Original Post

Πλήρες Κείμενο:

σαν σήμερα 100 χρόνια πριν, 1926, Βαρκελώνη, ένας ηλικιωμένος με βρώμικα φθαρμένα ρούχα, μάλλον ζητιάνος, προσπαθεί να διασχίσει κεντρικό δρόμο, είδε το τραμ 30 να πλησιάζει και έκανε ένα βήμα πίσω.

Δυστυχώς, είτε επειδή ήταν βαθιά βυθισμένος στις σκέψεις του είτε επειδή δεν το άκουσε λόγω μειωμένης ακοής, χτυπήθηκε από άλλο τραμ που ερχόταν στην αντίθετη κατεύθυνση.

Ήταν 6.05 μ.μ., έπεσε στο έδαφος χτυπώντας το κεφάλι του.

Κάποιος ειδοποίησε ένα γιατρό που έμενε απέναντι, είδε το αυτί του να ματώνει ένδειξη εσωτερικής αιμορραγίας και σπασμένα πλευρά., δήλωσε ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.

Δύο κύριοι τον λυπήθηκαν προσπάθησαν να σταματήσουν έως και 4 ταξί χωρίς επιτυχία.

Οι τρεις πρώτοι αρνήθηκαν να μεταφέρουν τον τραυματία στο νοσοκομείο, ο τέταρτος δεν σταμάτησε καν.

Τελικά, ένας αστυνομικός ανάγκασε το πέμπτο ταξί να σταματήσει και διέταξε τον οδηγό να μεταφέρει τον τραυματισμένο άνδρα στο πλησιέστερο φαρμακείο 2 τετράγωνα μακριά.

Διατηρούσε ακόμα τις αισθήσεις του και μπόρεσε να τους πει ποιος ήταν.

Δυστυχώς, δεν είχε μαζί του ταυτότητα, το προσωπικό δεν τον πήρε στα σοβαρά όταν είπε ότι ήταν ο διάσημος Αντονι Γκαουντί.

Τα μόνα πράγματα που είχε μαζί του ήταν ένα μικρό ευαγγέλιο, ένα κομπολόι, ένα μαντήλι Το ασθενοφόρο τον μετέφερε στο Νοσοκομείο Ντε λα Σάντα Κρέου όπου κανείς δεν τον αναγνώρισε , το έγγραφο εισαγωγής του έγραφε "Antonio Sandi" Έτσι, τοποθετήθηκε στον κοινόχρηστο κοιτώνα όπου φρόντιζαν τους άπορους.

Εν τω μεταξύ, ο στενός κύκλος του Γκαουντί άρχισε να συνειδητοποιεί ότι έλειπε αφού είχε μετακομίσει μόλις πριν από λίγες εβδομάδες μέσα στο εργαστήριό του στη Σαγράδα Φαμίλια, ο ιερέας της αποφάσισε να ειδοποιήσει το δεξί χέρι του τον αρχιτέκτονα Ντομ.

Την επομένη τον εντόπισαν στο Νοσοκομείο, αμέσως μεταφέρθηκε σε ιδιωτικό δωμάτιο με δικό του ιατρό, ένα φοιτητή της Ιατρικής και ένα μοναχό.

Σε λίγο θα πέσει σε κώμα και θα πεθάνει 3 μέρες αργότερα Μικρός προσβλήθηκε από ρευματοειδή πυρετό, είχε πρόβλημα στο να περπατήσει, δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά παρέμενε επι ώρες καθιστός σε διάφορα μέρη και παρατηρούσε τη φύση “το τελειότερο δημιούργημα του Θεού”; θεωρούσε τον κορμό ενός δέντρου την τέλεια κατασκευή από άποψη αντοχής έτσι δεν χρησιμοποιούσε τη φύση μόνο ως διακόσμηση αλλά και για την δομική της τελειότητα.

Στην τελετή αποφοίτησης οι καθηγητές του, του είπαν “δίνουμε το πτυχίο ή σε ένα τρελό ή σε μία ιδιοφυΐα, ο χρόνος θα δείξει” μόνο ένα έρωτα είχε στη ζωή του που όμως δεν ανταποκρίθηκε Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έχασε όλους του αγαπημένους του (πατέρα, ανιψιά, πνευματικό) ; το 1918 απεβίωσε ο καλύτερός του φίλος, προστάτης και χρηματοδότης των έργων του ο Κόμης Γκουέλ, ένας από τους 10 πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο Έπεσε σε κατάθλιψη, παρηγοριά μόνο η προσευχή και η ολοκλήρωση του έργου της ζωής του της Σαγράδα Φαμίλια Στα δύο διάσημα κτίρια-οικίες που κατασκεύασε (Κάζα Μιλά και Κάζα Μπατλιό) και αποτελούν τουριστικό πόλο έλξης της πόλης οι κύριοι που έδιναν τα χρήματα ήταν σύμφωνοι στις γυναίκες τους όμως δεν άρεσαν, στο μπαλκόνι που σχεδίασε η μια κυρία δεν βγήκε ποτέ “δεν θα ξανά ανεκτώ τις παραξενιές των πλούσιων εργοδοτών μου, τώρα πια εργοδότης μου είναι ο ίδιος ο Θεός” το εργαστήριο του ήταν μέσα στο ναό εκεί ζούσε ως ασκητής, όταν τελείωσαν τα χρήματα πήγαινε μόνος του από πόρτα σε πόρτα και ζήταγε χρήματα Στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του εκατοντάδες άνθρωποι συνέρρευσαν στο νοσοκομείο για να αποτίσουν φόρο τιμής στον μεγάλο καλλιτέχνη, τόσοι πολλοί που οι αρχές δυσκολεύτηκαν να διατηρήσουν την τάξη.

Οι οδηγοί ταξί που είχαν αρνηθεί να τον βοηθήσουν εντοπίστηκαν και τους επιβλήθηκε πρόστιμο. 5000 κόσμος συνόδευσε τη μαύρη νεκροφόρα από το Νοσοκομείο στην αγαπημένη του εκκλησία ραίνοντας τη με λουλούδια καθώς περνούσε, ενώ πολλοί είχαν βάλει στα κτίρια τους μαύρες κορδέλες, τους πήρε σχεδόν 1,5 ώρα για να φτάσουν στην εκκλησία Ο Αρχιτέκτονας του Θεού αναπαύεται στην Κρύπτη της Σαγράδα Φαμίλια, Στην διαθήκη του όρισε οι οικονομίες μιας ζωής του να πανε στην αποπεράτωση της εκκλησίας.

Το 1992 μια ομάδα ντόπιων ξεκίνησε πρωτοβουλία για να τον αναγνωρίσει η Καθολική εκκλησία ως Άγιο, ο Γκαουντί απέκτησε τον τίτλο του Δούλου του Θεού, το πρώτο βήμα προς την Αγιοποίηση του που όμως θα απαιτήσει την απόδειξη ενός θαύματος.

Μερικοί ελπίζουν ο Γκαουντί θα αγιοποιηθεί την Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026, 100 χρόνια μετά τον θάνατο του, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ θα ευλογήσει τον 18ο και τελευταίο Πύργο της εκκλησίας, αυτόν του Ιησού Χριστού που στο επιβλητικό ύψος των 172,5 μέτρων, ο ναός στέφεται επίσημα ως η υψηλότερη εκκλησία στον κόσμο.

Το ύψος επιλέχθηκε συνειδητά από τον Γκαουντί ώστε να είναι ακριβώς μισό μέτρο χαμηλότερος από τον λόφο Μονζουίκ της Βαρκελώνης.

Με ευλάβεια δηλώνει « ένα έργο του ανθρώπου δεν πρέπει ποτέ να ξεπερνά το έργο του Θεού». 144 χρόνια μετά την έναρξη των εργασιών, η εκκλησία σύμβολο της πόλης φτάνει στην ολοκλήρωση της, και αυτό θαύμα είναι, αξίζει την αγιοποίηση του.

Όταν ρωτούσαν τον Γκαουντί πότε θα τελειώσει, απαντούσε με τη μυθική φράση : «Ο πελάτης μου δεν βιάζεται», εννοώντας τον Θεό. οι φωτο δικές μου από επίσκεψη στην Βαρκελώνη, η μόνη Ευρωπαϊκή πόλη που θα μπορούσα να ζήσω άνετα εκτός της Ελλάδας ιστορία, πολιτισμός, ήλιος, παραλίες, τοπικά έθιμα και παραδόσεις, τοπική κουζίνα, που αλλού θα δείς τέτοια καμπαναριά, μπαλκόνια, καμινάδες, τζάκια και που να δείτε μέσα στα κτίρια, και όλα αυτά ένα αιώνα πριν, εικόνες του μέλλοντος, όσο κόσμο φέρνει ο Παρθενώνας στην Αθήνα φέρνει ο Γκαουντί στην Βαρκελώνη, μια λαμπάδα στον Άγιο Αντόνι!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους