Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΛΗΞΕΙ ΤΩΡΑ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΜΕ ΠΑΓΩΜΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΕΠΑΦΗΣ Εδώ και καιρό έχει πέσει στο τραπέζι η πρόταση να λήξουν οι εχθροπραξίες μεταξύ Ρωσίας και καθεστώτος του Κιέβου με ένα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτή είναι η βασική αφετηρία μιας σειράς σχεδίων που προτείνονται από τη Δύση με απώτερο στόχο την ανασύνταξη του καθεστώτος του Κιέβου και ενδεχομένως την άφιξη στρατιωτικών δυνάμεων των "προθύμων" (με επικεφαλής Βρετανία και Γαλλία), την ένταξη του Κιέβου στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, κ.λπ., κ.λπ. Όμως, ο γνωστικός πόλεμος που διεξάγουν οι αμερικανοΝΑΤΟϊκοί κατά της Ρωσίας επιδιώκοντας να κάμψουν την εμπιστοσύνη του πληθυσμού στην ικανότητα της ηγεσίας της χώρας να προστατέψει τους κατοίκους της και ο οποίος εκδηλώνεται με τις επιθέσεις αεροσκαφών άνευ πληρώματος και πυραύλων στα βαθιά μετόπισθεν της Ρωσίας, έχει--όπως φαίνεται--ήδη αρχίσει να δημιουργεί σοβαρές ταλαντεύσεις σε μια σειρά από Ρώσους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, οι οποίοι πλέον ζητούν να σταματήσει η ούτως καλούμενη "Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση" (ΕΣΕ). Αυτή η τάση εμφανίζεται στο πλάι της άλλης τάσης, που εκφράζουν οι εκπρόσωποι της ρωσικής ολιγαρχίας στο περιβάλλον του Ρώσου προέδρου, οι οποίοι επίσης επιζητούν την λήξη της ΕΣΕ μέσω της διαμεσολάβησης των ΗΠΑ, οι οποίες παρουσιάζονται (από αυτή την τάση) ως μη έχουσες σχέση ούτε με τις επιθέσεις κατά των ρωσικών μετόπισθεν ούτε με την στήριξη του καθεστώτος του Κιέβου--στην πραγματικότητα όχι απλώς "στήριξη" αλλά ενεργή καθοδήγηση μέσω της προμήθειας των βασικών μερών των χρησιμοποιούμενων drones και βλημάτων, της επιλογής στόχων και της δορυφορικής υποστήριξης των επιθέσεων χωρίς την οποία αυτές θα ήταν αδύνατες.

Οι ταλαντεύσεις της Ρωσικής ηγεσίας και η αδυναμία της να χαράξει κάποιες "κόκκινες γραμμές" με σαφή γνωστοποίηση του είδους των αντιποίνων που θα επέφερε η παραβίασή τους, έχουν καταλήξει να αφήνουν ανοιχτό το πεδίο στους ΑμερικανοΝΑΤΟϊκούς για παραπέρα κλιμάκωση και έχουν καταστήσει πραγματικό ανέκδοτο την περίφημη "αποτροπή" ή "αποθάρρυνση" που θα έπρεπε να λειτουργεί από την ρωσική πλευρά προς τη Δύση όταν αυτή επιδιώκει να κλιμακώνει τη σύγκρουση.

Αν και οι φωνές στη Ρωσία που εκτιμούν ότι η σύγκρουση με τους ΑμερικανοΝΑΤΟϊκούς θα είναι κυριολεκτικά πολυετής και επομένως θα πρέπει να κινητοποιηθεί ο πληθυσμός--στην πραγματικότητα τα βάρη του πολέμου έχουν επωμισθεί οι φτωχότερες κοινωνικές τάξεις ενώ οι πλουσιότερες ζουν σαν να μην τρέχει τίποτα--είναι πολύ ισχυρές, εν τούτοις δεν φαίνεται να υπάρχει διαμορφωμένη μια τέτοια άποψη στην κυβερνώσα πολιτική ελίτ της χώρας.

Σήμερα θα μεταφράσω κάποιες τοποθετήσεις σημαντικών Ρώσων παραγόντων που ζητούν, αντίθετα με την άποψη που διαμορφώνεται στην κοινωνία, την άμεση συνθηκολόγηση της χώρας.

Οι απόψεις τους διευκολύνουν την προσπάθεια της κομπραδόρικης αστικής τάξης της χώρας να επαναπροσεγγίσει τους Αμερικανούς.

Οι οποίοι (Αμερικανοί) φυσικά θα εκμεταλλευτούν κάθε τέτοια απόπειρα για να κλιμακώσουν τις προσπάθειές τους για διάλυση και αρπαγή του πλούτου της Ρωσικής Ομοσπονδίας που αποτελεί στρατηγικό τους στόχο.

Η μετάφραση γίνεται από την παρουσίαση αυτών των θέσεων στο τελευταίο σχόλιο του αυτοαποκαλούμενου "Simplicius o Στοχαστής", ενός καλού γνώστη των διαδικασιών στη ρωσική κοινωνία, ο οποίος δεν μου είναι καθόλου συμπαθής.

Όσα ακολουθούν είναι από την παραπάνω πηγή.

-------------------------------------------- Ο δημοφιλής Ολέγκ Τσαριόφ, για παράδειγμα, έγραψε στο Telegram του τον περασμένο μήνα ότι η Ρωσία θα έπρεπε απλώς να τερματίσει τον πόλεμο τώρα και να κηρύξει τη νίκη, καθώς το γεγονός και μόνο ότι αντιστάθηκε στην Ευρώπη και ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της Νοβοροσσίας αποτελεί ήδη νίκη.

Απόσπασμα: να απομονωθεί.

Να μετατραπεί σε παρία.

Αλλά δεν τα κατάφεραν. Αντιθέτως.

Χάρη στην ανθεκτικότητα της Ρωσίας, η Δύση έχει χάσει το μονοπώλιο στον έλεγχο του κόσμου.

Κοιτάζοντας τη Ρωσία και την Κίνα, η Ινδία και ο παγκόσμιος Νότος έχουν γίνει πιο τολμηροί στην υπεράσπιση των εθνικών τους συμφερόντων. Η Ρωσία έχει δείξει ότι δεν χρειάζεται να υπακούει κανείς στις εντολές άλλων.

Χάρη στη Ρωσία, ο κόσμος έχει γίνει πολυπολικός.

Και η Δύση, ως αποτέλεσμα, έχει καταρρεύσει.

Κρίση στην Ευρώπη.

Τα κόμματα που υποστήριξαν τον πόλεμο κατά της Ρωσίας χάνουν δημοτικότητα. Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη βρίσκονται σε διαμάχη.

Έχοντας κρατήσει τη θέση μας, έχουμε νικήσει.

Πρέπει να προχωρήσουμε με βάση το γεγονός ότι έχουμε ήδη νικήσει.

Το καθήκον μας είναι να τερματίσουμε τον πόλεμο και να διατηρήσουμε τα κέρδη, να χτίσουμε μια ευημερούσα Νοβοροσία.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα από το τέλος του πολέμου είναι ότι οι υπερασπιστές μας θα επιστρέψουν στην πατρίδα.

Θα σταματήσουμε να χάνουμε ρωσικές ζωές.

Όλα τα σχέδια για να «θαφτεί» η Ρωσία έχουν αποτύχει.

Πληρώσαμε υψηλό τίμημα.

Αλλά κρατήσαμε τη θέση μας και φέραμε τη γη και τον λαό μας πίσω στην πατρίδα.

Για τη χώρα, αυτό είναι μια νίκη.

Αυτό που προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερο σάλο ήταν ένα άρθρο του Ρώσου πολιτικού επιστήμονα Βασίλι Κασίν (https://globalaffairs.ru/articles/chugunnaya-proza-kashin/). Σε αυτό, θεωρεί κι αυτός ότι μια ειρηνευτική συμφωνία βασισμένη στη φόρμουλα του Άνκορατζ θα αποτελούσε σημαντική νίκη για τη Ρωσία, δεδομένης της εναλλακτικής λύσης.

Ποια είναι αυτή η εναλλακτική λύση; Υποστηρίζει πειστικά ότι οι ελπίδες για μια μεγάλη στρατιωτική νίκη επί της Ουκρανίας είναι μη ρεαλιστικές αυτή τη στιγμή, καθώς η διαφορά ισχύος μεταξύ ολόκληρης της Δύσης, που υποστηρίζει την Ουκρανία, και της Ρωσίας είναι απλά υπερβολικά μεγάλη:

-------- Αναλογία δυνάμεων των αντιμαχόμενων πλευρών Η ειδική στρατιωτική επιχείρηση (ΕΣΕ) διεξάγεται στο έδαφος της Ουκρανίας, υποστηρίζεται από πενήντα ανεπτυγμένες οικονομίες του κόσμου, ενώ οι σύμμαχοι της Ρωσίας είναι η Βόρεια Κορέα και η Λευκορωσία.

Λαμβάνοντας υπόψη τη δυτική βοήθεια που έχει εξασφαλιστεί (τόσο σε εξοπλισμό όσο και σε χρηματικούς πόρους), οι δυνατότητες της Ουκρανίας είναι περίπου ίσες με τον ρωσικό στρατιωτικό προϋπολογισμό και υπερβαίνουν τις ρωσικές δαπάνες που αφορούν άμεσα την ΕΣΕ. Η Ουκρανία έχει μικρότερο πληθυσμό, αλλά προβαίνει σε γενική επιστράτευση, ενώ η Ρωσία έχει πραγματοποιήσει μόνο ένα κύμα επιστράτευσης τριακοσίων χιλιάδων ατόμων κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Επομένως, όσον αφορά τους ανθρώπινους πόρους, οι δυνατότητες των μερών είναι συγκρίσιμες. Η Ρωσία διαθέτει ανώτερη δύναμη πυρός και δυνατότητες αεράμυνας, αλλά η Ουκρανία, έχοντας πρόσβαση σε δυτικές δυνατότητες, έχει πλεονέκτημα σε σημαντικούς τομείς όπως η τακτική πληροφορία και οι επικοινωνίες.

Η χρήση drones, ενός βασικού όπλου σε αυτόν τον πόλεμο, βρίσκεται σε συγκρίσιμο επίπεδο μεταξύ των δύο πλευρών.

Έτσι, ο πόλεμος διεξάγεται μεταξύ συγκρίσιμων αντιπάλων.

Ιστορικά, τέτοιοι πόλεμοι σπάνια έχουν οδηγήσει στην πλήρη καταστροφή της μιας πλευράς.

Επιπλέον, μπορούν να έχουν μεγάλη διάρκεια, και οι στόχοι των πλευρών σε τέτοιους πολέμους προσαρμόζονται σημαντικά με βάση την πορεία της σύγκρουσης.

Αυτή η προσαρμογή δεν είναι εκπληκτική και δεν υποδηλώνει απαραίτητα αποτυχία.

----- Αυτό που όμως ξεχωρίζει την κριτική του είναι ότι απαντά άμεσα στο πιο διαδεδομένο επιχείρημα των φιλορώσων μαξιμαλιστών, σύμφωνα με το οποίο, μόλις η Ρωσία εντείνει τις επιχειρήσεις και μετατρέψει την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» σε «πόλεμο πλήρους κλίμακας», η κατάσταση θα αλλάξει και η Ουκρανία θα ηττηθεί εύκολα.

Ο ίδιος απορρίπτει τέτοιες φαντασιώσεις ως παιδαριώδεις.

------ Πόλεμος «στ' αλήθεια» Άραγε, μπορούμε να επιτύχουμε σημαντικά καλύτερα αποτελέσματα αν, όπως γράφουν πολλοί γνωστοί συγγραφείς, επιδείξουμε «βούληση», «αρχίσουμε να πολεμάμε στα σοβαρά», «σταματήσουμε να κρατιόμαστε», «ενωθούμε για τη νίκη» κ.λπ.; Όχι, δεν έχουμε καμία στέρεη βάση για να περιμένουμε τέτοια ποιοτικά διαφορετικά αποτελέσματα.

Ο στρατιωτικός σχεδιασμός πρέπει να βασίζεται στο χειρότερο σενάριο ως σημείο αναφοράς και δεν μπορεί να στηρίζεται σε όνειρα. Η Ουκρανία αναμφίβολα εξαντλεί τους ανθρώπινους πόρους της ταχύτερα από τη Ρωσία.

Ωστόσο, σε αντίθεση με τη Ρωσία, η Ουκρανία λειτουργεί υπό κατάσταση πολέμου, γεγονός που της προσδίδει μεγαλύτερη ανθεκτικότητα, επιτρέποντας στην κυβέρνηση να ελέγχει την εσωτερική ατζέντα και να χρησιμοποιεί βία για την καταστολή της διαφωνίας.

Η ουκρανική οικονομία έχει καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό και η οικονομική ανάπτυξη της Ουκρανίας είναι κατά κύριο λόγο τεχνητή, βασιζόμενη σε εξωτερική χρηματοδότηση για στρατιωτικούς σκοπούς.

Ωστόσο, όσο η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει να χρηματοδοτεί τον πόλεμο, αυτό δεν αποτελεί σημαντικό λόγο ανησυχίας.

Τα κριτήρια ανθεκτικότητας που εφαρμόζονται σε μια τυπική χώρα που έχει καταστραφεί από τον πόλεμο και βασίζεται στους δικούς της πόρους δεν ισχύουν για την Ουκρανία.

Οι ουκρανικές αρχές μπορούν να αποσύρουν πολύ μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού τους από την οικονομία και να χάσουν πολύ μεγαλύτερο μέρος του στο πεδίο της μάχης από ό,τι μια «κανονική» χώρα.

Παρατηρούμε αυξανόμενες δυσκολίες στην επιστράτευση και αύξηση των επιθέσεων εναντίον υπαλλήλων των Υπαλλήλων της Στρατολογίας (TSK) στην Ουκρανία, αλλά μέχρι στιγμής αυτό δεν έχει εξελιχθεί σε συντονισμένες διαμαρτυρίες, ούτε καν σε επίπεδο μεμονωμένων περιφερειών.

Δεν υπάρχει λόγος να προβλέψουμε ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί στο άμεσο μέλλον.

Πρέπει να υποθέσουμε ότι η Ουκρανία θα συνεχίσει να κρατά το μέτωπο για αρκετά ακόμη χρόνια.

Ομοίως, δεν έχουμε κανένα λόγο να αναμένουμε ότι το αδιέξοδο στη θέση του πολέμου στην Ουκρανία θα ξεπεραστεί στο άμεσο μέλλον.

Μέχρι στιγμής, δεν έχουν βρεθεί τακτικές ή τεχνικές λύσεις που θα μας έδιναν την ευκαιρία να επιστρέψουμε στον κινητό πόλεμο, ενόψει της διαφάνειας του πεδίου μάχης και της μαζικής χρήσης drone FPV όσο δεν έχουν βρεθεί αποτελεσματικά αντίμετρα.

Δεν υπάρχει λόγος να αναμένουμε την ταχεία ανάπτυξη τεχνικών μέσων και τακτικών τεχνικών που θα επέτρεπαν μια βαθιά διάσπαση των αμυντικών γραμμών του εχθρού.

Είναι πιθανό τέτοιες τεχνικές να αναπτύσσονται μυστικά, αλλά μπορούμε να βασιστούμε μόνο στις πληροφορίες που έχουμε στη διάθεσή μας.

Επομένως, η ιδέα ότι μπορούμε να προκαλέσουμε σύντομα την κατάρρευση του ουκρανικού μετώπου «επιστρατεύοντας, καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια και χτυπώντας με όλη μας τη δύναμη» θα πρέπει επίσης να απορριφθεί και να ξεχαστεί.

Η ρωσική διοίκηση λειτουργεί εντός των περιορισμών της κατάστασης, προσπαθώντας να επιτύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

------------------- Απορρίπτει επίσης την ιδέα της «καταστροφής των γεφυρών του Δνείπερου» και το ενδεχόμενο ότι κάτι τέτοιο θα παρέλυε την Ουκρανία.

Πιστεύει ότι η Ρωσία λειτουργεί ήδη στο μέγιστο των στρατιωτικών της δυνατοτήτων και δεν μπορεί ρεαλιστικά να προκαλέσει μεγαλύτερη πίεση στην Ουκρανία από αυτή που ήδη ασκείται.

Τελικά, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η παύση της σύγκρουσης στα σημερινά όρια είναι η μόνη λογική προσδοκία, λαμβάνοντας υπόψη τα ιστορικά προηγούμενα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους