Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🧠 Επανασχεδιάζοντας τη μνήμη 🎨 Το 2004 ο Μπάνκσι δημιούργησε το έργο του Napalm (γνωστό και ως Can’t Beat That Feeling). Σε αυτό απεικονίζονται τρεις φιγούρες.

Στο κέντρο του βρίσκεται η Βιετναμέζα Φαν Τι Κιμ Φουκ, όπως φωτογραφήθηκε στα εννιά της χρόνια όταν έτρεχε γυμνή και ουρλιάζοντας από τον πόνο μετά από την επίθεση των Αμερικανών με βόμβες ναπάλμ στο χωριό της, το 1972.

Το ένα της χέρι το κρατά ο Μίκυ Μάους της Ντίσνεϊ και το άλλο της ο Ρόναλντ Μακ Ντόναλντ, ο κλόουν-μασκότ της γνωστής εταιρείας φαστ φουντ.

Τα γελαστά τους πρόσωπα και το αμέριμνο βάδισμά τους έρχονται σε αντίθεση με το πονεμένο πρόσωπο και το βήμα του πληγωμένου παιδιού.

Είναι προφανής η κριτική του καλλιτέχνη στις δυο όψεις της made in USA βιομηχανίας της καταναλωτικής ψυχαγωγίας και της πρόκλησης πολέμων, που χρησιμοποιεί τη μία για να καλύψει την άλλη. ⚠️ Η εξέλιξη των πραγμάτων όμως δείχνει και μια άλλη πλευρά.

Τα δυο σύμβολα της παγκόσμιας πολιτισμικής κυριαρχίας των ΗΠΑ τείνουν να εξαφανίσουν όσα θυμίζει η φωτογραφία της Φαν Τι Κιμ Φουκ.

Εδώ και πολλά χρόνια παράγονται στο Βιετνάμ ρούχα και παιχνίδια για τις ανάγκες των εταιρειών Ντίσνεϊ και Μακ Ντόναλντ.

Το 2014 η τελευταία άνοιξε -με κοσμοσυρροή- το πρώτο της εστιατόριο στην πόλη Χο Τσι Μινχ, ακολουθώντας το παράδειγμα της Burger King, της KFC και της Starbucks.

Το μενού προσαρμοσμένο στις τοπικές προτιμήσεις (όπως κάνει παντού η εταιρεία) προσφέρει ακριβές επιλογές «όπως το McPork με ρύζι και μπέργκερ με σάλτσα BBQ». Έχει «ενδιαφέρον» ότι το κατάστημα βρίσκεται στην οδό Ντιεν Μπεν Φου, που πήρε το όνομά της από την περιοχή όπου έγινε η ιστορική μάχη που τερμάτισε τη γαλλική κυριαρχία στην Ινδοκίνα, με τη νίκη των κομμουνιστών Βιετ Μινχ. 🔗 Link στο πρώτο σχόλιο 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους