Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόσωπα Μαλβίνα Κάραλη 03/2/1952-7/6/2002 Και να, που έφτασε και πάλι ο καιρός.

Και η Μαλβίνα, με καπέλο ναύτη και αέρα ελληνικού, κλασικού κινηματογράφου, με κάτι από “Βέλος” και αθάνατο, νεοελληνικό σελιλόϊντ βγαίνει στην ώρα της.

Πιάνει το νήμα της ζωής μας από εκεί που τ’αφήσαμε, τα λέει όλα και περισσεύει μέσα από τους κύκλους της αιωνιότητας.

Στο τέλος, τι περισσότερο να ζητήσουμε από ένα ροδακινί φιλί και μια ιδέα Σανέλ νούμερο πέντε; Πέφτουν παράσιτα, - τα ‘χει αυτά ο άλλος κόσμος – η φωνή της μπερδεύεται με τα χιόνια, οι άγγελοι στο κοντρόλ ρουμ βάζουν τα δυνατά τους, χτυπούν τα φτερά τους νευρικά.

Άμα περάσεις στην άλλη την πλευρά δεν έχει γυρισμό, είπε ο προϊστάμενος, αποκαμωμένος από την δίχως αποτέλεσμα προσπάθεια. Η Μαλβίνα ξεγλίστρησε από τη χαραμάδα της καλύτερης στιγμής μας.

Χάνεται για πάντα στους δρόμους που περνούν στον έρωτα, το κορμί, την κοινωνία και την πολιτική.

Πολιτεία μου αγαπημένη και αρχαία, του ελληνισμού Υπαπαντή μου, πτέρυγα μου ψυχιατρική.

Άρρωστη και αυτή, ανάμεσα σε αρρώστους με τον έρωτα να σου καίει την ψυχή.

Δεν σου άξιζε η Μαλβίνα, αυτό το petite fille sur la hiere , σαν τραγουδάκι γαλλικό και σαν σπάνια ατμόσφαιρα, υπήρξε εξόχως καλύτερη από το μέσο όρο της υπέροχης ιντελεγκλέτσιας.

Κοιμήθηκε για πάντα γιομάτη όνειρα, μια προϊστορική καπνίστρια, με τη ναυτοσύνη της αιώνια και το καπελάκι της – θυμάστε που σας μίλησα για αυτό; - μια γενναία αντίστιξη στην Ελλάδα που σου παγώνει την καρδιά, έτσι όπως κυμαίνεται από το όσιο ως τ’αμαρτωλό, αναζητώντας την πορεία.

Δεν ξέρω τι σχέση μπορεί να έχουν η Μαλβίνα Κάραλη με τον Λούντβιχ Μπερνέ , μα ο τελευταίος μες στους Στοχασμούς του, κάπου γράφει πως είναι η κυβέρνηση το πανί, το καράβι η πατρίδα, πλήρωμα οι λαοί και θάλασσα η εποχή.

Σκαρφαλωμένη στο ψηλότερο σημείο, η πειρατίνα κάνει στην άκρη το κινδυνώδες αίσθημα και μες στις ώρες της μεγάλης απελπισίας, φυσάει σαν άνεμος νυχτερινός.

Ουρλιάζει “ξηρά” μες στο πέλαγο που ξανοιγόμαστε.

Απομονώνει από την κοινή μας τρικυμία το συλλογικό μας φόβο και από την καθημερινή κουβέντα το μέτρο της λαλιάς μας.

Αυτά τα δυο τα βάζει εμπρός μας για να γνωρίσουμε λέει τις αντιθέσεις και τις συγγένειές μας. Η Μαλβίνα έφυγε τον Ιούνιο του 2002.

Πάει σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα και θα ‘θελα να της πω ότι σήμερα τα ομορφότερα κορίτσια τα τσουβαλιάζουν έξω από μοτέλ ημιδιαμονής στην αγία ελληνική επαρχία ή τα σκοτώνουν από ζήλια.

Όλο και λιγότεροι αγοράζουν στα κορίτσια ένα φιλί Σανέλ νούμερο πέντε, όλο και λιγότεροι τις αγαπούν.

Εκείνες, εν τω μεταξύ, εμπρός στα τέρατα παλεύουν για τις ζωές τους, εμπρός στα τέρατα τινάζουν γοητευτικά τα μαλλιά τους και ορμούν. *φωτογραφικό κολάζ από το Queen.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους