5 Ιουνίου – Ημέρα για τα Δικαιώματα των Ζώων, ή Ημέρα Υποκρισίας; Κάθε χρόνο, ημέρες σαν κι αυτή, γεμίζουν με δηλώσεις, ανακοινώσεις, ευχολόγια, φωτογραφίες πολιτικών δίπλα σε ζώα, αναρτήσεις...

Πλήρες Κείμενο:

5 Ιουνίου – Ημέρα για τα Δικαιώματα των Ζώων, ή Ημέρα Υποκρισίας; Κάθε χρόνο, ημέρες σαν κι αυτή, γεμίζουν με δηλώσεις, ανακοινώσεις, ευχολόγια, φωτογραφίες πολιτικών δίπλα σε ζώα, αναρτήσεις οργανισμών και φορέων, που διακηρύσσουν την αγάπη τους για τα ζώα και τον σεβασμό τους στα δικαιώματά τους.

Κάθε χρόνο ακούμε τα ίδια μεγάλα λόγια για την προστασία, την ευζωία, τη συμπόνια και τον πολιτισμό.

Και κάθε χρόνο, την επόμενη κιόλας μέρα, η πραγματικότητα έρχεται να αποδείξει, ότι τα λόγια αυτά είναι κενά.

Γιατί τι ακριβώς γιορτάζουμε; Τα δικαιώματα των ζώων, που εξακολουθούν να κακοποιούνται καθημερινά στους δρόμους, στα χωριά και στις πόλεις; Τα δικαιώματα των αδέσποτων, που πεθαίνουν από δίψα, πείνα, αρρώστιες, φόλες, ευθανασίες και τροχαία; Τα δικαιώματα των παραγωγικών ζώων, που αντιμετωπίζονται ως μηχανές παραγωγής και αναλώσιμα αντικείμενα; Τα δικαιώματα των άγριων ζώων, που χάνουν τα οικοσυστήματά τους από πυρκαγιές, επεμβάσεις και ανθρώπινη απληστία; Τα δικαιώματα των ζώων που χρησιμοποιούνται σε πειράματα, εκμεταλλεύονται σε θεάματα, φυλακίζονται σε κλουβιά, ή μεταφέρονται σε άθλιες συνθήκες; Ή μήπως γιορτάζουμε την υποκρισία ενός συστήματος, που μιλά για προστασία, ενώ στην πράξη επιτρέπει την εξόντωση εκατομμυρίων έμβιων όντων κάθε χρόνο; Η αλήθεια είναι σκληρή.

Τα ζώα δεν διαθέτουν πολιτική δύναμη.

Δεν ψηφίζουν.

Δεν χρηματοδοτούν κόμματα.

Δεν επηρεάζουν εκλογικά αποτελέσματα.

Και γι’ αυτό, σχεδόν πάντα, βρίσκονται στο τέλος της λίστας των προτεραιοτήτων.

Οι κυβερνήσεις θυμούνται τα ζώα, κυρίως όταν χρειάζονται επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

Τότε ανακοινώνονται «μεταρρυθμίσεις», «καινοτόμα προγράμματα», «σύγχρονα εργαλεία προστασίας» και «ιστορικές πρωτοβουλίες». Στην πράξη όμως, οι ίδιες οι κρατικές δομές αδυνατούν, ή αρνούνται να εφαρμόσουν τους νόμους, που οι ίδιες ψήφισαν.

Οι καταγγελίες παραμένουν αναπάντητες.

Οι έλεγχοι είναι ανεπαρκείς.

Οι ποινές σπάνια λειτουργούν αποτρεπτικά.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες είναι υποστελεχωμένες.

Και η ευθύνη μεταφέρεται διαρκώς από τον έναν φορέα στον άλλο, μέχρι η υπόθεση να ξεχαστεί.

Το αποτέλεσμα είναι ένα καθεστώς ατιμωρησίας.

Ένα μήνυμα προς κάθε κακοποιητή, ότι οι πιθανότητες να λογοδοτήσει είναι μικρές.

Ένα μήνυμα προς κάθε πολίτη που αγωνίζεται, ότι το κράτος δεν πρόκειται να σταθεί ουσιαστικά δίπλα του.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, κάποιοι συνεχίζουν να μιλούν για πρόοδο.

Ποια πρόοδο; Την πρόοδο που μετριέται σε χιλιάδες αδέσποτα που γεννιούνται και πεθαίνουν στους δρόμους; Την πρόοδο που μετριέται σε καθημερινά περιστατικά βίας, που συγκλονίζουν την κοινή γνώμη μόνο για λίγες ώρες, πριν χαθούν στη λήθη; Την πρόοδο που μετριέται σε διαρκείς υποχωρήσεις απέναντι σε συμφέροντα, πιέσεις και συντεχνίες; Η μεγαλύτερη τραγωδία, όμως, δεν είναι μόνο η κρατική αδιαφορία.

Είναι η κοινωνική ανοχή.

Γιατί η βία απέναντι στα ζώα συνεχίζεται, επειδή ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει μάθει να τη θεωρεί φυσιολογική.

Να κοιτάζει αλλού.

Να σιωπά.

Να συμβιβάζεται.

Να αντιμετωπίζει τον πόνο ενός ζώου ως κάτι δευτερεύον, κάτι ασήμαντο, κάτι που δεν αξίζει πραγματική κινητοποίηση.

Οι εικόνες ενός κακοποιημένου σκύλου, μιας δηλητηριασμένης γάτας, ενός καμένου άγριου ζώου, ή ενός εξαντλημένου αλόγου, προκαλούν πρόσκαιρη συγκίνηση.

Λίγες αναρτήσεις.

Λίγα σχόλια.

Λίγες ημέρες οργής.

Και μετά σιωπή.

Μέχρι το επόμενο περιστατικό.

Αυτή η σιωπή είναι που επιτρέπει στο πρόβλημα να διαιωνίζεται.

Γιατί η αδικία δεν χρειάζεται μόνο τους θύτες για να επιβιώσει.

Χρειάζεται και τους αδιάφορους.

Χρειάζεται όσους θεωρούν ότι δεν τους αφορά.

Χρειάζεται όσους προτιμούν την άνεση της ουδετερότητας, από τη δυσκολία της δράσης.

Κάθε κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους.

Και τα ζώα αποτελούν ίσως την πιο ανυπεράσπιστη κατηγορία υπάρξεων πάνω στον πλανήτη.

Εξαρτώνται σχεδόν ολοκληρωτικά από τις αποφάσεις και τις πράξεις των ανθρώπων.

Δεν μπορούν να οργανώσουν διαμαρτυρίες.

Δεν μπορούν να προσφύγουν στα δικαστήρια.

Δεν μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Μπορούν μόνο να υποφέρουν.

Και να περιμένουν αν κάποιος άνθρωπος θα επιλέξει να σταθεί απέναντι στην αδικία. Η Ημέρα για τα Δικαιώματα των Ζώων, δεν μπορεί να είναι μια γιορτή.

Δεν μπορεί να είναι μια ημέρα αυτοθαυμασμού.

Δεν μπορεί να είναι μια ημέρα δημοσίων σχέσεων.

Πρέπει να είναι ημέρα αυτοκριτικής.

Ημέρα λογοδοσίας.

Ημέρα καταγγελίας.

Ημέρα υπενθύμισης, όλων όσων δεν έγιναν.

Όλων όσων υποσχέθηκαν και εγκαταλείφθηκαν.

Όλων όσων θυσιάστηκαν στο βωμό της αδιαφορίας.

Γιατί όσο υπάρχουν ζώα που βασανίζονται, εγκαταλείπονται και θανατώνονται χωρίς συνέπειες για τους υπεύθυνους, κανείς δεν δικαιούται να μιλά για επιτυχία.

Όσο οι νόμοι εφαρμόζονται επιλεκτικά, κανείς δεν δικαιούται να μιλά για προστασία.

Όσο τα συμφέροντα υπερισχύουν της ηθικής, κανείς δεν δικαιούται να μιλά για πολιτισμό.

Και όσο η κοινωνία παραμένει σιωπηλή, κανείς δεν δικαιούται να μιλά για πρόοδο.

Η πραγματική τιμή στα δικαιώματα των ζώων, δεν βρίσκεται στις ανακοινώσεις.

Δεν βρίσκεται στις φωτογραφίες.

Δεν βρίσκεται στις επετειακές δηλώσεις.

Βρίσκεται στην καθημερινή σύγκρουση με την αδικία.

Στην καταγγελία.

Στην παρέμβαση.

Στην ενημέρωση.

Στην ανυποχώρητη διεκδίκηση.

Στην άρνηση να θεωρήσουμε φυσιολογικό τον πόνο.

Στην άρνηση να συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα.

Στην απόφαση να μην εγκαταλείψουμε ποτέ τη φωνή εκείνων που δεν μπορούν να μιλήσουν.

Γιατί η ιστορία δεν θα θυμάται ποιοι έβγαλαν τις πιο όμορφες ανακοινώσεις.

Θα θυμάται ποιοι στάθηκαν απέναντι στη βία, όταν όλοι οι άλλοι σιωπούσαν. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους