Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα φανταζόμουν κάποτε κάποιες υβριδικές κοινότητες που συζητάμε αυτά που σκέφτομαι αυτή την περίοδο.

Κάπως έτσι αισθανόμουν παλιά τις «φούσκες» μας.

Λίγο διαδίκτυο, λίγο έξω κόσμος.

Στα μπλογκ και στα σόσιαλ μίντια, στα ρακάδικα και στις πλατείες, σε συναυλίες ή σε μια συγκέντρωση.

Μια κοινότητα.

Τώρα θα συνομιλούσα για αυτά που ήθελα.

Για τα 20 χρόνια από τον Μάη- Ιούνη και πόσο παλιά μου μοιάζει.

Όχι πόσο παλιά, όχι ότι είμαστε πολύ μεγάλοι.

Αλλά ότι έχουμε ζήσει πια πολύ καιρό.

Ότι ξέρω κάποιους ανθρώπους πολλά χρόνια.

Ότι κάνω βόλτα με την κόρη μου στα μέρη που έπινα καφέ πριν 26 χρόνια.

Για το βιβλίο του Κωστή Μαλουτα που είναι μοναδικό και πόσο ανυπομονώ να πάω στη βιβλιοπαρουσίαση, αν και μπήκε μια γαμωδουλειά.

Για την ενότητα της Αριστεράς, χαχα πάλι τα ίδια, ναι πάλι τα ίδια, και ποιάς Αριστεράς και θα την έλεγα σε φίλους που πάνε με τον Τσίπρα και θα μου την έλεγαν φίλες που πάω με τον Βαρουφάκη, και θα έγραφα ένα άρθρο που θα ξεκινούσα από το πρόγραμμα που έχει ανάγκη η εποχή, γιατί πρώτα συζητάμε το πρόγραμμα και μετά τις συμμαχίες, και όλα αυτά για τα οποία πια βαριέμαι να μιλάω.

Για το ταξίδι που έκανα στο Ελσίνκι που πήρα τρένο και έβγαλα φωτογραφία με δερμάτινο μιμούμενος τις πόζες του πρωταγωνιστή στον «Άνθρωπο χωρίς παρελθόν» του Καουρισμάκι.

Για τους φίλους μας που πεθάνανε νέοι, και περιέργως πάντα κοντά στο καλοκαίρι, και πόσο περίεργο μοιάζει ακόμα όλο αυτό.

Για όσα ζήσανε τα αδέρφια μας στη φλοτίλα, και πόσο μεγάλο αυτό το φορτίο, και τι θα κάνουμε στη συνέχεια.

Και θα θεωρούσα, όπως παλιά, ότι αυτά συζητά ο κόσμος.

Ότι είναι ένας κοινός τόπος, όχι κάτι αινιγματικές διάλεκτοι για ξεχασμένους λαούς στα βάθη της ζούγκλας.

Αντί για αυτά, ο βομβαρδισμός από κοπριά.

Άνδρες, αυτή η αγέλη, να επικροτούν τον δολοφόνο της κοπέλας.

Έβγαινε μέχρι αργά το βράδυ, έβγαζε φωτογραφίες στο ινσταγκραμ, της άξιζε.

Σκατόφατσες να κυνηγούν με ρόπαλα μετανάστες και ένας χορός από ύαινες να λέει «κι άλλο». Σκοτώστε κι άλλα παιδιά στην Παλαιστίνη, έτσι κάνουν τα ισχυρά έθνη, κράζουν κάτι ανθρώπινα κοράκια.

Γιατί δεν σκοτώνεστε κι εσείς ρε αλληλέγγυοι, να ξεπερδεύουμε μια για πάντα.

Δεν θα πειστώ ότι έτσι είναι η κοινωνία, δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό για να’ μαι ειλικρινής.

Επιφανειακές προχειρότητες για το πως είναι η κοινωνία, λες και γεννηθήκαμε χθες.

Πάντως, αυτά τα μέσα δεν μας κάνουν καλό.

Δε μπορούμε να σώσουμε καμία φούσκα, να διατηρήσουμε καμία κοινότητα.

Μας πετάνε σε αβύσσους που δε χρειαζόταν να επισκεφτούμε.

Τις συνηθίζουμε.

Δίπλα σε αυτά, να μην αντέχεις τη ντροπή των χαζοχαρούμενων «ριλακίων» που απευθύνονται στον κόσμο (και της Αριστεράς) σαν να πουλάνε Αμίτα Μότιον με θετική ενέργεια για τις μαυρισμένες σκέψεις μας.

Ή -τι κατάντια- τις καταγγελίες, τα ξύλα, αυτό τον πόλεμο που ξέσπασε χωρίς λόγο.

Τι αδιανόητη σπατάλη, μας μπατίρισαν οι βλακείες.

Δε θα αναπνεύσει κάτι καινούριο εδώ μέσα.

Να αναζητήσουμε μέσα, κοινότητες, σημεία συνάντησης.

Μια μεγάλη πλατεία, μια λέσχη να τρώμε το μεσημέρι και να τα λέμε, τα καλοκαιρινά φεστιβάλ, οι εφημερίδες, ένας διαστημικός σταθμός, ένα drive-in cinema. (Φαντάζομαι μια προεκλογική εκστρατεία των αριστερών κομμάτων χωρίς έμφαση στα social media, μια αναχρονιστική εμμονή μου)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους