Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Όπως πήγαινα νωρίτερα σήμερα στη δουλειά λοιπόν, στο τραινο άρχισα να νιώθω κάτι να με γαργαλάει.

Σαν απαλό άγγιγμα.

Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν τα ίδια μου τα μαλλιά που με ακούμπησαν και δεν έδωσα σημασία.

Μετά το ξανά ένιωσα και με ενόχλησε και λέω οκ θα τα πιάσω πάνω.

Μετά από λίγο πάλι και πάλι.

Άλλαξα λίγο το πως καθόμουν, μήπως όπως κουνάει το τραίνο ακουμπάω το χερούλι της θέσης μου σκέφτηκα και αυτό ειναι που με ενοχλεί.. Αλλά πάλι ξανά.

Κοίταξα λίγο κλεφτά πίσω μου, ανάμεσα από το κενό που έχουν οι θέσεις, και είδα ένα backpack.

Σκέφτηκα, αα το κορδόνι της τσάντας είναι μωρέ οκ. Και έκανα πιο πέρα.

Και όμως το ξανά ένιωσα.

Και αυτή τη φορά ήταν ξεκάθαρη η αίσθηση χουφτώματος, όχι άγγιγμα που έγινε κατά λάθος.

Όχι κορδόνι, όχι μαλλί.

Και πάγωσα.

Λέω κάτσε.

Δεν μπορεί μέρα μεσημέρι.

Τόσος κόσμος γύρω. Όχι.

Θα πήγε λογικά ο άνθρωπος να πιάσει τη τσάντα του, γιατί μάλλον κατάλαβε ότι με ενόχλησε εκεί που την έχει.

Αλλά δεν μου φάνηκε έτσι... Οπότε κράτησα το βλέμμα μου στο κενό της θέσης, ακριβώς δίπλα από το γοφό μου και περίμενα.

Και ναι.. Είδα το χέρι του να έρχεται σιγά σιγά.

Και όταν με ακούμπησε ξανά, πιο πάνω από τη μέση πλέον, στο στήθος σχεδόν, άρχισα να του φωνάζω.

Σηκώθηκα πάνω, άρχισα να βρίζω, του είπα να φύγει αμέσως και να πάει να κάτσει αλλού.. Δυστυχώς μέχρι να ηρεμήσω, να καταλάβω το τι έγινε και να το χωνέψω.. φτάσαμε στο σταθμό, και ο φιλαράκος κατέβηκε και εξαφανίστηκε.

Μια κοπέλα που είδε τι έγινε ήρθε έκατσε δίπλα μου, έδωσε κατάθεση κ εκείνη στους security του σταθμού μαζί με εμένα.

Με ρωτήσανε αν θέλω να κάνω καταγγελία.

Εγώ εκείνη την ώρα σκεφτόμουν ότι έχω αργήσει στη δουλειά και πρέπει να φύγω.. Αλλά δεν μπορούσα να ηρεμήσω.

Έκανα καταγγελία. Μίλησα.

Τελικά δεν πήγα δουλειά.

Έφτασα μέχρι απέξω, ενημέρωσα για το τι έγινε, και με συμβούλεψαν να πάω σπίτι.. Αλλά όταν πήγα ξανά στο σταθμό τότε κατάλαβα ότι δεν μπορώ να μπω μέσα στο τραινο... Δεν ήθελα.. Ήρθε ο άνθρωπός μου για παρέα.. Το πρώτο τραίνο το χάσαμε γιατί μπήκα μέσα, είχε αρκετό κόσμο και με έπιασε πανικός.

Κατέβηκα λίγο πριν την αναχώρηση.

Στο επόμενο τραίνο δεν μπήκα καν.

Αργήσαμε να πάρουμε κάποιο άλλο τραίνο.

Με κρατάει απασχολημένη η όλη κατάσταση πιο πολύ απ ότι περίμενα.. Δεν με χτύπησε, αλλά το σημείο που ακουμπούσε επανειλημμένα, το νιώθω βαρύ. Μουδιασμένο.

Με πονάει σωματικά.

Δεν μπορώ να σταματήσω να νιώθω το χέρι του πάνω μου.. Δεν ξέρω αν αυτό που μου συνέβη σήμερα είναι κάτι που θέλετε να μοιραστείτε στο προφίλ σας.

Αν ναι, ελπίζω κάποια εκεί έξω να νιώσει λιγότερο μόνη διαβάζοντάς το. Και να τολμήσει να μιλήσει κ εκείνη." Το βρήκαμε στα inbox μας.

Ευχαριστούμε την @Agapi Van Dieten - Ioannou για το θάρρος της να εξωτερικεύσει το κακοποιητικό της βίωμα και για την εμπιστοσύνη στη σελίδα μας 👊

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους