράφει, η κίνηση του Αγίου Γεωργίου μέσα στο ναό δεν έμοιαζε με ανθρώπινο περπάτημα. «Είχα την αίσθηση ότι τον έσπρωχνε ένα κύμα από αέρα», αναφέρει, περιγράφοντας μια πνευματική δύναμη που κυριολεκτικά προωθούσε τον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη προς το θυσιαστήριο.

Αυτό που αντίκρισε τον συγκλόνισε συθέμελα: Ο Άγιος Γεώργιος έκλαιγε γοερά, με δάκρυα βαθιάς μετάνοιας και αγάπης για όλο τον κόσμο, κοιτάζοντας προς τον ουρανό, με ένα βλέμμα που έβλεπε πράγματα αόρατα για τους κοινούς θνητούς.

Η αυστηρότητα και ο ουράνιος επισκέπτης Ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης ήταν ιδιαίτερα αυστηρός κατά τη διάρκεια των ιερών ακολουθιών.

Απαιτούσε απόλυτη ησυχία και ευλάβεια μέσα στον ναό, ενώ κατά τη στιγμή της Θείας Κοινωνίας απέφευγε τα λόγια και επικοινωνούσε αποκλειστικά με νοήματα.

Δεν λειτουργούσε εύκολα με ιερείς που δεν γνώριζε καλά, καθώς πίστευε βαθιά στο ύψιστο λειτούργημα της ιεροσύνης.

Συνήθιζε να λέει λόγια που αντηχούν ως αιώνια παρακαταθήκη: «Ο παπάς όταν λειτουργεί δεν πρέπει να βλέπει άνθρωπο, πρέπει να βλέπει τον εαυτό του και την ψυχή του, πόσους αγγέλους έχει γύρω του.

Ποτέ ένας παπάς δεν λειτουργεί μόνος του.

Έχει ουράνιο επισκέπτη…» Ένας βίος σφυρηλατημένος στον πόνο και το θαύμα Η αγιότητα του Αγίου Γεωργίου δεν γεννήθηκε στην ευκολία, αλλά μέσα από το καμίνι των πιο σκληρών δοκιμασιών.

Ορφανός από πολύ μικρή ηλικία, έχοντας χάσει γονείς και αδελφή, βίωσε τη σκληρότητα και την κακομεταχείριση.

Η δίψα του για τον Θεό τον οδήγησε να γίνει δόκιμος μοναχός στη Γεωργία σε ηλικία μόλις 9 ετών.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια των σκληρών διώξεων του κομμουνιστικού καθεστώτος, συνελήφθη ως «εχθρός του λαού» και καταδικάστηκε σε θάνατο.

Αποδεικνύοντας πως η πρόνοια του Θεού τον προόριζε να γίνει ένας ζωντανός φάρος παρηγοριάς, ελπίδας και πνευματικής καθοδήγησης, για αμέτρητες πονεμένες ψυχές σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο. Αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που παραμένει ολοζώντανη μέχρι σήμερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους