«Χρειάζομαι τα κλειδιά του διαμερίσματος στο Σότσι», απαίτησε η αρραβωνιαστικιά του πρώην συζύγου. Η Λένα σπάνια έπαιρνε δουλειά για το σπίτι, αλλά πλησίαζε το τέλος του μήνα και έπρεπε να ανεβάσει...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επιπλέον, το κρυολόγημα είχε κρατήσει λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε, αλλάζοντας τις προθεσμίες για την παράδοση των αναφορών.

Και τώρα η Λένα καθόταν στο γραφείο του γιου της, του μαθητή, και εξέταζε τα επαγγελματικά έγγραφα. «Εντάξει, λίγο ακόμα και έρχονται οι διακοπές.» «Θα πάμε με τον γιο μου στη θάλασσα, εγώ θα ξεχάσω τη δουλειά, κι εκείνος ότι τον περιμένει η τελευταία τάξη και πρέπει να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις», μουρμούρισε και άρχισε να ελέγχει τους λογαριασμούς.

Όμως δεν κατάφερε να δουλέψει: ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι της πόρτας, επίμονα, λες και ήξεραν ότι η Λένα ήταν στο σπίτι.

Η γυναίκα τινάχτηκε, άφησε τα χαρτιά και πήγε να ανοίξει.

Ο γιος της ήταν στη γιαγιά του, δεν περίμενε κούριερ, γι’ αυτό ήταν λίγο παράξενο και μάλιστα κάπως τρομακτικό να ακούσει το κουδούνι τέτοια ώρα. «Ποιος είναι;» «Δικοί σας είμαστε.» «Ανοίξτε», ακούστηκε μια γυναικεία φωνή. Η Λένα κοίταξε από το ματάκι: πίσω από την πόρτα στεκόταν μια ξανθιά που της θύμιζε έντονα κάποια. «Ε, τουλάχιστον δεν είναι άντρας, φαίνεται ασφαλές», σκέφτηκε η Λένα και άνοιξε.

Κοιτάζοντας καλύτερα, η Λένα κατάλαβε ότι στο κατώφλι στεκόταν η Κάτια, η καινούρια κοπέλα του Ιγκόρ, του πρώην συζύγου της.

Ήταν ψηλή, με προκλητικά έντονο κραγιόν και με ένα ακριβό παλτό, που, όπως σημείωσε μέσα της η Λένα, προφανώς δεν ταίριαζε στα εισοδήματα του Ιγκόρ.

Και τι την έφερε τέτοια ώρα; «Σε τι οφείλω την τιμή;» είπε ψυχρά η Λένα, χωρίς να προσκαλέσει την επισκέπτρια να περάσει μέσα. «Καλό βράδυ και σε εσάς!» ξεφύσηξε ειρωνικά η Κάτια, ρίχνοντας μια ματιά μέσα στο διαμέρισμα. «Έφερα τουρτίτσα, θα με κεράσετε τσάι;» «Είναι αργά.» «Αύριο πρέπει να ξυπνήσω νωρίς.» «Οπότε μπορώ να σας αφιερώσω μόνο τρία λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο μου», απάντησε ξερά η Λένα.

Δεν την ένοιαζε που στέκονταν στον διάδρομο και που οι γείτονες θα άκουγαν τη συζήτησή τους.

Γενικά δεν την ένοιαζε τίποτα: μετά το διαζύγιο από τον άντρα της, της φαινόταν πως δεν φοβόταν πια τίποτα. «Λοιπόν, αφού είστε τόσο αγενής, θα πρέπει να μιλήσω ευθέως: χρειάζομαι τα κλειδιά του διαμερίσματος στο Σότσι», απαίτησε χωρίς προλόγους η αρραβωνιαστικιά του πρώην συζύγου. «Ο Ιγκόρ έχει άδεια τον Ιούνιο, κι εγώ είμαι ελεύθερη καλλιτέχνιδα, μπορώ να μείνω εκεί μόνη μου μέχρι τον Αύγουστο.» «Με λίγα λόγια, σας προειδοποιώ από τώρα: τον Ιούνιο και τον Ιούλιο το διαμέρισμα στο Σότσι είναι πιασμένο.» Η Λένα κοίταξε επίμονα την επισκέπτρια, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει τι είχε ακούσει, και ύστερα γέλασε.

Της ήρθε η επιθυμία να της φορέσει την τούρτα στο κεφάλι.

Για να εκτιμήσει η επισκέπτρια τη γεύση με όλες, ας πούμε, τις ίνες της ψυχής της. «Δεν καταλαβαίνω τι αστείο είπα.» «Για να μη χρειαστεί να έρθω σε εσάς δύο φορές, ας το κάνουμε τώρα αμέσως.» «Είναι πολύ πιθανό να καταφέρω να βρω εισιτήρια για τα τέλη Μαΐου και να προετοιμάσω το διαμέρισμα για την άφιξη του συζύγου μου.» «Παντρευτήκατε;» «Συγχαρητήρια», είπε η Λένα, αγνοώντας την παρατήρηση της Κάτιας. «Σχεδόν.» «Δεν ήξερα ότι αυτό μπορεί να γίνει “σχεδόν”.» «Πάντως, τα τρία λεπτά πέρασαν, με συγχωρείτε!» ξεφύσηξε ειρωνικά η Λένα, ετοιμάζοντας να κλείσει την πόρτα, αλλά η Κάτια έβαλε το πόδι της στο κατώφλι, μπλοκάροντας την πόρτα. «Η συζήτηση δεν τελείωσε!» «Δεν θα φύγω χωρίς τα κλειδιά!» η Κάτια κυριολεκτικά γαντζώθηκε από την πόρτα. «Γιατί να σας δώσω τα κλειδιά;» «Ποια είστε εσείς τέλος πάντων;» «Και τι νομίζετε ότι κάνετε;» φώναξε η Λένα, χάνοντας την υπομονή της. «Είμαι σχεδόν η γυναίκα του Ιγκόρεσα!» «Και έχουμε δικαίωμα σε αυτό το διαμέρισμα!» «Όχι!» «Δεν έχετε!» η Λένα τράβηξε την πόρτα προς το μέρος της, αλλά η Κάτια τράβηξε το χερούλι προς τη δική της πλευρά. Απ’ έξω αυτό φαινόταν αρκετά κωμικό, σαν τράβηγμα σχοινιού. Διаβάστε τη συνέχειа στ0 σχόλι0👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους