Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΠΑΞΊΩΣΗ Το δηλητήριο που μαραίνει Όταν σκεφτόμαστε την τοξική ή κακοποιητική μητρική συμπεριφορά, το μυαλό μας πηγαίνει συνήθως στην έντονη κριτική, τον υπερβολικό έλεγχο ή τις εκρήξεις θυμού.

Υπάρχει όμως και μια άλλη μορφή συμπεριφοράς, πιο αθόρυβη αλλά εξίσου καταστροφική, η οποία χαρακτηρίζεται από την απαξίωση και τη συναισθηματική απουσία.

Η απαξιωτική μητέρα δεν καταφεύγει απαραίτητα σε φωνές ή εμφανή επιθετικότητα, καθώς το δικό της όπλο είναι η αδιαφορία.

Μέσα από τη στάση της, περνάει υποσυνείδητα στην κόρη της ένα πολύ βαρύ μήνυμα, ότι οι ανάγκες, οι επιθυμίες και τα συναισθήματά της δεν έχουν καμία αξία.

Επειδή σε αυτές τις οικογένειες συχνά απουσιάζουν οι έντονοι καβγάδες, οι κόρες δυσκολεύονται να συνειδητοποιήσουν την πηγή του τραύματός τους και τείνουν να θεωρούν ότι απλώς έτσι είναι τα πράγματα.

Ωστόσο, η συστηματική παραμέληση των παιδικών αναγκών αποτελεί μια βαθιά μορφή ψυχικής κακοποίησης.

Το παιδί διαμορφώνει την πρώτη του ταυτότητα και μαθαίνει να ρυθμίζει τα συναισθήματά του μέσα από τον καθρέφτη του πρώτου του φροντιστή, της μητέρας.

Όταν αυτός ο καθρέφτης είναι ψυχρός και απροσπέλαστος, η κόρη αναζητά απεγνωσμένα τρόπους να τραβήξει την προσοχή ή, αντίθετα, κλείνεται στον εαυτό της για να προστατευτεί από τον πόνο της απόρριψης.

Ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του, το παιδί αναπτύσσει διαφορετικούς μηχανισμούς άμυνας για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση.

Κάποιες φορές επιλέγει την αποστασιοποίηση και την αποφυγή, παγώνοντας τα συναισθήματά του και αναπτύσσοντας έναν αποφευκτικό τύπο δεσμού στην ενήλικη ζωή.

Άλλες φορές καταφεύγει σε έντονες συμπεριφορές διεκδίκησης προσοχής, εμφανίζοντας σωματικά συμπτώματα ή αντιδραστικότητα στην εφηβεία.

Συχνά, αυτές οι κόρες εγκλωβίζονται στην παγίδα της τελειομανίας και γίνονται υπερ-επιτυχημένες στο σχολείο ή την καριέρα τους, ελπίζοντας ότι τα επιτεύγματά τους θα εξαγοράσουν τη μητρική αποδοχή, παρόλο που εσωτερικά νιώθουν ένα βαθύ συναισθηματικό κενό.

Αυτά τα παιδικά βιώματα μεταφράζονται σε σοβαρές ψυχολογικές συνέπειες κατά την ενήλικη ζωή, με πρώτη τη μόνιμη δυσκολία στην αναγνώριση και την έκφραση των προσωπικών αναγκών, καθώς η γυναίκα δυσκολεύεται να διαχωρίσει τα δικά της θέλω από τις προσδοκίες των άλλων.

Παράλληλα, εγκαθίσταται μια χαμηλή αυτοεκτίμηση και μια εσωτερικευμένη αμφιβολία, που συνοδεύεται από την αίσθηση ότι δεν είναι αρκετή.

Αυτό επηρεάζει άμεσα τις διαπροσωπικές της σχέσεις, οδηγώντας σε τάσεις υπερβολικής εξάρτησης ή συναισθηματικής αποστασιοποίησης από φόβο μην πληγωθεί ξανά.

Η ανάγκη για επιβεβαίωση μετατρέπεται σε μια συνεχή προσπάθεια να ικανοποιεί τους πάντες, μεταφέροντας το μοτίβο της διψασμένης για προσοχή κόρης σε όλες τις κοινωνικές της αλληλεπιδράσεις.

Την ίδια στιγμή, η γυναίκα έρχεται αντιμέτωπη με συναισθηματική αποσύνδεση ή υπερευαισθησία, αδυνατώντας να διαχειριστεί τις εσωτερικές της εντάσεις.

Αν δεν υπάρξει συνειδητή επεξεργασία, ελλοχεύει ο κίνδυνος της επανάληψης του μοτίβου, όπου η γυναίκα επιλέγει ασυνείδητα επικριτικούς ή συναισθηματικά απρόσιτους συντρόφους, αναπαράγοντας το οικείο αλλά τραυματικό περιβάλλον της παιδικής της ηλικίας.

Πολλές γυναίκες συνειδητοποιούν το μέγεθος της απαξίωσης που υπέστησαν μόνο όταν έρθουν σε επαφή με υγιή πρότυπα φροντίδας στο ευρύτερο περιβάλλον τους.

Η αναγνώριση του τραύματος είναι το πρώτο και πιο καθοριστικό βήμα για τον δρόμο προς την επούλωση.

Μέσα από την ψυχοθεραπευτική διαδικασία, η κόρη μπορεί να θρηνήσει για τη μητέρα που δεν είχε, να θέσει υγιή όρια και να μάθει να δίνει η ίδια στον εαυτό της την προσοχή, τον σεβασμό και την αξία που στερήθηκε στο παρελθόν. Chryssoula Kafestidou Εμβίωση - Ψυχοδυναμική Συμβουλευτική Ενηλίκων, Ζεύγους, Lgbtqia2s+, Metacognition

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους