Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα είχα την ανυπέρβλητη χαρά να δω τον ΑΜΕΑ (85% αναπηρία) γιο μου να παίρνει μετάλλιο πρώτης θέσης στη κολύμβηση σε αγώνα των special Olympic.

Την ίδια χαρά θα είχα αν έβγαινε και τελευταίος.

Ένα παιδί 11 ετων που δεν μπορεί ούτε να ντυθεί μόνος του… Προφανώς όλοι όσοι όλη η ζωή τους είναι να βρίζουν και να απειλούν εμάς τους «αλλόθρησκους» δεν αντιμετώπισαν ποτε κανένα αντίστοιχο σοβαρό πρόβλημα στη ζωή τους.

Δεν έμειναν χωρίς πατέρα στη παιδική τους ηλικία, δεν δούλεψαν κάθε καλοκαίρι από τα 14 και κάθε μέρα από τα 17 τους.

Δεν έβγαλαν πανεπιστήμιο δουλεύοντας κάθε βράδυ και το πρωί απίκο στο πανεπιστήμιο πάλι.

Δεν έφτασαν 45 χρόνων με την αγωνία πως θα βγει και αυτός ο μήνας… Δεν έφαγαν τα τελευταία 10 χρόνια τρέχοντας το παιδί τους σε παιδοψυχιάτρους ούτε έκλεισαν τα μάτια και τα αυτιά όταν αυτό ούρλιαζε τα βραδιά χωρίς να μπορεί να σου πει τι έχει… Ταυτόχρονα σήμερα έκανα μπλοκ περίπου 100 άτομα που έβριζαν, απειλούσαν να βιάσουν μάνες, παιδιά, νεκρούς συγγενείς και δεν ξέρω γω τι… Δεν ξέρω τι να πω πια… είμαστε ένας άρρωστος φανατισμένος λαός.

Με όλα.

Τις ομάδες, το κόμμα, τον παπά, το έθνος, δεν ξέρω, όλα.

Ψάχνουμε από κάπου να πιαστούμε… Για μένα το μπάσκετ είναι τρόπος ζωής.

Διαφυγή από τη πραγματικότητα.

Όπως και η μουσική και το διάβασμα και η συγγραφή.

Δεν παίρνω τίποτα πια από αυτό όταν εξελίσσεται έτσι.

Πραγματικά δεν ξέρω αν θα συνεχίσω να γράφω αν θα κρατήσω τη σελίδα. Βαρέθηκα. Μπούχτισα.

Στα παπαρια μας θα μου πεις, οκ και στα δικά μου αλλά πως να επιβιώσεις μέσα από τόση μάχη με τόσα ορκ; Υπάρχουν αλήθεια όλοι αυτοί εκεί έξω στη πραγματική ζωή; Είναι λειτουργικοί ψυχοπαθείς; Πηγαίνουν στη δουλειά τους το πρωί; Ή κάθονται πίσω από ένα πληκτρολόγιο και περιμένουν χαρτζιλίκι από το μπαμπα; Έχουν παιδιά; Είναι γονείς; Έχουν γυναίκες; Και πως τους ανέχονται; Τις βρίζουν όπως εμάς; Τις χτυπάνε; Έχουν γονείς; Τους φροντίζουν ή τους λένε «να πεθάνεις» όπως εύχονται στους δικούς μας γονείς και στα δικά μας παιδιά; Πραγματικά δεν ξέρω αν έχει νόημα όλο αυτό… Άκουγα το Χάρη Σταύρου προχθές μετά το τελευταίο ματς να είναι σκασμένος και να μη θέλει να σχολιάσει τίποτα και σκεφτόμουν «Ε, εντάξει είναι υπερβολικός». Ε πλέον, δυο μέρες μετά, 100 μπλοκ και διακόσιες απόπειρες να εξηγήσεις τα αυτονόητα σε δίποδα, πιστεύω και λίγα έλεγε.

Δεν είμαστε λαός να έχει αθλητισμό, ούτε τέχνη ούτε πολιτισμό ούτε πολιτική ούτε κυβέρνηση ούτε αντιπολίτευση ούτε ΤΙΠΟΤΑ, γιατί δεν έχουμε παιδεία για τίποτα.

Η χώρα της αρπαχτής, του «καλά της έκανε», του «γαμα τους πρόεδρε» και του «ένα λεπτάκι θα κάνω» παρκαρισμένος πάνω στην αναπηρική θέση που εξυπηρετεί το παιδί μου… Λίγες σκόρπιες σκέψεις στις 1.26 βράδυ Κυριακής μετά από ώρες που είχα να πιάσω το κινητό μου γιατί περνούσα όμορφα παίζοντας μουσική με τη παρέα μου, και να τσεκάρω τον οχετό στα σχόλια και τις απειλές.

Πραγματικά συνεχίστε ότι κάνετε.

Νομίζω έχουμε πάρει πολύ στα σοβαρά τη θέση μας σαν στρατιώτες στους στρατούς των πράσινων και των κόκκινων, των μαύρων και των κίτρινων και χάνουμε την ουσία.

Την ουσία του να ζεις και να απολαμβάνεις τη ζωή και το παιχνίδι, όπως το μπάσκετ.

Τώρα αν μέσα από αυτό το ποστ βρείτε πάλι το κουράγιο να μπείτε και να βρίζετε και να απειλείτε και να προσβάλετε και να μου λέτε «ναι αλλά για το Μαρινάκη/Μπαρτζωκα δεν λες» Ε τι να πω ρε μαλακες…παραιτούμαι…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους