Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Να θυμάσαι πάντα: Όσο καλός κι αν είσαι, αν είσαι σε λάθος μέρος, είσαι άχρηστος Η εικόνα ενός δικαστηρίου των ζώων, μοιάζει με παραμύθι.

Κι όμως, κρύβει μια αλήθεια, που οι άνθρωποι αρνούνται συχνά να παραδεχτούν.

Δεν αρκεί να είσαι καλός.

Δεν αρκεί να είσαι έντιμος, εργατικός, ηθικός, συμπονετικός, ή ικανός.

Αν βρίσκεσαι σε έναν χώρο που δεν αναγνωρίζει αυτές τις αξίες, τότε η αξία σου δεν έχει καμία σημασία για το σύστημα που σε περιβάλλει.

Ένα λιοντάρι μέσα σε ένα κοτέτσι, δεν θα αναγνωριστεί ως βασιλιάς.

Ένας αετός κλεισμένος σε κλουβί, δεν θα θαυμαστεί για το πέταγμά του.

Ένα δελφίνι στην έρημο, δεν μπορεί να επιδείξει την ευφυΐα και τη χάρη του.

Όχι επειδή δεν τις διαθέτει, αλλά επειδή βρίσκεται στο λάθος περιβάλλον.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους.

Πόσοι άξιοι άνθρωποι χάθηκαν, μέσα σε τοξικούς εργασιακούς χώρους; Πόσοι τίμιοι πολίτες περιθωριοποιήθηκαν, μέσα σε διεφθαρμένα συστήματα; Πόσοι ευαίσθητοι άνθρωποι χλευάστηκαν, σε κοινωνίες που θεωρούν την καλοσύνη αδυναμία; Πόσοι αγωνιστές για τη δικαιοσύνη βρέθηκαν αντιμέτωποι με τείχη αδιαφορίας, συμφερόντων και υποκρισίας; Η κοινωνία μάς έχει μάθει να πιστεύουμε ότι αν είμαστε αρκετά καλοί, θα αναγνωριστούμε.

Ότι η αξία αργά, ή γρήγορα θα λάμψει.

Ότι η αλήθεια πάντα νικά.

Όμως, η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή.

Η αξία χωρίς το κατάλληλο περιβάλλον, συχνά παραμένει αόρατη.

Ένα διαμάντι μέσα στη λάσπη, δεν παύει να είναι διαμάντι.

Όμως, οι περισσότεροι θα δουν μόνο τη λάσπη.

Ένας άνθρωπος με ήθος, ανάμεσα σε ανθρώπους που λατρεύουν την ιδιοτέλεια, θα θεωρηθεί αφελής.

Ένας άνθρωπος που υπερασπίζεται τους αδύναμους, σε έναν κόσμο που προσκυνά την ισχύ, θα θεωρηθεί γραφικός.

Και κάπου εκεί γεννιέται η μεγάλη παγίδα.

Αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι φταίμε εμείς.

Αμφισβητούμε τις ικανότητές μας.

Αμφισβητούμε την αξία μας.

Αναρωτιόμαστε γιατί δεν προχωράμε, γιατί δεν μας ακούν, γιατί δεν μας εκτιμούν, γιατί δεν αλλάζει τίποτα.

Όμως, πολλές φορές το πρόβλημα δεν είναι αυτό που είμαστε.

Το πρόβλημα είναι το μέρος στο οποίο βρισκόμαστε.

Υπάρχουν περιβάλλοντα, που καταπίνουν κάθε προσπάθεια.

Υπάρχουν μηχανισμοί, που ανταμείβουν τη μετριότητα και τιμωρούν την αριστεία.

Υπάρχουν δομές, που δεν θέλουν ανθρώπους με άποψη, θάρρος και συνείδηση.

Θέλουν υπάκουους, προβλέψιμους και βολικούς.

Σε τέτοιους χώρους, η ποιότητα γίνεται απειλή.

Η αλήθεια γίνεται πρόβλημα.

Η ευαισθησία γίνεται αδυναμία.

Η αντίσταση γίνεται ενοχή.

Κοιτάξτε γύρω σας.

Πόσοι άνθρωποι που αγωνίζονται για τα ζώα, αντιμετωπίζονται σαν ενοχλητικοί; Πόσοι πολίτες που ζητούν δικαιοσύνη, χαρακτηρίζονται υπερβολικοί; Πόσοι άνθρωποι που καταγγέλλουν εγκλήματα, αντιμετωπίζονται σαν να είναι αυτοί το πρόβλημα; Όταν μια κοινωνία συνηθίζει τη βαρβαρότητα, ο άνθρωπος που αντιστέκεται μοιάζει παράξενος.

Όταν η αδιαφορία γίνεται κανονικότητα, η ευαισθησία μοιάζει ακραία.

Όταν η σιωπή γίνεται κανόνας, η φωνή της διαμαρτυρίας ακούγεται ενοχλητική.

Και όμως, η ιστορία έχει αποδείξει, ότι η πρόοδος δεν ήρθε ποτέ από αυτούς που προσαρμόστηκαν στη σαπίλα.

Ήρθε από αυτούς που αρνήθηκαν να γίνουν μέρος της.

Η λύση λοιπόν δεν είναι πάντα να προσπαθείς περισσότερο.

Μερικές φορές η λύση είναι να φύγεις από το λάθος μέρος.

Να αναζητήσεις ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες αξίες.

Να χτίσεις νέες κοινότητες.

Να δημιουργήσεις χώρους, όπου η αξιοπρέπεια δεν θεωρείται μειονέκτημα και η ενσυναίσθηση, δεν αντιμετωπίζεται ως αφέλεια.

Γιατί κανείς δεν μπορεί να ανθίσει, μέσα σε έδαφος που σκοτώνει τις ρίζες του.

Η εικόνα του αρκούδου που κάθεται μόνος στο εδώλιο είναι συμβολική.

Δεν γνωρίζουμε αν είναι ένοχος, ή αθώος.

Γνωρίζουμε όμως κάτι άλλο: Ότι η κρίση εξαρτάται συχνά, από το ποιος κρατά την έδρα, ποιος γράφει τους κανόνες και ποιος αποφασίζει τι θεωρείται σωστό.

Σε έναν κόσμο που χτίστηκε από τους ισχυρούς, οι αδύναμοι συχνά δικάζονται για το έγκλημα της ύπαρξής τους.

Τα ζώα το γνωρίζουν καλά.

Δικάζονται επειδή υπάρχουν.

Επειδή καταλαμβάνουν γη που θέλει ο άνθρωπος.

Επειδή τρώνε από καλλιέργειες που κάποτε ήταν δικά τους δάση.

Επειδή ακολουθούν το ένστικτό τους.

Επειδή δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους σε δικαστήρια, νόμους και υπουργικά γραφεία.

Και κάπως έτσι, το θύμα μετατρέπεται σε θύτη.

Η φύση μετατρέπεται σε πρόβλημα.

Η ζωή μετατρέπεται σε εμπόδιο.

Γι' αυτό να θυμάσαι πάντα: Μην μετράς την αξία σου, από το πώς σε αντιμετωπίζει ένα άρρωστο σύστημα.

Μην κρίνεις τον εαυτό σου, από την αποδοχή εκείνων που έχουν μάθει να ζουν μέσα στην αδικία.

Μην εγκαταλείπεις τις αρχές σου, επειδή βρέθηκες ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν τις καταλαβαίνουν.

Ένα λουλούδι δεν είναι άχρηστο, επειδή δεν ανθίζει στον πάγο.

Ένας αετός δεν είναι άχρηστος, επειδή τον έβαλαν σε κλουβί.

Ένας άνθρωπος δεν είναι άχρηστος, επειδή βρίσκεται σε λάθος περιβάλλον.

Η πραγματική πρόκληση, δεν είναι να αποδείξεις την αξία σου στους λάθος ανθρώπους.

Η πραγματική πρόκληση, είναι να βρεις το μέρος όπου η αξία σου μπορεί να αναπνεύσει, να αναπτυχθεί και να αλλάξει τον κόσμο.

Γιατί τότε, αυτό που κάποτε έμοιαζε άχρηστο, αποκαλύπτεται ως αυτό που ήταν πάντα: Αναγκαίο. Δυνατό. Πολύτιμο. Και ικανό να κάνει τη διαφορά. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους