Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ειναι ασύλληπτο είναι φοβερό. Δύο παιδιά βρίσκονται ξαφνικά απο την μια στιγμή στην άλλη μόνα τους σε μια χώρα που τους χρωστά τα πάντα και δεν τους εγγυάται σχεδόν τίποτα.

Που τα αντιμετωπίζει σχεδόν αδιάφορα.

Μιλώντας σήμερα μαζί μου στο "άρωμα γυναίκας" Ράδιο Σάμος 102 fm o πρόεδρος του "χαμόγελου του παιδιού "Κ. Γιαννόπουλος δεν έκρυψε τον θυμό και την αγανάκτησή του για την κρατική αναλγησία.

Η μητέρα τους δολοφονήθηκε από τον ίδιο τονπατέρα τους.

Η ζωή τους διαλύθηκαν.

Ήταν η ακραία έκφραση μιας βίας που η κοινωνία μας εξακολουθεί να αντιμετωπίζει συχνά με κακία,τοξικότητα,προκαταλήψεις,αμορφωσιά, αμηχανία, ανοχή ή αδιαφορία.

Και τώρα, μετά τον θάνατο της μητέρας και την απουσία του πατέρα, η μοναδική τους θεία δηλώνει ότι δεν μπορεί να τα αναλάβει γιατί δεν διαθέτει τους οικονομικούς πόρους.

Σε μια ευρωπαϊκή χώρα του 2026, δύο παιδιά κινδυνεύουν να χάσουν και το τελευταίο οικογενειακό τους στήριγμα επειδή δεν υπάρχουν τα χρήματα.

Αυτό δεν είναι ατομική αποτυχία.

Είναι κοινωνική και πολιτική αποτυχία.

Δεν μπορεί η φροντίδα ορφανών παιδιών να εξαρτάται από το αν ένας συγγενής έχει αρκετό εισόδημα για να πληρώσει λογαριασμούς.

Δεν γίνεται η Πολιτεία να εμφανίζεται μόνο μετά την καταστροφή, να καταγράφει περιστατικά, να εκδίδει ανακοινώσεις και να υπόσχεται μέτρα.

Η πραγματική ευθύνη αρχίζει την επόμενη μέρα.

Τη μέρα που τα παιδιά πρέπει να φάνε, να κοιμηθούν, να πάνε σχολείο, να σταθούν όρθια μέσα σε ένα αδιανόητο πένθος.

Το υπουργείο οφείλει να εξασφαλίζει άμεσα οικονομική στήριξη στους συγγενείς που αναλαμβάνουν τέτοια παιδιά.

Να παρέχει ψυχολογική φροντίδα από ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς χωρίς γραφειοκρατικά εμπόδια.

Να δημιουργεί ένα δίκτυο προστασίας που να λειτουργεί πριν τα παιδιά βρεθούν αντιμέτωπα με νέα εγκατάλειψη.

Να δηλώνει έμπρακτα ότι αυτά τα παιδιά δεν είναι μόνα τους.

Οι κοινωνίες δεν κρίνονται από τον τρόπο που προστατεύουν τους ισχυρούς.

Κρίνονται από τον τρόπο που στέκονται δίπλα στους πιο αδύναμους όταν η ζωή τούς συντρίβει.

Και αυτή τη στιγμή, αυτά τα παιδιά δεν ζητούν προνόμια.

Ζητούν το αυτονόητο Να βρούν στήριξη ζεστασιά ασφάλεια και φροντίδα.

Το κράτος να δώσει χρήματα αν όχι στην θεία σε κάθε ανάδοχη οικογένεια που επιθυμεί να τα αναλάβει.

Καμία κοινωνία δεν μπορεί να λέγεται πολιτισμένη όταν αφήνει τα πιο πληγωμένα παιδιά της να μετρούν την αξία της προστασίας τους σε ευρώ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους