Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θέση σου είναι η οπτική σου. Η άποψή σου όχι. Η άποψη δεν φαίνεται στον χάρτη, γιατί είναι ευμετάβλητη, πολλαπλή, αντιδραστική, χειρίσιμη, σεναριακή και βαθιά αγελαία.

ΔΕΝ είναι προσωπική όπως νομίζουμε.

Επιλέγεται μη-συνειδητά από «καλάθι», γιατί είναι "προς κοινοποίηση". Βγαίνει σε λίγα νούμερα, γι’ αυτό και πουλάει πολιτικά (και θρησκευτικά). Είναι εργαλείο χαμηλής ανάλυσης, εφήμερο, φτιαγμένο για πλήθη, χειρισμούς και αγοραπωλησίες.

Ούτε εσύ δεν την ξέρεις μέχρι να πατηθεί ο πυροκροτητής.

Και μόλις σβήσει ο πυροκροτητής, εξαφανίζεται.

Επικοινωνιακά, την άποψη προσπαθείς να την φανερώσεις και είναι το πρόσωπο που δείχνεις.

Την θέση προσπαθείς να την κρύψεις και είναι αυτό που πραγματικά είσαι.

Γι’ αυτό η μία αποκρύπτει πληροφορίες ενώ νομίζει ότι αποκαλύπτει, ενώ η άλλη αποκαλύπτει ακόμα κι όταν σιωπά.

Η πραγματική, μετρήσιμη οπτική υπάρχει, αλλά εκφράζεται πολύ πιο σπάνια.

Προέρχεται από τη μοναδική σου θέση στον κόσμο, την ενσώματη προοπτική σου.

Τι ζεις, τι βλέπεις, τι δεν μπορείς να πεις με λέξεις, όλα είναι θέμα θέσης.

Στον βαθμό που δεν έχεις αλλοτριωθεί από το σώμα σου, η θέση σου είναι η οπτική σου.

Μπορείς να την αρνηθείς.

Αυτή δεν σε αρνιέται.

Η προσωπική οπτική ξέρει ότι είναι μερική.

Δεν προσποιείται ότι είναι ολόκληρη.

Δεν γεμίζει τα κενά της με φθηνές ομοιότητες και αφηγήματα.

Αναζητά αυτό που πραγματικά λειτουργεί.

Γι’ αυτό απαιτεί μια ευρύτερη, ανοιχτή, ακηδεμόνευτη αρχιτεκτονική, μια αρχιτεκτονική που δεν αρνείται αλλά προσθέτει αρθρωτά, στα σημεία συνάφειας, αναδομώντας χωρίς να γκρεμίζει.

Που μπορεί να χωρέσει, να συνθέσει και να μάθει από κάθε γνήσια οπτική.

Ποια είναι πιο χρήσιμη; Ποια καπελώνει την άλλη στην πράξη; Με ποιες φτιάχνεις πραγματικό global world model και με ποιες μόνο echo chambers; Ποιες είναι πιο ανθεκτικές στην πραγματικότητα; Ποιες δίνουν πραγματική πρόβλεψη και ποιες μόνο ηθική ικανοποίηση; Ποιες ζητούν σύνθεση από τη δομή τους και ποιες της αντιστέκονται υπαρξιακά; Ποιες μεταφέρουν θόρυβο και σκουπιδοπληροφορία; Ποιες θα μάζευες αν ήσουν ΤΝ που πραγματικά θέλει να καταλάβει τον κόσμο; Το «Πανοπτικόν», αυτή η δυτική φαντασίωση ενός κεντρικού, δίκαιου οφθαλμού που βλέπει τα πάντα και πλέον μας απειλεί με μόνιμη ηλεκτρονική επιτήρηση, τι ακριβώς φανταζόμαστε ότι συνθέτει; Οπτικές ή απόψεις; Στην "έξοδο" τι φανταζόμαστε ότι θα μας βγάζει για κατανάλωση; Μας φανερώνει τις οπτικές που κρύβουμε με τις απόψεις μας, επειδή δεν θέλουμε να τις συμπεριλάβουμε; Μήπως μας χειρίζεται γνωρίζοντάς τες; Και με την πολιτική τι θα γίνει; Αν η σύνθεση απόψεων είναι δομικά αδύνατη και καταδικασμένη, τότε η πραγματική πολιτική ερώτηση δεν είναι «ποια άποψη έχει την πλειοψηφία», αλλά κάτι πολύ πιο δύσκολο: Θα βγάλουμε επιτέλους τα μυαλά μας (και τα αφηγήματά τους) από τη διαδικασία λήψης αποφάσεων και θα βάλουμε στη θέση τους τα σώματα και τις πραγματικές τους θέσεις;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους