Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε ήμουν από τους πιο επικριτικούς ανθρώπους που γνώρισα. Έκρινα αυστηρά τον εαυτό μου και, αναπόφευκτα, έκρινα και τους άλλους.

Με δυσκόλευαν ιδιαίτερα όσοι αντιστέκονταν στην αλλαγή.

Όσοι παρέμεναν προσκολλημένοι σε ζωές που έμοιαζαν να τους απομακρύνουν από την αλήθεια τους, από αυτό που βαθιά μέσα τους γνώριζαν αλλά δεν τολμούσαν να αντικρίσουν.

Τους κοιτούσα και αναρωτιόμουν γιατί δεν προχωρούν.

Γιατί δεν αφήνουν πίσω τους ό,τι τους πληγώνει.

Γιατί επιμένουν να ζουν μέσα σε επαναλήψεις που τους στερούν τη ζωή.

Μέχρι που μια μέρα στάθηκα απέναντι στον εαυτό μου με ειλικρίνεια.

Και είδα.

Είδα πόσες φορές είχα κι εγώ γαντζωθεί από καταστάσεις που εξέφραζαν τη δική μου στασιμότητα.

Πόσες φορές είχα μείνει εκεί όπου δεν άνθιζα πια, μόνο και μόνο επειδή το γνώριμο μού φαινόταν ασφαλέστερο από το άγνωστο.

Είδα πόση εμμονή μπορεί να κρύβεται πίσω από τον φόβο.

Πόση καθυστέρηση πίσω από την επιθυμία για έλεγχο.

Πόση άρνηση πίσω από την ψευδαίσθηση ότι «δεν είμαι ακόμη έτοιμη». Τότε κατάλαβα πως η αλλαγή δεν είναι απλώς μια απόφαση.

Είναι μια μικρή εσωτερική αποδόμηση.

Ένας θάνατος ταυτοτήτων, βεβαιοτήτων, συνηθειών και ψευδαισθήσεων.

Και δεν είναι όλοι έτοιμοι να περάσουν μέσα από αυτή τη φωτιά την ίδια στιγμή.

Από τότε έπαψα να κοιτάζω τους ανθρώπους από το ύψος της κρίσης και άρχισα να τους κοιτάζω από το βάθος της ανθρώπινης εμπειρίας.

Πλέον κατανοώ, παρότι εξακολουθώ να δυσκολεύομαι να συμπορεύομαι με ανθρώπους που παραμένουν καθηλωμένοι, αρνούμενοι να αντικρίσουν τις αλήθειες που τους καλούν.

Κατανοώ ότι ο καθένας έχει τον δικό του χρόνο αφύπνισης.

Ότι καμία αλήθεια δεν επιβάλλεται.

Ότι καμία μεταμόρφωση δεν συμβαίνει επειδή κάποιος άλλος την επιθυμεί για εμάς.

Αποδέχομαι, παρότι γνωρίζω πως η συναναστροφή με ανθρώπους που επιμένουν να μένουν ακίνητοι μπορεί να με βαραίνει.

Μπορεί να περιορίζει την ενέργειά μου, να δοκιμάζει την υπομονή μου, να με φέρνει αντιμέτωπη με παλιές μου σκιές.

Και η απόφασή μου να μη συμπορεύομαι πια μαζί τους δεν είναι εύκολη.

Έχει πόνο.

Έχει απώλεια.

Έχει στιγμές ενοχής, αμφιβολίας και νοσταλγίας.

Δεν απομακρύνομαι επειδή δεν νοιάζομαι.

Απομακρύνομαι επειδή έμαθα πως δεν μπορώ να με εγκαταλείπω για να παραμένω δίπλα σε κάποιον που αρνείται να συναντήσει τον εαυτό του.

Και γι' αυτό έμαθα κάτι εξίσου σημαντικό με την αποδοχή: τα όρια.

Γιατί η αγάπη δεν απαιτεί να εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας.

Η κατανόηση δεν απαιτεί να μένουμε εκεί όπου η ψυχή μας μικραίνει.

Τους συμπονῶ, παρότι δεν μπορώ να τους σώσω.

Παρότι γνωρίζω πως πολλές φορές θα επιλέξουν το γνώριμο τραύμα από την άγνωστη ελευθερία.

Παρότι ξέρω ότι θα υπερασπιστούν τα δεσμά τους σαν να είναι φτερά.

Τους συμπονῶ γιατί αναγνωρίζω πόσο τρομακτικό είναι να αφήνεις πίσω σου ό,τι σε καθόριζε, ακόμη κι όταν σε πληγώνει.

Και κυρίως τους αποδέχομαι.

Τους αποδέχομαι γιατί έχω αποδεχθεί εκείνη την παλιά εκδοχή του εαυτού μου που φοβόταν.

Εκείνη που καθυστερούσε.

Εκείνη που ήξερε και όμως δεν τολμούσε ακόμη.

Την αγκαλιάζω χωρίς ντροπή, γιατί ήταν μέρος της διαδρομής μου και όχι εμπόδιο σε αυτήν.

Σήμερα δεν πιστεύω ότι η αφύπνιση είναι προορισμός.

Είναι μια συνεχής επιλογή.

Να κοιτάζω κατάματα όσα με καλούν να εξελιχθώ.

Να μην κρύβομαι πίσω από βολικές αφηγήσεις.

Να αναλαμβάνω την ευθύνη της ζωής μου ξανά και ξανά.

Να αλλάζω σελίδες όταν έρθει η ώρα, ακόμη κι όταν τα χέρια μου τρέμουν.

Να επιτρέπω στον πόνο να με διδάσκει χωρίς να με φυλακίζει.

Να επιτρέπω στη χαρά να με ανοίγει χωρίς να με αποκοιμίζει.

Να έχω το θάρρος να χάνω αυτό που δεν είμαι πια, ώστε να συναντώ ξανά αυτό που αληθινά είμαι.

Γιατί τελικά η μεγαλύτερη πράξη αγάπης δεν είναι να αλλάξουμε τους άλλους.

Είναι να τολμάμε να μεταμορφωνόμαστε οι ίδιοι.

Και έπειτα, με ανοιχτή καρδιά και καθαρό βλέμμα, να αφήνουμε τους ανθρώπους ελεύθερους να συναντήσουν τη δική τους αλήθεια, όταν και όπως θα είναι έτοιμοι. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους