Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπήρξα και εγώ θαμώνας του Ντε Φάκτο, αλλά από το 1999.

Αν θυμάμαι καλά, με κάλεσε ο Σάββας Παυλίδης, που έχει μεταφραστικό γραφείο, να μιλήσουμε για κάποιες συνεργασίες και έτσι βρέθηκα στο Ντε Φάκτο.

Τότε, δεν ήταν πια στις δόξες που περιγράφει το ρεπορτάζ, αλλά εγώ έμενα γιατί ο τότε ιδιοκτήτης, ο Τάσος Καζλάρης, όταν έμαθε ότι είμαι από τη Ρωσία, άρχισε να με φωνάζει «Σόνια». «Μπορώ να σε φωνάζω Σόνια, σαν ηρωίδα στο «Έγκλημα και Τιμωρία», που είναι το αγαπημένο μου έργο;» με ρώτησε με φαρδύ χαμόγελο.

Εγώ το χάρηκα, αισθάνθηκα οικειότητα, γιατί στο σπίτι μου, στην οικογένεια, όλοι με φωνάζανε από μικρή μόνο «Σόνια», όχι «Σοφία». Από τότε ξεκίνησε η ζωή μου στο Ντε Φάκτο, μια που ήμουν πολύ κοντά στην Αγία Σοφία.

Κάποια στιγμή όλα τελείωσαν.

Μάλλον εγώ άλλαξα και δεν ήθελα πολλές κουβέντες.

Κουράστηκα να φοράω τη μάσκα μου.

Όλοι μας, όταν βρισκόμαστε σε κοινωνικές επαφές, φοράμε τη μάσκα μας και αυτό δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό.

Απλά είναι γεγονός. Εξαφανίστηκα.

Αλλά ο Τάσος, ακόμα όταν με βλέπει καμιά φορά ή με παίρνει τηλέφωνο, μου λέει με παράπονο: “Σόνια, πότε θα έρθεις να σε κεράσω καφέ;” Πηγαίνω πια με ραντεβού. Μου αρέσει το «Σόνια» του Τάσου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους