Μερικές σκέψεις για το Pride την ορατότητα και το queerness στην πολιτική . Φέτος δεν θα καταφέρω να είμαι στο Athens Pride, αφού θα βρίσκομαι στη Μπρατισλάβα όπου και θα γίνουν οι εκλογές για την...

Πλήρες Κείμενο:

Μερικές σκέψεις για το Pride την ορατότητα και το queerness στην πολιτική . Φέτος δεν θα καταφέρω να είμαι στο Athens Pride, αφού θα βρίσκομαι στη Μπρατισλάβα όπου και θα γίνουν οι εκλογές για την ηγεσία του Βολτ Ευρώπης (Elect Electra). Στο ταξίδι που κάνω στην Ευρώπη στα πλαίσια της καμπάνιας μου, αρχικά πήγα στο Gothenburg στη Σουηδία.

Μπορεί να ήμουν εκεί μόνο λίγες ωρες, αλλά στόχος μου ήταν να γνωρίσω την Audrey Tang.

Ποια είναι η Audrey; Η πρώτη τρανς γυναίκα υπουργός της Ταϊβάν με το χαρτοφυλάκιο της ψηφιακής διακυβέρνησης. Η Audrey, που λέτε, κατάφερε στη χώρα της να δημιουργήσει τα πλαίσια συμμετοχικής δημοκρατίας (όχι άμεσης) μέσω της τεχνολογίας.

Από τα λεγόμενά της κρατάω το εξής: Οι τσαρλατάνους λαϊκιστές μας ξυπνάνε απο τη βεβαιότητα που θέλει τους θεσμούς μας να λειτουργούν για πάντα με τον ίδιο τρόπο· εκεί είναι που η συμμετοχική δημοκρατία έρχεται ως απάντηση.

Δεν έχει πολύ ενδιαφέρον ότι το γεγονός ότι είναι τρανς απλά το προσπερνάμε, γιατί το περιεχόμενο βρίσκεται αλλού; Γιατί στην πραγματικότητα έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει.

Η τρανς ταυτότητα δεν μας κάνει ούτε καλύτερους ούτε χειρότερους ανθρώπους.

Βασικά μας κάνει καλύτερους, και για να το πω και όσο πιο καπιταλιστικά γίνεται, αφού είμαστε χαρούμενα στα σώματά μας, είμαστε και πιο παραγωγικά, άρα φέρνουμε περισσότερα κέρδη.

Όλους μας συμφέρει, όμως η κοινωνία βρίσκεται πίσω.

Για αυτό χρειάζονται τα Pride.

Εχθές, λοιπόν, βρέθηκα στο Düsseldorf για να συναντήσω την τοπική ομάδα του Βολτ και να συμμετέχουμε στο Pride (ή όπως το λένε στη Γερμανία: Christopher Street Day). Στην παρέλαση το μπλοκ μας βρισκόταν ανάμεσα στους σοσιαλδημοκράτες και την αριστερά.

Είχε μεγάλο ενδιαφέρον το γεγονός ότι στη μέση περίπου της παρέλασης, στο πεζοδρόμιο βρίσκονταν πλήθος Ιρανών με τις σημαίες του ελεύθερου Ιράν.

Οι σοσιαλδημοκράτες απλά προχωρούσαν, οι αριστεροί στην καλύτερη αγνοούσαν και φώναζαν υπέρ της παλαιστίνης, στη χειρότερη έβριζαν.

Και εδώ είναι που ως φιλελεύθερη στέκομαι υπέρ και του Παλαιστινιακού αλλά και του Ιρανικού λαού στην απελευθέρωση από την τυραννία.

Φυσικά λοιπόν και προσέγγιζα τα άτομα από το Ιράν λέγοντάς τους Javid Shah (όπως λέω Slava Ukraini σε άτομα από την Ουκρανία) και κατευθείαν γινόντουσαν πιο δεκτικά, γιατί καταλάβαιναν πως το queer liberation που απαιτούμε στα pride έρχεται μόνο όταν μιλάμε για απελευθέρωση από κάθε είδους καταπίεση. Στα δικά μας, σίγουρα θα τα πούμε στο Thessaloniki Pride.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους