Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι πραγματικά λυπηρό!! Οφείλω να κάνω μια προσωπική αναφορά. Υπήρξα υποψήφια με την παράταξη του Χρήστου Αηδόνη.

Δεν το έκρυψα ποτέ και η ιστορία που γράφεται, δεν ξεγράφεται.

Αναλαμβάνω όμως το μερίδιο της πολιτικής μου ευθύνης για εκείνη την επιλογή μου.

Αυτό που βλέπω να εξελίσσεται στον Δήμο Παλλήνης δεν έχει καμία σχέση με την αυτοδιοίκηση που πίστεψα ότι θα υπηρετούσα.

Γι' αυτό επιλέγω να μιλήσω δημόσια.

Γιατί η σιωπή, σε τέτοιες στιγμές, δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή.

Η διοίκηση αυτή διαθέτει μια πηγαία ικανότητα να κάνει το λάθος και μετά να το μετατρέπει σε μεγαλύτερο λάθος.

Στα χρόνια της πολιτικής μου διαδρομής δεν θυμάμαι να έχω συναντήσει τέτοιο συνδυασμό αλαζονείας, προχειρότητας και έλλειψης αυτοκριτικής.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι όταν οι ίδιοι δημιουργούν το πρόβλημα, οι επιλογές τους είναι πάντα δύο: 1. Ή εξαπολύουν φουλ επίθεση εναντίον οποιουδήποτε τολμήσει να τους ασκήσει κριτική, ή βγαίνουν και αραδιάζουν φιλοσοφίες.

Αόριστες, μετέωρες, ανέμελες, δήθεν βαθυστόχαστες.

Λόγια χωρίς περιεχόμενο, αναρτήσεις χωρίς ουσία, συνοδευόμενες φυσικά από τη γνωστή φωτογραφία τους σε πρώτο πλάνο, πράγμα που κι εμείς δυσκολευόμαστε να αντέξουμε, Κι άλλοτε, ειδικά στις κυρίες απευθύνομαι, τόσο φιλτραρισμένες και επεξεργασμένες από ΑΙ που μάλλον ούτε οι ίδιες δεν αντέχουν να αντικρίσουν τον πραγματικό τους εαυτό. 2. Και βέβαια υπάρχουν και οι άλλοι.

Οι γνωστοί «μαϊντανοί» της εξουσίας.

Εκείνοι που όπου σταθούν κι όπου βρεθούν αναλαμβάνουν εργολαβικά τον ρόλο του πυροσβέστη, του δικηγόρου, του εκπροσώπου Τύπου και του χειροκροτητή μαζί.

Γράφουν και ξαναγράφουν ασταμάτητα.

Να είναι καλά και η τεχνητή νοημοσύνη, γιατί με τόσο κείμενο ούτε επαγγελματίας αρθρογράφος δεν θα προλάβαινε.

Βέβαια, όταν στον ορίζοντα διακρίνεται μια καρεκλίτσα, μια θεσούλα ή έστω ένα χτύπημα στην πλάτη, η έμπνευση περισσεύει... 😉 Η γλύκα και η προθυμία τους είναι τέτοια που καμιά φορά φτάνουν μέχρι και τις καταγγελίες.

Πάντα για το «καλό της παράταξης», φυσικά... Το πιο διασκεδαστικό όμως είναι ότι συχνά ούτε οι ίδιοι δεν αντέχουν ο ένας τον άλλον.

Βρίζονται δημόσια, αλληλοϋπονομεύονται ιδιωτικά και ξεκατινιάζονται πίσω από κλειστές πόρτες.

Μόνο που έχουν ξεχάσει μια μικρή λεπτομέρεια: "Οι τοίχοι έχουν αυτιά. Και στην πολιτική, συνήθως έχουν και μνήμη..." Τραγελαφικό. Και πάνω απ' όλα, λυπηρό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους