Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχω μέσα στην οικογένειά μου κάποιον που μου κάνει άθελά του ή ηθελημένα δύσκολη τη ζωή.

Να φύγω; Να τον πολεμήσω διεκδικώντας το συμφέρον μου; Ή μήπως να του συμπαρασταθω; Αντιθέτως από εκείνη που έχουμε διδαχθεί γενεές επι γενεών από την "επίσημη" θρησκεία μας ως την ιδανική στάση ζωής, που μας λέει ότι όταν μας χτυπάει κάποιος στο ένα μάγουλο θα πρέπει να γυρνάμε και το άλλο, η ελληνική κοσμοθέαση μας διδάσκει πως το ζητούμενο για μια ζωή με ευδαιμονία είναι το μέτρο.

Θα συμφωνήσετε νομίζω ότι δε γίνεται ούτε να αγαπάμε τους πάντες, ούτε να τους συγχωρούμε όλους.

Είναι ανέφικτο κάτι τέτοιο.

Αγαπάμε και συγχωρούμε εκείνους που αισθανόμαστε δικούς μας ανθρώπους, αυτούς που έχουν αποδείξει μέσα στον χρόνο τις καλές τους προθέσεις.

Δε νοείται ωστόσο αγάπη χωρίς τη συγχώρηση.

Αλλά συγχώρεση μπορεί να υπάρξει και χωρίς να υπάρχει αγάπη.

Γιατί εκτός από εκείνους που συγχωρουμε επειδή αγαπάμε, συγχωρούμε κι επειδή κατανοούμε ότι τα λάθη είναι μέρος της φύσης μας, που κάθε άλλο παρά τέλεια είναι.

Μπορούμε να συγχωρήσουμε εκείνους με τους οποίους διαφέρουμε αλλά έχουμε καθιερώσει σχέσεις αλληλοσεβασμού.

Συγχωρούμε επίσης όταν είμαστε βέβαιοι για τις καλές προθέσεις των άλλων.

Κι όταν δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά, μπορούμε και πάλι να συγχωρήσουμε δίνοντας το ακαταλόγιστο.

Αυτό το τελευταίο όμως, μοιάζει ν' αποτελεί το πιο δύσκολο είδος συγχώρεσης και είναι αυτή που δίνουμε σ' εκείνους που έχουν ψυχικές ή νοητικές διαταραχές και σ' εκείνους που υποφέρουν.

Ένας νουνεχης, φυσιολογικά μπορεί να διακρίνει το αν έχει μπροστά του έναν άνθρωπο προβληματικό.

Κι αν το κατανοήσει αυτό, το φυσιολογικό είναι να του δώσει το ακαταλόγιστο με τον ίδιο τρόπο που δεν θα έπαιρνε στα σοβαρά έναν τρελό.

Είναι απόδειξη ελλείψεως αυτοκυριαρχίας όταν επιτρέπει κάποιος σε έναν προβληματικό άνθρωπο να ορίζει τη ζωή του, την εικόνα του και τον τρόπο που δρα, επηρεαζόμενος.

Είναι κοινό μυστικό πλέον στις μέρες μας, ότι το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού πάσχει από αγχώδεις διαταραχές και κατάθλιψη κι ένα σημαντικό ποσοστό εξ αυτών εξελίσσονται ως παραμελημένοι σε βαρέως πάσχοντες.

Η ύπαρξη βαρέος πάσχοντα από ψυχικό νόσημα σε μια οικογένεια, αποτελεί μια απο τις δυσκολότερες καταστάσεις που μπορεί να βιώσει κάποιος και η διαχείριση τέτοιων δύσκολων καταστάσεων αποτελεί πραγματική πρόκληση για τους οικείους τους, η ζωή των οποίων επηρεάζεται αναπόφευκτα.

Όταν αρρωσταίνει κάποιος οικείος μας, τον στηρίζουμε, τον βοηθάμε να αναρρώσει, επιβαρυνομαστε πολλές φορές αναλαμβάνοντας να σηκώσουμε για ένα διάστημα και το δικό του βάρος, το οποίο σηκώνουμε οικειοθελώς και χωρίς να διαμαρτυρόμαστε στην αρχή.

Όμως όταν αυτό το διάστημα παρατείνεται, επέρχεται κούραση μέχρι και απελπισία.

Και κάπου εκείνη τη στιγμή, σκάει μπροστά μας το μεγάλο ηθικό δίλημμα: να διεκδικήσω το προσωπικό μου συμφέρον, να φύγω, ή να παραμείνω πιστή/ος στον δικό μου άνθρωπο που μέχρι χθες με στήριζε και μ' αγαπούσε αλλά τώρα δεν αναγνωρίζω πια.

Ένα τέτοιου μεγέθους δίλλημα είναι αρκετό να διαλύσει το νου και την ψυχή ενός ανθρώπου όταν έρχεται μπροστά του για παρατεταμένο χρονικό διάστημα και να αφήσει την ψυχή του καμμένη γη κι ανήμπορο να λειτουργήσει ως κοινωνικό ον. Οι περισσοτεροι που βαλλονται από τέτοιου είδους προβληματα, κλείνουν τη πορτα στην κοινωνία και παλευουν το θεριό μόνοι κι αβοήθητοι.

Πόσους τέτοιους ξέρω; Πάρα πολλούς.

Ανθρώπους εγκλωβισμένους, παγιδευμένους μεταξύ της ανάγκης για επιβίωση και της ανάγκης για δικαιοσύνη.

Όχι τη δικαιοσύνη που απονέμεται στα δικαστήρια, αλλά αυτή που έχει ανάγκη ο άνθρωπος ως ηθικό ον για να συνεχίσει να μπορεί να περπατάει όρθιος.

Όταν υπάρχει μέσα στην οικογένεια άνθρωπος με νοητική ή ψυχική διαταραχή, η ατμόσφαιρα γκριζαρει μέσα στο σπίτι και κάνει άκρως δυσάρεστη την παραμονή σ' αυτό.

Είναι ή δεν είναι δώρο τελικά αυτή η ζωή; Ή μήπως είναι κάτεργα; Υπάρχει άραγε φως στο τέλος του τούνελ; Κι αν υπάρχει, θα τα καταφέρω να φτάσω ως εκεί; Οι πρόγονοί μας θέσπισαν την έννοια του μέτρου στην ανάγκη τους να κατανοήσουν βαθύτερα το μέγεθος τους μέσα στο περιβάλλον τους ώστε να μπορέσουν να διαθέσουν όσο πιο αποτελεσματικά μπορούσαν τη ζωή τους προς κάποιο σκοπό.

Ή πρόσκαιρη ζωή δεν προσφέρεται για να προσπαθήσεις να μετακινήσεις ένα βουνό, ούτε δικαιούσαι όμως να την σπαταλήσεις αμέτοχος στη διεργασία της δημιουργίας, ως απλός παρατηρητής.

Η φύση μας, τα χέρια, τα πόδια, το στόμα, τα αυτιά, η μύτη και το μυαλό δεν μας έχουν δοθεί χωρίς λόγο.

Η φύση ποτέ δεν σπαταλάει ύλη κι ενέργεια χωρίς λόγο.

Αν μου έλεγε κάποιος να του περιγράψω την εικόνα που έχω για το σύμπαν, θα του έλεγα ότι μοιάζει με ένα ζυμάρι με διάφορα υλικά, τα οποία κάποιος τα ζυμώνει όπως ζυμώνουν οι γιαγιάδες το φύλλο για τις πίτες.

Τα υλικά δένουν μεταξύ τους με τρεις τρόπους: πιεζομενα, με τη συγγένεια ή την ανταλλαγή.

Κανένα υλικό δεν καταφέρνει να διατηρηθεί αυτούσιο και απαράλλαχτο μέσα στο χρόνο.

Το ζητούμενο είναι το ζυμάρι να γίνει ομοιογενές υλικό εξαιρετικής ποιότητας, που θα χρησιμοποιηθεί ως πρώτη ύλη στην δημιουργία κάποιου άλλου όντος.

Αυτή η ζύμωση γίνεται με βίαιο τρόπο, με αλλεπάλληλα χτυπήματα και δυνατή πίεση προκειμένου το ζυμάρι να ομογενοποιηθεί κι έτσι οι πρόγονοί μας αποφάσισαν να ονομάσουν τη ζωή ΒΙΟΣ.

Αντίθετα με αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι, το νόημα της ζωής δεν κρύβεται στην καλοπέραση αλλά στην πίεση.

Είναι συντεταγμένοι με το θέλημα της φύσης που ορίζεται ως ηθική, οι άνθρωποι που ΚΟΠΙΑΖΟΥΝ, που λύνουν προβληματα, που πλησιάζουν και αποδέχονται το διαφορετικό και σέβονται την ανάγκη της δικής του ύπαρξης, όσο κι αν αυτό τους είναι δυσάρεστο.

Το μέτρο σε αυτή τη διεργασία της ομογενοποίησης ωστόσο, το δίνει η εξακολούθηση της ύπαρξης.

Κανένα υλικό δεν πρέπει να αφανιστεί εξολοκλήρου.

Κανένα υλικό δεν πρέπει να "κόψει" όπως κόβει το αυγό στη μαγιονέζα.

Το κάθε "υλικό" έχει ως πρωταρχικό του χρέος την ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΣΗ.

Η έννοια της αυτοθυσίας έχει νόημα όταν αυτή δεν είναι εξολοκλήρου.

Αν είναι εξολοκλήρου τότε είναι ΑΤΟΠΗΜΑ και αντιτίθεται στη συμπαντική ροή.

Και η έννοια της εξολοκλήρου αυτοθυσίας αλλά και η έννοια της εξολοκλήρου θυσίας αποτελούν παραβιάσεις.

Γιατί όπως προανεφερα, η φυση ΠΟΤΕ δεν σπαταλάει ενέργεια η ύλη.

Άρα όλα έχουν τον λόγο της ύπαρξής τους.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι η ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ με το περιβάλλον μας.

Και λέγοντας εναρμόνιση εννοώ το μέτρο που απαιτείται για να υπάρξει σύνδεση και όχι ΣΒΗΣΙΜΟ ή αφανισμός.

Η στάση μας απέναντι στον εαυτό μας και στους οικείους μας θα πρέπει να είναι τέτοια που να επιτρέπει την ύπαρξη και των δυο.

Ως εκ τούτου το να γυρίζει κάποιος και το άλλο μάγουλο, δεν μπορεί να λειτουργήσει συνεργικα με το θέλημα της φύσης ως κανόνας.

Μπορεί να λειτουργήσει ΜΟΝΟ ως εξαίρεση ειδάλλως οδηγεί τον "χαστουκισμενο" στον ΑΦΑΝΙΣΜΟ.

Τα υλικά αλληλοχτυπιουνται μέχρι να δέσουν ή να διασπαστούν ώστε να γίνει ευκολότερη η ενωση τους με άλλα υλικά.

Το αλληλοχτυπημα είναι λοιπόν ο κανόνας και γι' αυτό ο πατέρας των πάντων είναι ο "πόλεμος". Ο πολεμος που δίνουν τα υλικά μεταξύ τους ώστε να αναδειχθεί το πιο ανθεκτικό που θα επιτρέψει στο "ζυμάρι" να διατηρήσει στην αιωνιότητα το δημιούργημα.

Η ικανότητα για εναρμόνιση με το περιβάλλον είναι διαφορετική στον καθένα από εμάς και μειώνεται ευθέως ανάλογα με την συχνότητα και την ένταση της προπόνησης: εκείνοι που δέχονται καθημερινά έντονες "προπονήσεις" γίνονται δια της αφαίρεσης πιο ουσιαστικοί και πιο συμπαγείς και δένουν δυσκολότερα με τα άλλα υλικά.

Η προπόνηση απαιτεί ΡΥΘΜΟ και ΜΕΤΡΟ αν θέλουμε να οδηγηθούμε σε κάποιο αποτέλεσμα όσον αφορά τη συμμετοχή μας στην διαδικασία της δημιουργίας.

Τον ρυθμό αυτόν μοιάζει να τον ορίζει ένας μαέστρος στον οποίο υπακούει το υλικό από το οποίο είμαστε φτιαγμένοι ΟΛΟΙ.

Όποιος ακούει αυτόν τον ρυθμό και συντάσσεται με την "ορχήστρα" φέρει ως κοινό όφελος της ορχήστρας τη μεγαλύτερη απόδοση χρονικά.

Εκείνοι που δεν υπακούνε στον ρυθμό του μαέστρου παίρνουν άθελά τους το ρόλο των οργάνων προπόνησης των υπόλοιπων.

Αυτό αποτελούν οι δύσκολοι άνθρωποι του οικείου περιβάλλοντός μας.

Το όργανο της προπόνησης όσων ακούμε το ρυθμό του μαέστρου.

Κι αν τον ακούμε όντως τον ρυθμό, αυτός μας ειδοποιεί ότι έχει έρθει ώρα για παύση.

Το να θυσιάζεις τον εαυτό σου ακαταλόγιστα γινόμενος βορά είναι ΑΠΡΟΣΦΟΡΟ.

Το να θυσιάζεις τμήμα του εαυτού σου είναι ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ.

Το να μη θυσιάζεις καθόλου τον εαυτό σου σε καθιστά ΑΧΡΗΣΤΟ.

Και η φυση οτιδήποτε είναι άχρηστο το τελειώνει.

Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς για τις πρόωρες ευχές σας.

Αυξήσατε κατά ΠΟΛΥ την ικανότητά μου για εναρμόνιση.

Εύχομαι να έχετε ΟΛΟΙ σας την ευλογία να ανακαλύψετε την ομορφιά της ζύμωσης.

Οι δυσκολίες είναι ΤΥΧΗ. Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ δρόμος είναι ο ΕΝΑΡΕΤΟΣ. Η Αρετή και η αρμονία είναι αδελφές... Καλό βράδυ και καλό ξημέρωμα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους