Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αριστερά και Μέση Ανατολή: Από την καταγγελία στην γεωπολιτική ενηλικίωση Η ελληνική Αριστερά οφείλει κάποια στιγμή να κοιτάξει τον παγκόσμιο χάρτη ρεαλιστικά.

Χωρίς ιδεολογικά στερεότυπα, χωρίς έτοιμα συνθήματα, χωρίς την ασφάλεια κλασικών σχημάτων.

Το λέω από μέσα, όχι απέξω.

Όσοι θεωρούμε ότι ανήκουμε στην Αριστερά -και εκεί εντάσσω τον εαυτό μου- δεν είμαστε περαστικοί από αυτή τη χώρα.

Εδώ γεννηθήκαμε πολιτικά, εδώ μιλήσαμε για κοινωνική δικαιοσύνη, εδώ ζητήσαμε από τον λαό να μας ακούσει.

Άρα έχουμε και εδώ υποχρέωση.

Ζούμε σε εποχή ανακατανομής ισχύος. Σε Μέση Ανατολή, Ανατολική Μεσόγειο, εμπορικούς διαδρόμους, ενέργεια, λιμάνια και δίκτυα, όλα αναδιατάσσονται.

Τίποτα δεν είναι πια τοπικό.

Και τίποτα δεν είναι αθώο. Η Ελλάδα δεν μπορεί να παρακολουθεί παθητικά.

Αν δεν χαράξει στρατηγική, άλλοι θα της επιβάλουν ρόλους, όρια και τετελεσμένα.

Αν δεν ορίσει κόκκινες γραμμές, οι ισχυρότεροι θα χαράξουν τις δικές τους στον δικό μας χώρο.

Έτσι πρέπει να δούμε τη σχέση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ.

Δεν είναι απλώς μια «συμμαχία με τον ιμπεριαλισμό». Είναι τμήμα άξονα που συνδέει Ινδία, Μέση Ανατολή, Ανατολική Μεσόγειο και Ευρώπη.

Εμπόριο, ενέργεια, ασφάλεια, θαλάσσιες ζώνες, τεχνολογία: αυτά είναι τα ιστορικά υλικά της εποχής.

Και δεν αφορούν μόνο την «άρχουσα τάξη». Αφορούν όλους μας.

Φτάνουν στην τιμή του ρεύματος, στο κόστος των τροφίμων, στη δουλειά, στην ασφάλεια του χωριού, της πόλης, του νησιού.

Εδώ η Αριστερά συχνά χάνει το νήμα.

Δαιμονοποιεί το Ισραήλ, παραιτούμενη από την καλύτερη παράδοσή της, συντάσσεται με ζοφερές αντισημιτικές παραδόσεις και αδυνατεί να δει ότι η Τουρκία επιδιώκει τη διάλυση αυτού του άξονα.

Ακόμη και το αεροδρόμιο της Καλαμάτας συζητείται με καχυποψία και ιδεοληψία, όχι με πνευματική ευρύτητα.

Βλέπουμε το επιμέρους και χάνουμε το συνολικό.

Κάποτε υπήρχαν διανοούμενοι που συνέδεαν το τοπικό με το παγκόσμιο, το ηθικό με το στρατηγικό, την αλληλεγγύη με την ευθύνη.

Σήμερα κυριαρχεί η λογική της καταγγελίας και απουσιάζει η σκέψη -συχνά από ανθρώπους που μιλούν για επανάσταση χωρίς να έχουν ζήσει ποτέ από κοντά πραγματική επανάσταση.

Η ιδεολογία χωρίς ρεαλισμό γίνεται ψευδής συνείδηση.

Και ο διεθνισμός χωρίς ευθύνη απέναντι στον τόπο σου καταντά ηθική αυτοεπιβεβαίωση και τελικά φυγή από την πολιτική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους