Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που, χωρίς να το συνειδητοποιούν, γίνονται καταφύγιο για τους άλλους.

Η σκέψη αυτή μου ήρθε ενώ μιλούσα με έναν άνθρωπο που υποστηρίζω θεραπευτικά.

Κάποια στιγμή της είπα: «Νομίζω ότι έπαψες να είσαι καταφύγιο για χαμένες ψυχές». Και καταλάβαμε αμέσως και οι δύο τι εννοούσα.

Υπάρχουν άνθρωποι που φαίνεται να έχουν πάντα χώρο για όσους δυσκολεύονται.

Για εκείνους που περνούν μια κρίση, που νιώθουν χαμένοι, που κουβαλούν βάρη ή αναζητούν κάποιον να τους ακούσει.

Δεν αναφέρομαι μόνο στις σχέσεις όπου κάποιος αναλαμβάνει τον ρόλο του «σωτήρα». Μιλάω για μια γενικότερη στάση ζωής.

Για τον φίλο που θα καλέσει πάντα όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά.

Για τον συνάδελφο που δυσκολεύεται να διαχειριστεί τον εαυτό του.

Για τον συγγενή που βρίσκεται διαρκώς σε κάποια δυσκολία.

Για τον άγνωστο που μέσα σε λίγα λεπτά αρχίζει να μιλά για τη ζωή του, επειδή νιώθει ότι απέναντί του υπάρχει κάποιος που θα ακούσει.

Οι άνθρωποι αυτοί διαθέτουν συχνά ευαισθησία, ενσυναίσθηση και την ικανότητα να αντιλαμβάνονται τον πόνο των άλλων.

Πρόκειται για μια πολύτιμη ποιότητα.

Όταν όμως η φροντίδα των άλλων παύει να είναι επιλογή και γίνεται μόνιμος τρόπος ύπαρξης, τότε η ισορροπία χάνεται.

Η προσφορά δεν λειτουργεί πλέον ως έκφραση γενναιοδωρίας αλλά ως αυτοματισμός.

Γίνεται δύσκολο να μπουν όρια και σχεδόν αδύνατο να κλείσει η πόρτα όταν χρειάζεται.

Συχνά αυτή η στάση διαμορφώνεται από νωρίς.

Πολλοί άνθρωποι έμαθαν, άμεσα ή έμμεσα, ότι η αποδοχή συνδέεται με το να είναι χρήσιμοι, διαθέσιμοι και φροντιστικοί.

Ότι οι ανάγκες των άλλων προηγούνται και οι δικές τους μπορούν να περιμένουν.

Έτσι μεγαλώνουν ενήλικες που γνωρίζουν πολύ καλά πώς να προσφέρουν, αλλά δυσκολεύονται να δεχτούν.

Που αναγνωρίζουν εύκολα τις ανάγκες των άλλων, αλλά συχνά αγνοούν τις δικές τους.

Με τον καιρό, αυτό έχει κόστος.

Επενδύουν ενέργεια στους πάντες, ενώ παραμελούν τον εαυτό τους.

Ακούνε τους άλλους, αλλά όχι πάντα τη δική τους φωνή.

Δημιουργούν ασφάλεια για τους γύρω τους, χωρίς να φροντίζουν τη δική τους.

Η λύση δεν είναι να γίνουν σκληροί, αδιάφοροι ή εγωιστές.

Ούτε να χάσουν την ευαισθησία που τους χαρακτηρίζει.

Είναι να μάθουν ότι δεν είναι δική τους ευθύνη κάθε δυσκολία που συναντούν.

Ότι δεν χρειάζεται να αναλαμβάνουν κάθε βάρος και να καλύπτουν κάθε ανάγκη.

Η φροντίδα των άλλων είναι σημαντική.

Εξίσου σημαντική όμως είναι και η φροντίδα του εαυτού.

Πριν γίνουν καταφύγιο για τους άλλους, χρειάζεται να μάθουν να αποτελούν καταφύγιο και για τον ίδιο τους τον εαυτό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους