Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλη η αλήθεια της μαρτυρίας μου είχε ως σιωπηρή αλλά αναγκαστική αναφορά τον ορίζοντα μιας μη αλλοτριωτικής κοινωνίας: μιας κοινωνίας χωρίς τάξεις, στην οποία τα στρατόπεδα θα ήταν αδιανόητα… Κι όμως ο ορίζοντας του κομμουνισμού, μη επιδεκτικός παράκαμψης, ήταν εκείνος του γκουλάγκ … Από τη μια μεριά, λοιπόν, πάνω στην πλαγιά του λόφου, ένα μεγαλόστομο και τερατώδες μαρμάρινο μνημείο έπρεπε να υπενθυμίζει στον αγαθό λαό την απατηλή, καθώς είναι καθαρά συμβολική, προσκόλληση του κομμουνιστικού καθεστώτος στο παρελθόν των ευρωπαϊκών αντιφασιστικών αγώνων.

Από την άλλη, ένα καινούργιο δάσος είχε επεκταθεί πάνω στους σωρούς πτωμάτων του κομμουνισμού, για να σβήσει τα ίχνη τους από την ταπεινή και επίμονη μνήμη του τοπίου, αν όχι και των ανθρώπων . Γράφει στο “Μεγάλο Ταξίδι” για το Μπούχενβαλντ, όπου βρέθηκε εκτοπισμένος από τους Ναζί.

Για το ίδιο στρατόπεδο που μετά τη νίκη κατά του ναζισμού η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας το μετέτρεψε σε στρατόπεδο «εχθρών του λαού». Εγγονός του Αντόνιο Μάουρα, πρωθυπουργού στις κυβερνήσεις του βασιλιά Αλφόνσου ΙΓ’, γιος δημοκρατικού νομικού και διπλωμάτη, αυτοεξόριστος στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου στη Γαλλία, μέλος της ένοπλης γαλλικής αντίστασης, κρατούμενος στο Μπούχενβαλντ μεταξύ 1943 και 1945, μέλος του παράνομου μηχανισμού του Iσπανικού Kομμουνιστικού Kόμματος και, αργότερα, διαφωνών ριζικά και διαγραμμένος για «δεξιές, ρεφορμιστικές, παρεκκλίσεις», διδάκτορας φιλοσοφίας της Σορβόνης, υπουργός Πολιτισμού της πρώτης σοσιαλιστικής κυβέρνησης της μεταφρανκικής Ισπανίας, ο Χόρχε Σεμπρούν, κατάφερε και μετουσίωσε σε σπουδαία τέχνη τις πολλές ζωές που έζησε, αφήνοντας μας σπάνιο τεκμήριο μνήμης, γνώσης αλλά και απόλαυσης τα βιβλία του, μέχρι το θάνατο του, σαν σήμερα, στις 7 Ιουνίου του 2011.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους