Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Χένρι Μίλερ πέθανε σαν σήμερα το 1980. Παρά τις λαμπρές ακαδημαϊκές του προοπτικέs, παράτησε γρήγορα το κολέγιο και αφοσιώθηκε σε έναν μποέμικο τρόπο ζωής.

Η γραφή του Μίλερ χαρακτηρίζεται από αμεσότητα και ελεύθερο ύφος και το έργο του άσκησε μεγάλη επιρροή στη λογοτεχνία του Μεσοπολέμου και επηρέασε τους συγγραφείς της λεγόμενης «γενιάς των Beat», τους Μπήτνικς, όπως π.χ, ο Τζακ Κέρουακ, ενώ ακόμη κι ο Μπουκόφσκι τον θαύμαζε και δεν αρνιόταν πως είχε επηρεαστεί απ’ αυτόν.

Ως συγγραφέας δεν απέφευγε τις υπερβολές και τα βιβλία του αναδίδουν μια καταλυτική αίσθηση αλήθειας, μαρτυρούν την προσπάθεια του να πει τα πράγματα όπως είναι, χωρίς περιττά στολίδια και ωραιοποιήσεις, Έντονα σατυρικός και ταυτόχρονα τραγικός.

Για τον Μίλερ οι λέξεις έχουν σώμα και το σώμα έχει γλώσσα.

Το πνεύμα δε μπορεί να υπάρξει χωρίς ένα ολοζώντανο παλλόμενο σώμα, και το σώμα δεν μπορεί να ανοιχτεί σε όλες τους τις διαστάσεις χωρίς ένα ανεπτυγμένο πνεύμα.

Αυτό ήταν το στοίχημά του: να συνταιριάξει σωματικές και πνευματικές ηδονές σε μια ξεχειλισμένη ζωή.

Αντιλαμβάνεται κανείς πόσο αγωνιώδες και σκληρό ήταν ένα τέτοιο διηνεκές «αγώνισμα». Όταν συνειδητοποίησε πως είναι αδύνατο να ζήσει έτσι στην Αμερική, που άλλωστε αποστρεφόταν βαθιά, βρέθηκε στο Παρίσι κυνηγώντας ακριβώς τη ζωή που ήταν βέβαιος πως του αξίζει.

Και ξεκίνησε αμέσως.

Μας κατατρώγει του χρόνου ο καρκίνος.

Ο ήρωας, το λοιπόν, δεν είναι ο Χρόνος, μα το Άχρονο. "Αυτή είναι η πιο παράξενη από όλες μου τις ιστορίες". Έτσι χαρακτηρίζει ο Χένρυ Μίλλερ το "Χαμόγελο στην αρχή της σκάλας", την τρυφερή ιστορία του κλόουν Αυγούστου.

Και συνεχίζει: άρχισα να σκέφτομαι για τον κλόουν που είμαι εγώ.

Αυτόν που πάντα υπήρξα.

Σκεφτόμουνα το πάθος μου για το τσίρκο, ιδιαίτερα για το ολότελα προσωπικό τσίρκο και πώς όλες αυτές οι εμπειρίες μου σαν θεατή και σιωπηλού μάρτυρα, υπάρχουν θαμμένες βαθιά στην συνείδησή μου.

Ξανάφερα στο μυαλό μου το πόσοι πολλοί από τους παλιούς μου φίλους έμοιαζαν με κλόουν στην συμπεριφορά τους.

Και ήταν αυτοί που αγαπούσα περισσότερο.

Αργότερα ανακάλυψα κατάπληκτος ότι οι πιο στενοί μου φίλοι έβλεπαν και μένα σαν κλόουν". Ο Τροπικός του Καρκίνου Διαβάστε και πάλι, και ξανά, κι ακόμα μια φορά τον Τροπικό του Καρκίνου και αφεθείτε στη δίνη ενός έργου που επηρέασε καταλυτικά τη λογοτεχνία αλλά και την ίδια τη ζωή – γιατί αν αξίζουν κάποια βιβλία είναι επειδή μας ωθούν να σκεφτούμε και να δράσουμε, να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, να μιλήσουμε και να αγγίξουμε αλλιώτικα, πιο όμορφα, πιο γόνιμα, πιο παθιασμένα και πιο έλλογα απ’ ότι πριν από την ανάγνωσή τους.

Μόνος, χωρίς λεφτά, χωρίς δουλειά και με ελάχιστους φίλους, από την ελεημοσύνη των οποίων και ζει, ο συγγραφέας περιπλανιέται στο φαντασμαγορικό Παρίσι του μεσοπολέμου και μέσα από χίλιες δυο μικρές και μεγάλες περιπέτειες και σπαρταριστές ερωτικές δραστηριότητες ανακαλύπτει τον ίδιο του τον εαυτό και το βαθύτατο ψεύδος του κόσμου που τον περιβάλλει.

Οι πόρνες, οι μικροαπατεώνες, οι διανοούμενοι - αληθινοί και ψεύτικοι - που παρελαύνουν στις σελίδες του βιβλίου, δε συνθέτουν μόνο μια εικόνα του Παρισιού της εποχής εκείνης, αλλά δίνουν ένα πανόραμα του κόσμου μας με όλα τα έλκη του, όλες τις εξάρσεις, όλη την ασχήμια αλλά και την υποφώσκουσα και πανταχού παρούσα ομορφιά του.

Στον "Τροπικό του Αιγόκερω" Ο Χένρι Μίλερ μεταφέρει τα πάθη και το παιχνίδι του με την αλήθεια, με το εφήμερο και με την εναντίωση στη φθορά, στις Ηνωμένες Πολιτείες, γυρίζοντας πίσω στα παιδικά του χρόνια, στην εφηβεία, στην πρώτη του νιότη, στα χρόνια προτού εγκαταλείψει την Αμερική.

Αφηνιασμένος αλλά και εχέφρων, αποφασισμένος να ρουφήξει το μεδούλι της ζωής, να μασουλήσει την ψίχα της ψυχής, να ζήσει μια ζωή πλήρη εντέλει, άνευ όρων και ορίων, ο Μίλερ επιδίδεται στη διαλεκτική ανάμεσα στο ένδον σκάπτε και στο άδραξε τη μέρα.

Ζει την κάθε στιγμή σαν να είναι μοναδική -και είναι άλλωστε.

Ζει τραγουδώντας στεντόρεια το τραγούδι που ξεγελάει το χρόνο.

Ζει ανακαλύπτοντας την ποίηση σε σκοτεινά σοκάκια της απόγνωσης, αλλά και σε φωτεινές λεωφόρους της χαρούμενης γνώσης.

Ζει κυριευμένος από μιαν ακόπαστη λαχτάρα να δει, ν' αφουγκραστεί, να στοχαστεί και να γράψει.

Αφήνει ελεύθερη τη σάρκα του να γίνει μια ευαίσθητη μεμβράνη, και το μυαλό του να γίνει το όργανο καταγραφής όσων η σάρκα νιώθει.

Περιφρονεί κάθε σύμβαση, χλευάζει κάθε θέσφατο, σε κάθε πρέπει τη γλώσσα, σαν άτακτο μικρό παιδί, βγάζει. "Ο κολοσσός του Μαρουσιού" Παραμένει ένα από τα γοητευτικότερα κείμενα που έχουν γραφτεί για τη σύγχρονη Ελλάδα.

Γοητευτικό γιατί περιγράφει μιαν Ελλάδα γοητευτική μέσα στη μοναξιά της, σαν ένα μικρό κομμάτι αιωνιότητας που έφθασε στα αβαθή του δικού μας χρόνου. Η Ελλάδα αυτή μπορεί να μην υπάρχει πια.

Όμως διαβάζοντας τον "Κολοσσό" αισθάνεσαι ότι την κουβαλάς στα κύτταρα της ψυχής σου. (Τάκης Θεοδωρόπουλος, εφημερίδα "Τα Νέα", 13-14/11/2004) Ο Χένρι Μίλερ, που διέμενε τότε στο Παρίσι, αψηφώντας τους κακούς οιωνούς -όταν τα μηνύματα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου διαγράφονταν στον ορίζοντα- αποφασίζει να έρθει στην Ελλάδα το 1939, έχοντας εξασφαλίσει τη φιλοξενία του Άγγλου συγγραφέα Λόρενς Ντάρελ, ο οποίος ζούσε στην Κέρκυρα.

Αρχικά κινήθηκε χωρίς πρόγραμμα, πηγαίνοντας από δώ και από κεί.

Θα εντυπωσιαστεί από τις συναντήσεις του με τον Κατσίμπαλη, τον Σεφέρη, τον Αντωνίου, τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα, τον Τσάτσο και εξαιτίας τους θα παρατείνει τη διαμονή του.

Θα φύγει από την Ελλάδα πιεζόμενος από την αμερικανική πρεσβεία που ήθελε να εγκαταλείψουν οι υπήκοοί της τον τόπο, λόγω του πολέμου που είχε αρχίσει πλέον.

Οι εντυπώσεις του από το ταξίδι του θα πάρουν τον τίτλο "Ο κολοσσός του Μαρουσιού" και συνιστούν μια ιδιότυπη περιδιάβαση στην ελληνική ανθρωπογεωγραφία.

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται και οι σημειώσεις που ο Χένρι Μίλερ άφησε στον Γιώργο Σεφέρη πριν φύγει από την Ελλάδα, οι οποίες φέρουν τον τίτλο "Πρώτες εντυπώσεις από την Ελλάδα", και στο παρελθόν είχαν κυκλοφορήσει σε χωριστό βιβλίο (εκδ.

Νεφέλη). "Κλιματιζόμενος Εφιάλτης" "Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε πως είμαστε χειραφετημένος λαός.

Λέμε ότι είμαστε δημοκράτες, ότι αγαπάμε την ελευθερία, ότι είμαστε απαλλαγμένοι από προκαταλήψεις και μίση.

Εδώ είναι το χωνευτήρι, η έδρα ενός μεγάλου πειράματος της ανθρωπότητας.

Όμορφες λέξεις, γεμάτες ευγενικό, ιδεαλιστικό συναίσθημα.

Στην πραγματικότητα είμαστε ένας χυδαίος, πιεστικός όχλος με πάθη που εύκολα υποκινούν οι δημαγωγοί, οι δημοσιογράφοι, οι θρησκόληπτοι αγύρτες, οι ταραχοποιοί και άλλοι παρόμοιοι.

Το να αποκαλείς τέτοιο κατασκεύασμα κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων είναι βλασφημία.

Τι έχουμε να προσφέρουμε στον κόσμο εξόν το υπεράφθονο πλιάτσικο που απερίσκεπτα αποσπάμε από τη γη με τη μανιασμένη αυταπάτη ότι αυτή η τρελαμένη δραστηριότητα αποτελεί πρόοδο και διαφωτισμό; Η χώρα των ευκαιριών έχει γίνει η χώρα του δίχως νόημα ιδρώτα και μόχθου." Ο Χένρι Μίλερ επιστρέφει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ύστερα από δέκα χρόνια παραμονής στο Παρίσι, το 1940 και αποφασίζει να ξαναγνωρίσει την πατρίδα του, να την ανακαλύψει εκ νέου.

Έτσι ξεκινάει ένα ταξίδι στην αμερικάνικη ενδοχώρα παρέα με τον φίλο του τον ζωγράφο Έιμπ Ράτνερ.

Αυτό το βιβλίο είναι η καταγραφή των περιπετειών του, των ανθρώπων, επώνυμων και ανώνυμων, που γνώρισε στη διαδρομή, αλλά και ένα δριμύ κατηγορώ για το αμερικάνικο όνειρο που μετατράπηκε σε κλιματιζόμενο εφιάλτη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους