[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Sotiris Karalis Αυτό πόνεσε. Όπως και η μετατροπή της Αγια Σοφιάς σε τζαμί, αλλά αυτό εδώ ίσως είναι χειρότερο. Αλλά σήμερα, όπως και τότε, δεν απασχόλησε καθόλου τον τύπο και τη δημόσια συζήτηση...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Sotiris Karalis Αυτό πόνεσε. Όπως και η μετατροπή της Αγια Σοφιάς σε τζαμί, αλλά αυτό εδώ ίσως είναι χειρότερο.

Αλλά σήμερα, όπως και τότε, δεν απασχόλησε καθόλου τον τύπο και τη δημόσια συζήτηση.

Φαίνεται ότι εμάς τους Έλληνες δεν μας απασχολεί να χάνουμε ένα-ένα τα ορόσημα της ιστορικής μας πορείας.

Η κυριότητα της Μονής περνά στο Αιγυπτιακό δημόσιο ενώ δίνουν στους μοναχούς 50 χρόνια χρήσης και νομής.

Στην πραγματικότητα θα τους πετάξουν έξω κάποια στιγμή στο μέλλον, ίσως και πριν περάσουν 50 χρόνια.

Και το αρχαιότερο μοναστήρι του κόσμου, ελληνικό μοναστήρι, με όλους του τους θησαυρούς του, τα κτίρια και τα μετόχια του, τις βιβλιοθήκες και τις πινακοθήκες του θα περάσει στους Αιγύπτιους. Στο Σινά πριν ~30 χρόνια που το επισκέφτηκα είδα του Μωάμεθ την υπογραφή (αποτύπωμα της παλάμης του) πάνω σε φετβά που παραχωρούσε αναγνώριση και προστασία στη Μονή.

Και είδα εικόνες μοναδικής ομορφιάς.

Ακόμα, διατηρώ τις πιο έντονες αναμνήσεις από την επίσκεψη μου εκείνη, παρόλο που τότε ήμουν ακραιφνής ‘διεθνιστής’ και αδιάφορος -και άσχετος- περί της θρησκείας και της ιστορίας του γένους.

Θα μπορούσαμε να το αποτρέψουμε; Πιθανότατα, εάν η κυβέρνηση έδειχνε το παραμικρό ενδιαφέρον, και οι ίδιοι οι μοναχοί δεν ήταν τόσο φατριαστικοί (απ’ότι λέει το άρθρο). Θα μπορούσαμε τουλάχιστον να τους απειλήσουμε με δήμευση του Αιγυπτιακού βακουφίου στην Καβάλα, όπως και θα μπορούσουμε να κλείσουμε το σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη ως αντίμετρο για την Αγια Σοφιά.

Αλλά τι να περιμένεις από έναν πρωθυπουργό που δεν ξεχωρίζει πίνακες από εικόνες και δεν ξέρει καν να κάνει το σταυρό του.

Ενδεχομένως και να τον δελέασαν με κανένα μπιζνες ντηλ για αυτόν και τους ανθρώπους του, τώρα που η περιοχή θα αναπτυχθεί τουριστικά.

Ήδη ‘αναπτύσσεται’. Μπήκα στο Google Earth και είδα τουριστικά χωριουδάκια να κτίζονται στην κοιλάδα δίπλα στη Μονή.

Τη μαγεία της Μονής την αισθανόσουνα το βράδυ, όπου μέσα στην πιο απόλυτη σιγαλιά, το άγριο, πέτρινο και αφιλόξενο τοπίο της ημέρας, οι γυμνές γρανιτένιες κορφές, γινότανε μια μυστηριακή σκηνογραφία, και ο ουρανός με τα χιλιάδες αστέρια του ερχότανε πιο κοντά στη γη. ‘Η εσύ ανέβαινες πιο κοντά στον ουρανό.

Και την ώρα του δειλινού, πριν πέσει το σκοτάδι, όλοι αυτοί οι απειλητικοί γρανιτένιοι όγκοι που υψώνονταν πάνω από την κοιλάδα βάφονταν πορτοκαλί-κόκκινο, όπως στις αγιογραφίες. Η Μονή ήταν το μόνο σημείο στη γη όπου ήταν προνόμιο να ήσουν Έλληνας.

Γιατί ενώ οι υπόλοιποι επισκέπτες, (τότε περίπου 3-4 πούλμαν την ημέρα) φιλοξενούνταν στα κοιμητήρια έξω από τη Μονή για μία ημέρα μόνο (και την επόμενη έκαναν την ανάβαση στο Τζαμπλ Μούσα -εκεί που πήρε ο Μωυσής τις εντολές- και έφευγαν) εμάς μας παραχώρησαν δικό μας δωμάτιο και μας είπαν να μείνουμε όσο θέλουμε.

Οι μοναχοί μου φάνηκαν πολύ εκκοσμικευμένοι, ωστόσο ήταν ευγενέστατοι και μορφωμένοι (αυτοί που γνωρίσαμε). Αυτό που μας ρώτησαν ήταν τι επάγγελμα κάνουμε, μη τυχόν και ήμασταν Πολιτικοί μηχανικοί ή αρχιτέκτονες και μπορούσαμε να τους βοηθήσουμε σε κάτι εργασίες οικοδομικές που κάνανε.

Οι βεδουίνοι συμβίωναν αρμονικά με τους Μοναχούς δουλεύοντας στα υποστατικά και στα καταλύματα της Μονής (ο νεαρός στην υποδοχή ήταν βεδουίνος, που μιλούσε και λίγα ελληνικά). Επίσης, σε όλη την επίπονη διαδρομή προς την κορυφή του όρους Σινά, στήνανε πάγκους και πουλάγανε αναμνηστικά, και κυρίως αυτές τις ωοειδείς πέτρες που είναι κούφιες με κρυστάλλους εσωτερικά.

Οι τοπικοί βεδουίνοι είναι όμορφη ράτσα, πανέξυπνοι, και δεν πολυγουστάρουν την Αιγυπτιακή μπότα.

Τώρα θα τους κάνουν (και αυτούς) γκαρσόνια στους Αμερικάνους, όπως είναι οι συμπατριώτες τους στο ανατολικό Σινά.

Δυστυχώς, ίσως και λόγω της αδιαφορίας μας, δεν μας προκλήθηκε η περιέργεια να ζητήσουμε να δούμε περισσότερα από τα κειμήλια της Μονής.

Έχω δει όμως εικόνες στο ιντερνετ.

Πρόκειται για μερικά από τα σημαντικότερα αριστουργήματα της βυζαντινής αγιογραφίας.

Πονάει η καρδιά μου! Τόσο για την απώλεια της Μονής για την Ελλάδα, όσο και για την καταστροφή του ιερού χώρου από την τουριστική ανάπτυξη.

Ένας χώρος λατρείας αλλοιώνεται για πάντα, ένα κόσμημα του ελληνισμού απαλλοτριώνεται για να αντικατασταθεί με τουριστικό χωριό με το κάστρο της Μονής να έχει μετατραπεί σε μουσείο. Γίναμε ακόμα φτωχότεροι πατριώτες.. και σε αυτό γυρισμό δεν έχει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences