Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΑΝ Ή ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΚΕ.

Αποχώρησα από το ΚΚΕ αμέσως μετά το 19ο Συνέδριό του, το 2013.

Ποτέ δεν συνέστησα σε καμία και σε κανέναν να ακολουθήσει το δικό μου το δρόμο.

Αν το έκανε ή σκέφτεται να το κάνει αυτό έπρεπε και πρέπει να είναι δική του απόφαση την οποία να είναι σε θέση να την υποστηρίξει.

Η αποχώρηση από το ΚΚΕ δεν είναι μια εύκολη υπόθεση.

Οι δεσμοί του κομματικού μέλους με το κόμμα είναι πολύ ισχυροί.

Ιδεολογικοί, πολιτικοί, βιωματικοί.

Για μια μεγάλη ιστορική περίοδο η σχέση αυτή ήταν και σχέση επιβίωσης.

Οι διωγμοί, οι φυλακές και οι εξορίες υποχρέωναν τους αγωνιστές να αναζητούν την επιβίωσή τους στη συλλογικότητα, στη συντροφικότητα και στην αλληλοσυμπαράσταση.

Η κορυφαία έκφραση όλων αυτών, η οργανωση και η εκδήλωσή τους ήταν το ΚΚΕ.

Έξω από το κόμμα δύσκολα μπορούσε να επιβιώσει κανείς.

Πόσω μάλλον οι δικοί του άνθρωποι, η οικογένειά του.

Κι ήταν τόσο εχθρικό το περιβάλλον που είχε διαμορφώσει ο ταξικός εχθρός που ως εναλλακτική λύση προέβαλε η υποχώρηση.

Ή με το Κόμμα ή με τον εχθρό ήταν το δίπολο του διλήμματος.

Κι ήταν πραγματικό στις σκληρές εποχές.

Στο πλαίσιο αυτό, ακόμα και η διαφοροποίηση μέσα στο κόμμα, πόσο μάλλον η ισχυρή διαφωνία- και ακόμα χειρότερα η κομματική ποινή σε βάρος σου- δημιουργούσε ένα περιβάλλον δύσκολης επιβίωσης, ένα κλίμα περίπου εχθρικό παρόλο που δεν ήσουν εκτός κόμματος.

Πολλές φορές η μετάνοια, δηλαδή η αυτοκριτική και ανοικτή αναγνώριση ότι έκανες λάθος- ακόμα κι αν δεν το πίστευες- ήταν μία διέξοδος ομαλοποίησης της ζωής σου ως αγωνιστής.

Σκληρές εποχές- βάρβαρες επιπτώσεις.

Όλα αυτά δημιούργησαν έναν κώδικα συμπεριφοράς που ενώ εξηγείται γι’ αυτές τις εποχές, είναι παράλογος- εντελώς παράλογος- σήμερα.

Η συμμετοχή στο κόμμα είναι μια ελεύθερη επιλογή.

Εξίσου ελεύθερη πρέπει να είναι και η αποχώρηση από αυτό όταν παύει να υπάρχει εκείνο που συνδέει με το κόμμα.

Αυτό δεν σημαίνει πως έγινες εχθρός, αντεπαναστάτης, πουλημένος.

Υπάρχουν παραδείγματα ανθρώπων που εκτός κόμματος συνέχισαν τους αγώνες, υπεράσπισαν και υπερασπίζονται τις αξίες του κομμουνιστικού κινήματος, παραμένουν το ίδιο κομμουνιστές αλλά δεν συμφωνούν με τις θέσεις του ΚΚΕ.

Γιατί πρέπει να είναι μέσα σε αυτό και να σιωπούν ή να συνωμοτούν και να φραξιονίζουν, να φτιάχνουν ομάδες ή να προσχωρούν σε ομάδες.

Βγαίνουν έξω, έχουν την συνείδησή τους καθαρή και συνεχίζουν.

Αντιπαρατίθενται με αρχές και επιχειρήματα με τις θέσις του κόμματος.

Τι πιο τίμιο και πιο κομμουνιστικό; Στο παρελθόν, η αποχώρηση από το ΚΚΕ ή η διαγραφή λόγων διαφωνιών οδηγούσε σε ανθρώπινες τραγωδίες.

Χώριζαν ζευγάρια, διαλύονταν οικογένειες, το παιδί γινόταν απόπαιδο όταν ο πατέρας έμενε στο κόμμα και ο αγαπημένος ή η αγαπημένη ό,τι πιο μισητό.

Σε αυτό συνέβαλε αποφασιστικά και η παρέμβαση τρίτων: Κοντινών, στενών συγγενών, κομματικών στελεχών με επιρροή: Τι θέλεις και είσαι με αυτόν ή αυτήν; Ή μαζί του/της ή με το κόμμα.

Ορισμένα παραδείγματα: Η μεγάλη επαναστάτρια Αύρα Βλάση-Παρτσαλίδου ήταν γυναίκα του Μήτσου Παρτσαλίδη.

Τον χώρισε όταν επι Ζαχαριάδη διαγράφηκε από το ΚΚΕ ο Μήτσος.

Επανασυνδέθηκε μαζί του όταν καθαιρέθηκε και διαγράφηκε από το ΚΚΕ ο Ζαχαριάδης και ξαναχώρισε τον Παρτσαλίδη μετά την 12η Ολομέλεια του 1968.

Στην μεταπολίτευση, έλεγε ο Μήτσος, την είδε να περπατάει στο απέναντι πεζοδρόμιο στη Σόλωνος και του κόπηκαν τα πόδια.

Την αγαπούσε παθολογικά.

Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν πρέπει να μπλέκονται με τις κομματικές.

Η γυναίκα του Κολιγιάννη τον παράτησε μέσα σε μια βραδιά όταν εκείνος ήρθε σε αντίθεση με το κόμμα.

Δεν διαγράφηκε ποτέ από το κόμμα αλλά διαφώνησε κι έμεινε στην άκρη.

Εκείνη τον χώρισε.

Κι εκείνος όπως έλεγαν οι παλιοί δεν την ξεπέρασε ποτέ.

Κανένας δεν ζήτησε από την Αύρα ή την γυναίκα του Κόλιγιάννη να χωρίσουν τους άνδρες τους.

Αλλά ο κομματικός φανατισμός δεν άφησε περιθώρια για κάτι άλλο.

Στις ανθρώπινες σχέσεις δεν μπορεί να υπεισέρχεται ο κομματικός φανατισμός.

Και κανείς δεν επιτρέπεται να τον υποδαυλίζει για τους φίλους του, τους συγγενείς του, τα παιδιά του.

Όσοι ‘φυγαν από το κόμμα ή διώχτηκαν ξέρουν πως η ζωή, μετά, είναι πολύ δύσκολη.

Αλλάζει ολόκληρη η ζωή που ζούσαν μέχρι χθες.

Δέχονται συναισθηματικές πιέσεις και από τον εαυτό τους και από τους άλλους που έμειναν μέσα και παραμένουν φίλοι τους.

Το χειρότερο είναι ότι δέχτηκαν ύβρεις και λάσπη.

Αμφισβητήθηκε η κομμουνιστική τους υπόσταση.

Το κόμμα που κυνηγήθηκε όσο τίποτε άλλο, που υπέστη τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και τις δηλώσεις μετανοίας, βγάζει αβέρτα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων για τα πρώην μέλη του και ζητεί δηλώσεις μετανοίας για να τα συγχωρήσει και να τους αναγνωρίσει ότι έχουν κι αυτά κάποια θέση στον κομμουνιστικό ουρανό ή για να τα αφήσει στην ησυχία τους.

Το κυριότερο, δεν τους επιτρέπει να έχουν γνώμη από τη στιγμή που είναι εκτός κόμματος κι αν την εκφράσουν και δεν του αρέσει θα το πληρώσουν πολύ ακριβά.

Κανένας κομμουνιστής δεν μπορεί να δέχεται αυτή την κατάσταση.

Ούτε κάν να την ανέχεται.

Ένας παλιός σύντροφος που έφυγε από το κόμμα το 1989 μου έλεγε πως ενώ μέχρι τότε δεν είχε καμιά σχέση με το ποτό, άρχισε να πίνει.

Και κάποιοι άλλοι χρειάστηκαν πάρα πολύ καιρό για να συνέλθουν από τα ψυχολογικά- εσωτερικά και εξωτερικά- προβλήματα που αντιμετώπισαν.

Οι σύντροφοι που σκέφτονται να φύγουν από το κόμμα πρέπει να ξέρουν ότι η απόφασή τους θα έχει όλες αυτές και πολλές άλλες επιπτώσεις.

Να μην κάνουν εκπτώσεις στη συνείδηση τους.

Να πράξουν αυτό που πιστεύουν και εφόσον το πιστεύουν να το υποστηρίξουν.

Κανένας δεν δικαιούται να αμφισβητήσει την πολιτική τους ταυτότητα.

Να διαβάζουν περισσότερο μαρξισμό εφόσον φύγουν.

Και πιο πολύ ιστορία το κομμουνιστικού κινήματος.

Δεν υπάρχουν καλύτερα στηρίγμα.

Να έχουν ανοικτούς ορίζοντες.

Να συμφωνούν με το ΚΚΕ εφόσον λέει και κάνει κάτι σωστό και να μην διστάζουν να διαφωνήσουν εφόσον έχουν αντίθετη ή διαφορετική άποψή από αυτό. Το ΚΚΕ δεν είναι η σημερινή, η αυριανή, η χθεσινή ή η εκάστοτε ηγεσία του.

Είναι η πολιτική οργάνωση ενός ευρύτατου κοινωνικού και πολιτικού επαναστατικού κινήματος.

Κι αυτό που πρόσφερε ως ιστορία ανήκει σε όλους.

Και σε αυτούς που το δημιούργησαν και σε αυτούς που το ασπάστηκαν και το ασπάζονται.

Σε αυτό το κίνημα ανήκουν όσοι ταυτίζονται με τις αρχές και την προοπτική του.

Και δεν υπάρχει κανένας οργανισμός, πολιτικός ή άλλος που θα πιστοποιήσει ποια είναι η συνείδησή τους. Υ.Γ. Εσείς που φύγατε κι εσείς που σκέφτεστε να φύγετε προστατεύστε τη ζωή σας.

Την οικογένειά σας, τους ανθρώπους που αγαπάτε.

Μην επιτρέψετε σε κανέναν παλιάνθρωπο- γιατί παλιάνθρωπος είναι- να σας τα διαλύσει όλα αυτά.

Αν το κάνετε αυτό θα μπορέσετε να προσφέρετε πολλά στο κίνημα.

Ας σας διαλύσουν αυτό θα είναι συντριβή.

Κι ο συντριμμένος δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ούτε για τον εαυτό του ούτε για τους άλλους. Να είστε καλά σύντροφοι!!! Γ.Π.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους