Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά που ζούμε τελευταία οι εκπαιδευτικοί.

Σαν να μην έφτανε που κάθε χρόνο παλεύουμε να επιβιώσουμε και σε άλλο μέρος.

Κάθε χρόνο με πιο ακριβό ενοίκιο.

Κάθε χρόνο με μια βαλίτσα στο χέρι.

Σαν να μην έφτανε η γελοία αύξηση των 24 ευρώ, έσκασε και η είδηση με τις αυξήσεις στους μητροπολίτες και τους τιτουλάριους.

Τους ποιους; Αυξήσεις που, σύμφωνα με δημοσιεύματα, αγγίζουν σχεδόν το 100%. Για δείτε τώρα: Πρωτοδιόριστος εκπαιδευτικός, με πτυχία, μεταπτυχιακά, προσόντα, ικανότητες, όνειρα και με το δύσκολο έργο να μορφώσει παιδιά: περίπου 800 ευρώ.

Τιτουλάριος: 3.300 ευρώ.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί όλο και λιγότεροι άνθρωποι θέλουν να μπουν στην εκπαίδευση. 20.000 λιγότερες οι αιτήσεις φέτος για ένταξη στους πίνακες.

Σε πίνακες που ανοίγουν κάθε τρία χρόνια.

Κάτι δεν πάει απλώς στραβά.

Πάει καρφί για το παγόβουνο.

Γιατί να μπει ένας νέος άνθρωπος στην εκπαίδευση; Για να γυρίζει την Ελλάδα σαν εποχικός νομάς; Για να ψάχνει σπίτι σε νησιά όπου τα ενοίκια έχουν γίνει απλησίαστα; Για να ζει με τον φόβο ότι τον Απρίλιο θα του ζητήσουν να φύγει, γιατί το σπίτι πρέπει να δοθεί στους τουρίστες; Για να ακούει ότι κάνει «λειτούργημα», ενώ δεν μπορεί να πληρώσει ούτε το σούπερ μάρκετ; Κάθε μέρα απελπίζομαι όλο και πιο πολύ με αυτή τη χώρα.

Όχι γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι άξιοι που θέλουν να προσφέρουν, ούτε γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν. Υπάρχουν.

Απελπίζομαι γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι συνήθως οι τελευταίοι που στηρίζονται.

Και οι πρώτοι που εξαντλούνται.

Βλέπεις γύρω σου διαφθορά, ρουσφέτια, ατιμωρησία, ανισότητες, δημόσιο χρήμα να πηγαίνει πάντα προς την ίδια κατεύθυνση, και σκέφτεσαι πως ούτε σε 500 χρόνια δεν θα γίνει αυτή η χώρα κράτος δικαίου, πρόνοιας και ισονομίας.

Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να εύχεται να υπήρχε ένα μαγικό ραβδί.

Να καθάριζε η χώρα από τη διαφθορά.

Να έφευγαν από θέσεις ευθύνης όσοι βρέθηκαν εκεί με ρουσφέτια.

Να εφαρμοζόταν επιτέλους ο νόμος για όλους.

Να ελεγχόταν ποιος πραγματικά δουλεύει και ποιος απλώς πληρώνεται.

Να πήγαινε η δημόσια περιουσία εκεί όπου υπάρχει πραγματική κοινωνική ανάγκη.

Να μπορούσε ο δάσκαλος, ο γιατρός, ο εργαζόμενος, ο νέος άνθρωπος να ζήσει με αξιοπρέπεια.

Και μετά ξυπνάω.

Και είναι απλώς Κυριακή.

Σε μια χώρα όπου ακόμα θεωρείται υπερβολή να ζητάς το αυτονόητο. Εσείς πιάνετε τον εαυτό σας να εύχεται να ειχε ενα μαγικό ραβδί;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους