Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο δικτάτορας αποκαλύπτεται μπροστά στα μέλη της ΕΟΝ, τα οποία παρελαύνουν μπροστά του.

Στην πραγματικότητα το καθεστώς της 4ης Αυγούστου αποτέλεσε μια προσπάθεια εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας «από τα πάνω», αντίθετα με τις «από τα κάτω» διαδικασίες επικράτησης του φασισμού σε Ιταλία και Γερμανία και τα εκεί μαζικά και δυναμικά φασιστικά κόμματα.

Ετσι, ιδρύθηκαν μερικές οργανώσεις που είχαν αρκετές ομοιότητες με τις παραστρατιωτικές οργανώσεις της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας, όπως τα Τάγματα Εργασίας και το πιο σημαντικό η ΕΟΝ με το μιλιταριστικό πνεύμα, το μαχητικό προσανατολισμό και τη στρατιωτική ιεραρχία της.

Επιπλέον, έγιναν καύσεις βιβλίων, επισκέψεις από κορυφαίους ναζιστές αξιωματούχους, ενώ τα μέλη της ΕΟΝ ήταν ντυμένα με στρατιωτική ενδυμασία και είχαν υιοθετήσει το φασιστικό χαιρετισμό.

Στο ιδεολογικό πεδίο η εξουσία του βασιλιά και του Μεταξά εθεωρείτο ότι πήγαζε από το έθνος και εκπροσωπούσε την εθνική θέληση.

Οπως και στη Γερμανία και την Ιταλία, το έθνος στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου γινόταν αντιληπτό ως μια υπερβατική έννοια, στην οποία έπρεπε να υποταχθούν το άτομο και τα ατομικά δικαιώματα.

Στη σκέψη του Μεταξά (όπως και στη φασιστική ιδεολογία) το άτομο εξαφανιζόταν προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας, δηλαδή του έθνους.

Το κράτος εθεωρείτο «ζωντανός οργανισμός», μια δύναμη με ανεξάρτητη ύπαρξη και συμφέροντα, βασισμένη στην ιδέα μιας «ωργανωμένης εθνικής μάζης». Το κράτος ταυτιζόταν με το έθνος και το άτομο θα έπρεπε να συγχωνευθεί με το όλον και η προσωπική του θέληση να υποταχθεί σε αυτήν του έθνους.

Η κοινωνική πάλη μεταξύ εργοδοσίας και εργατών αντιμετωπιζόταν από τον Μεταξά ως «η μεγαλύτερη συμφορά που μπορεί να σπαράξει έναν τόπο». Πολιτική του «νέου κράτους», όπως ονομαζόταν το ολοκληρωτικό καθεστώς που ήθελε να επιβάλει ο Μεταξάς, ήταν η οικοδόμηση του Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού (αντίστοιχο θεωρητικό σχήμα με το γερμανικό πρότυπο του Γ’ Ράιχ), ο οποίος θα διαδεχόταν την αρχαία κλασική και βυζαντινή παράδοση συνδυάζοντας τα πιο εκλεκτά στοιχεία και των δύο.

Μια άλλη ομοιότητα του μεταξικού καθεστώτος με τη Γερμανία και την Ιταλία θεωρείται ότι είναι η συστηματική εξύμνηση του αρχηγού-ηγέτη.

Πράγματι, πολλά είναι τα επίσημα κείμενα του καθεστώτος που εξυμνούσαν την προσωπικότητα του Μεταξά, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας αποτέλεσε το αντικείμενο μιας σχεδόν μεταφυσικής λατρείας.

Ομως στην πραγματικότητα η εξύμνηση του Μεταξά δεν ξεπέρασε πότε κάποια όρια επειδή ακριβώς η εξουσία του, αντίθετα από αυτή του Χίτλερ στη Γερμανία ή του Μουσολίνι στην Ιταλία, δεν ήταν απεριόριστη καθώς ήταν υποταγμένη στην εξουσία του βασιλιά.

Η δυαδική φύση του καθεστώτος φαίνεται και από το σύνθημα της ΕΟΝ: «Ενα έθνος, ένας Βασιλιάς, ένας Ηγέτης, μια Νεολαία». Πηγή κειμένου και φωτογραφίας: ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΤΟ ΟΧΙ ΚΑΙ Ο ΜΕΤΑΞΑΣ: Το δίλημμα μεταξύ Ιδεολογίας και Γεωπολιτικής, σελ.58-61

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους