Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην Ελλάδα συνεχίζονται οι διαμαρτυρίες, τα δημοσιεύματα και οι αντιδράσεις απέναντι στην παρουσία Ισραηλινών τουριστών.

Η οργή που έχει προκαλέσει ο πόλεμος στη Γάζα και η ανθρωπιστική καταστροφή που εκτυλίσσεται είναι απολύτως κατανοητή.

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να χαίρεται ή να επικροτεί τον θάνατο αμάχων, παιδιών και αθώων ανθρώπων.

Ωστόσο, αν θέλουμε να προσεγγίσουμε το ζήτημα με όρους γεωπολιτικής ανάλυσης και όχι συνθημάτων, οφείλουμε να εξετάσουμε όλες τις πλευρές της σύγκρουσης.

Ας θέσουμε ένα απλό ερώτημα.

Αν αλβανικές ή σκοπιανές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ελλάδα, απήγαγαν 300 Έλληνες πολίτες και άφηναν πίσω τους 2.500 νεκρούς, βιασμούς, καταστροφές και καμένες κοινότητες, ποια θα ήταν η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας; Αν ένα αντίστοιχο γεγονός συνέβαινε στην Κύπρο από την Τουρκία, θα περιοριζόμασταν σε εκκλήσεις για αυτοσυγκράτηση ή θα απαιτούσαμε τη σκληρότερη δυνατή απάντηση; Η αλήθεια είναι ότι γνωρίζουμε πολύ καλά τον εαυτό μας.

Όταν ένας λαός δέχεται ένα τέτοιο πλήγμα, η οργή διαδέχεται το πένθος και το αίτημα της εκδίκησης συχνά διαδέχεται το αίτημα της δικαιοσύνης.

Αυτή είναι μια διαχρονική πραγματικότητα της ανθρώπινης φύσης και της πολιτικής συμπεριφοράς των κρατών όταν θεωρούν ότι απειλείται η ίδια τους η ύπαρξη.

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια να μπούμε στα παπούτσια των ανθρώπων της Γάζας.

Το ερώτημα είναι αν έχουμε επιχειρήσει με την ίδια ειλικρίνεια να μπούμε και στα παπούτσια του Ισραήλ.

Για πολλούς Ισραηλινούς, η επίθεση της 7ης Οκτωβρίου δεν αποτέλεσε απλώς μια τρομοκρατική ενέργεια, αλλά την επιβεβαίωση ενός υπαρξιακού φόβου που συνοδεύει το κράτος τους από την ίδρυσή του: ότι υπάρχουν πολιτικές και στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή που δεν επιδιώκουν συμβιβασμό, αλλά την εξαφάνισή του.

Παράλληλα, δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι διαδοχικά παρουσιάστηκαν σχέδια για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.

Μάλιστα, ένα από αυτά προέβλεπε τη σύνδεση της Γάζας με τη Δυτική Όχθη μέσω ειδικού διαδρόμου, δημιουργώντας μια εδαφικά συνεκτική παλαιστινιακή οντότητα.

Τα σχέδια αυτά απορρίφθηκαν από τις παλαιστινιακές ηγεσίες.

Ως αποτέλεσμα, ενισχύθηκε στο Ισραήλ η πεποίθηση ότι για σημαντικό μέρος της παλαιστινιακής πολιτικής ηγεσίας το πρόβλημα δεν ήταν τα σύνορα ή τα εδάφη, αλλά η ίδια η ύπαρξη του ισραηλινού κράτους.

Εγώ αποδέχομαι ότι σημαντικό μέρος του παλαιστινιακού πολιτικού οράματος, ιδιαίτερα στις πιο ακραίες εκδοχές του, δεν περιορίζεται στη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους αλλά φτάνει μέχρι την εξάλειψη του Ισραήλ.

Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ έχει ως στρατηγικό στόχο να μην επιτρέψει ποτέ την καταστροφή του και να διατηρήσει την ασφάλεια και την επιβίωσή του με κάθε μέσο που θεωρεί αναγκαίο.

Υπό αυτή την έννοια, δεν πρόκειται για μια σύγκρουση καλών και κακών, αλλά για μια σύγκρουση ισχύος, ασφάλειας και επιβίωσης.

Υπάρχει επίσης μια διάσταση που σπάνια συζητείται. Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας είναι μέρος του ευρύτερου αραβικού κόσμου.

Κι όμως, επί δεκαετίες οι αραβικές χώρες δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο πραγματικής ανάπτυξης, εκπαίδευσης και οικονομικής προοπτικής για τους κατοίκους της Γάζας.

Δεν τους έδωσαν ένα εναλλακτικό όραμα ζωής πέρα από τη σύγκρουση και τα όπλα.

Ακόμη και η Αίγυπτος, όταν είχε τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως δίοδος οικονομικής και κοινωνικής ενσωμάτωσης, διατήρησε αυστηρούς περιορισμούς στα σύνορά της.

Την ίδια στιγμή, χιλιάδες κάτοικοι της Γάζας εργάζονταν στο Ισραήλ πριν από τον πόλεμο, σε κιμπούτζ και επιχειρήσεις κοντά στα σύνορα.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι ορισμένες από τις κοινότητες που επλήγησαν περισσότερο κατά την επίθεση της Χαμάς ήταν περιοχές όπου υπήρχε καθημερινή επαφή και οικονομική συνεργασία μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων.

Το δίκαιο δεν μπορεί να είναι επιλεκτικό.

Οφείλουμε να αναγνωρίζουμε την τραγωδία των αμάχων στη Γάζα, αλλά ταυτόχρονα να κατανοούμε τους φόβους και τα διλήμματα ασφαλείας του Ισραήλ.

Η ειρήνη δεν οικοδομείται με συνθήματα, ούτε με την στοχοποίηση απλών τουριστών που δεν λαμβάνουν τις αποφάσεις της κυβέρνησής τους.

Ούτε όμως μπορεί να υπάρξει ειρήνη όσο οι κοινωνίες της περιοχής παραμένουν εγκλωβισμένες σε λογικές αμοιβαίας εξόντωσης. Η Μέση Ανατολή δεν είναι ένας κόσμος αφηρημένων ιδεών.

Είναι ένας χώρος όπου συγκρούονται κράτη, ένοπλες οργανώσεις, γεωπολιτικά συμφέροντα και στρατηγικές επιβίωσης.

Γι’ αυτό και η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε εύκολες ηθικές βεβαιότητες.

Πρέπει να μας απασχολεί όχι μόνο το δίκαιο της μιας ή της άλλης πλευράς, αλλά το δίκαιο της ζωής, της ασφάλειας και της ειρήνης.

Γιατί στους πολέμους δεν πολεμούν οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων ούτε οι σχολιαστές από την ασφάλεια του καναπέ τους.

Πολεμούν και πεθαίνουν παιδιά που θα έπρεπε να βρίσκονται στα σχολεία τους και νέοι άνθρωποι που θα έπρεπε να χτίζουν το μέλλον τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους