Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είδα πρόσφατα μια ανάρτηση σε σελίδα/ομάδα της οποίας ο σκοπός —τουλάχιστον όπως φαίνεται— είναι η τουριστική ανάδειξη και προώθηση της Αργολίδας.

Μια ανάρτηση δηλαδή που, θεωρητικά, δεν απευθύνεται μόνο σε εμάς που ήδη ξέρουμε την περιοχή.

Απευθύνεται και σε ανθρώπους που μπορεί να σκέφτονται να την επισκεφθούν.

Και από κάτω; Το γνωστό ελληνικό έργο: «Πώς να δυσφημήσεις τον τόπο σου σε δέκα σχόλια ή λιγότερα». Κάτοικοι της ίδιας πόλης ή της ευρύτερης περιοχής έσπευσαν να γράψουν πόσο άσχημη είναι, πόσο βρώμικη, πόσο υποανάπτυκτη, πόσο υπερτιμημένη, πόσο «δεν αξίζει». Μαζί και τα απαραίτητα πολιτικά σχόλια, οι τοπικές εμπάθειες, τα παράπονα, οι μικροί εμφύλιοι, οι καταγγελίες επί παντός επιστητού.

Και αναρωτιέμαι ειλικρινά: ο πιθανός επισκέπτης που θα πέσει πάνω σε αυτή την ανάρτηση, τι ακριβώς θα σκεφτεί; «Τι ωραία, οι ίδιοι οι κάτοικοι λένε ότι ο τόπος τους είναι χάλια.

Ας κλείσω αμέσως διαμονή»; Φυσικά και κάθε τόπος έχει προβλήματα.

Φυσικά και υπάρχει χώρος για κριτική.

Φυσικά και η καθαριότητα, η αισθητική, οι υποδομές, η οργάνωση, η τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να κρίνονται.

Κανείς δεν είπε να κάνουμε τους ξεναγούς της ωραιοποίησης.

Αλλά άλλο πράγμα η κριτική με σκοπό τη βελτίωση και άλλο η δημόσια αυτοϋπονόμευση κάτω από μια ανάρτηση που έχει ως στόχο να προσελκύσει επισκέπτες.

Γιατί τελικά δεν «τιμωρείς» μόνο τον δήμαρχο, τον αντιδήμαρχο ή όποιον τοπικό παράγοντα δεν συμπαθείς.

Τιμωρείς τον επαγγελματία που περιμένει κόσμο.

Τον άνθρωπο που έχει ένα καφέ, ένα εστιατόριο, ένα μικρό κατάλυμα.

Το νέο που προσπαθεί να μείνει στον τόπο του.

Τον ίδιο τον τόπο που κατά τα άλλα λες ότι αγαπάς.

Και βέβαια, αυτό δεν είναι μόνο θέμα Αργολίδας.

Είναι σχεδόν εθνικό σπορ.

Το βλέπει κανείς παντού.

Σε ελληνικές σελίδες, σε διεθνή sites, σε αναρτήσεις ξένων για την Ελλάδα, σε συζητήσεις για την ιστορία, την οικονομία, την πολιτική, τη γεωγραφία, τον τουρισμό.

Πάντα θα εμφανιστεί ο Έλληνας που θα σπεύσει να εξηγήσει στους άλλους πόσο χάλια είναι η Ελλάδα, πόσο τίποτα δεν λειτουργεί, πόσο όλα είναι βρώμικα, σάπια, καθυστερημένα, άχρηστα. Οι Αθηναίοι βρίζουν την Αθήνα με πάθος, αλλά δεν φεύγουν από αυτή.

Οι νησιώτες βρίζουν το νησί τους, αλλά εξοργίζονται αν το κριτικάρει κάποιος ξένος.

Οι επαρχιώτες βρίζουν την επαρχία, αλλά συγκινούνται όταν μιλούν για τον «τόπο τους». Και όλοι μαζί απορούμε μετά γιατί η εικόνα μας προς τα έξω δεν είναι αυτή που θα θέλαμε.

Δεν λέω να σιωπούμε.

Δεν λέω να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί.

Δεν λέω να πουλάμε ψεύτικες καρτ ποστάλ.

Λέω απλώς ότι υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο «αγαπώ τον τόπο μου και απαιτώ να γίνει καλύτερος» και στο «μπαίνω δημόσια κάτω από κάθε προωθητική ανάρτηση και τον παρουσιάζω σαν χαμένη υπόθεση». Η Ελλάδα δεν υπονομεύεται μόνο από τους «άλλους». Την υπονομεύουμε συχνά κι εμείς οι ίδιοι, με μια σχεδόν απολαυστική μανία αυτοακύρωσης.

Και κάπως έτσι, με το ένα χέρι ανεβάζουμε ηλιοβασιλέματα, αρχαία θέατρα, σοκάκια, θάλασσες και πέτρινα σπίτια, και με το άλλο γράφουμε από κάτω: «Μην έρθετε, δεν αξίζει». Αν αυτό δεν είναι αυτογκόλ, τότε τι είναι; Η Αργολίδα, η Αθήνα, τα νησιά, η επαρχία, η Ελλάδα ολόκληρη δεν χρειάζονται ούτε λιβανιστήρια ούτε μόνιμους καταστροφολόγους.

Χρειάζονται σοβαρότητα, απαιτήσεις, φροντίδα και αγάπη με ευθύνη.

Και κυρίως χρειάζονται ανθρώπους που να καταλαβαίνουν ότι η δημόσια κριτική έχει δύναμη.

Μπορεί να χτίσει.

Μπορεί όμως και να γκρεμίσει.

Το θέμα είναι τι από τα δύο επιλέγουμε να κάνουμε. #Αργολίδα #Argolida #Ελλάδα #Greece #VisitGreece #DiscoverGreece #GreekTourism #TravelGreece #Τουρισμός #ΤοπικήΚοινωνία #PlaceBranding #Αυτοϋπονόμευση #SocialMedia

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους