Επικοινωνία και πραγματικότητα - επτά χρόνια θανατοπολιτικής αριστείας... Αν κανείς κλειστεί σε ένα δωμάτιο - με όλες τις βασικές ανάγκες εξασφαλισμένες (με στέγη, καλή τροφή, νερό, φάρμακα και τα...

Πλήρες Κείμενο:

Επικοινωνία και πραγματικότητα - επτά χρόνια θανατοπολιτικής αριστείας... Αν κανείς κλειστεί σε ένα δωμάτιο - με όλες τις βασικές ανάγκες εξασφαλισμένες (με στέγη, καλή τροφή, νερό, φάρμακα και τα υπόλοιπα απαραίτητα για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή), αν δηλαδή αποκοπεί και περιορίσει την επαφή του με την εξωτερική πραγματικότητα μόνο σε ό,τι τού μεταφέρεται από τα τηλεοπτικά κανάλια και τον κομματικό στρατό της ΝΔ, τότε θα πιστέψει δυο βασικά πράγματα: α) ότι η Κυβέρνηση Μητσοτάκη - παρά τα ζητηματάκια διαφθορούλας, θεσμικής εκτροπούλας, μόνιμης ακριβειούλας (που δήθεν θα περνούσε σαν την γρίπη), σκιώδους σχέσης με τη Δικαιοσύνη και εθνικο-γεωπολιτικής παθητικότητας και μιζέριας - είναι μια ιστορία επιτυχίας για τη χώρα και β) προς Θεού! Μην ψηφιστεί κανένας άλλος πέρα από το μείγμα της ΝΔκρατικής και Πασοκοποταμίσιας αριστείας, γιατί η χώρα θα αποσταθεροποιηθεί και θα οδηγηθούμε οπωσδήποτε στον γκρεμό.

Το εν λόγω τέχνασμα - πολιτικής επικοινωνίας - είναι παλαιό, αλλά δυστυχώς λειτουργεί ακόμη.

Ειδικά σε εκλογικά σώματα που χαρακτηρίζονται από: ανωριμότητα, διάχυτο βόλεμα μιας σταθερής μειοψηφίας και αποκαρδιωτικά μεγάλη απογοήτευση/κρίση εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα που συνεπάγεται και τεράστια εκλογή αποχή.

Όμως όταν η πολιτική επικοινωνία δεν εξυπηρετεί την πραγματικότητα, δηλαδή την ανάδειξη του πραγματικού κυβερνητικού έργου, αλλά τη δημιουργία μια πλασματικής αίσθησης/εικόνας, το αποτέλεσμά της είναι «θανατοπολιτικό». Μπορεί να ωφελεί, κοντόφθαλμα και στενά, την ψηφοθηρική δίψα και τον βουλευτικό επαγγελματισμό, ωστόσο σκοτώνει την Πολιτική επί μακρόν, την μετατρέπει σε μέθοδο παραπλάνησης και εξαπάτησης και αυτό πάντα καταλήγει να βλάπτει συνολικά την Κοινωνία και το Έθνος.

Η ψευδαίσθηση επιτυχίας, από τη μια, και εκφοβισμού από την άλλη, βρίσκουν εύπιστο κοινό για δύο λόγους, κυρίως.

Πρώτον γιατί η ΝΔ - ως κόμμα παλαιό, έμπειρο και δικτυωμένο, καλά διαπλεκόμενο και εξαρτώμενο - γνωρίζει πολύ καλά πώς (πρέπει να) παίζεται το επικοινωνιακό παιχνίδι που εξασφαλίζει την διαιώνιση μιας αξιακά, ηθικά και οικονομικά χρεοκοπημένης πολιτικής επιχείρησης.

Δεύτερον, γιατί η καταστροφική θητεία Τσίπρα έχει προσφέρει στον Μητσοτάκη ένα τεράστιο δώρο: τη δυνατότητα να εκφοβίζει τους Έλληνες τσουβαλιάζοντας τους πάντες, κάθε πολιτικό αντίπαλο, στο μεγάλο τσουβάλι του λαϊκισμού και/ή της ακροδεξιάς, ανάλογα με την περίπτωση.

Προσφάτως βαπτίστηκε «ακροδεξιός» ακόμη και ένας πρώην αρχηγός της ΝΔ και πρώην Π/Θ. Ωστόσο, στους κύκλους της μητσοτακικής ΝΔ αρχίζει να γίνεται κατανοητό - ειδικά μετά την απόφαση του «ακροδεξιού» να ιδρύσει κόμμα - ότι το 41%, προϊόν της κακής εθνικής συγκυρίας, δεν είναι απλά όνειρο θερινής νυκτός, τώρα θα χρειαστεί να πασχίσουν για το 20%-21% και αυτό υπό προϋποθέσεις.

Δηλαδή έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό ότι η δεξαμενή – κυρίως των βολεμένων, των στενά ωφελημένων και των εκτός πραγματικότητας, αυτών που βρίσκονται στην (κοσμο)απολιτική τους κοσμάρα με άλλα λόγια – δεν αρκεί για να εξασφαλίσει όλες τις βουλευτικές καρέκλες, τον πλουτισμό και τον πρωθυπουργικό θώκο.

Ακριβώς αυτή η συνειδητοποίηση – που είναι μια σύγκρουση με την ωμή πραγματικότητα – θα εντείνει και την χυδαία και άκρως λαϊκίστική προσπάθεια εξαγοράς ψήφων μέσω επιδομάτων και άλλων διευκολύνσεων.

Δεν είναι τυχαίο λ.χ. ότι τώρα στο Μαξίμου θυμήθηκαν – μετά από επτά χρόνια σε κυβερνητική καρεκλά – τις εξοφρενικές αδικίες των επενδυτικών ταμιών (Funds) εις βάρος έντιμων δανειοληπτών, ενώ στην ΔΕΘ της Θεσσαλονίκης ο Π/Θ είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα δώσει ρεσιτάλ λαϊκισμού και επιδοματισμού στο πόπολο.

Αναμφισβήτητα, η περίοδος Μητσοτάκη έδειξε ακόμη πιο ξεκάθαρα το διαχρονικό δομικό αδιέξοδο και το μεγάλο βάθος του εγχώριου πολιτικού προβλήματος.

Παρά την σημερινή εντελώς ντροπιαστική και (διε)φθαρμένη εικόνα του πολιτικού συστήματος, διαφαίνεται και κάτι θετικό.

Η είσοδος στη Βουλή, όλο και περισσότερων νέων κομμάτων - στις επόμενες και ειδικά στις μεθεπόμενες εκλογικές αναμετρήσεις και ανεξάρτητα από τον ιδεολογικό τους προσανατολισμό - θα συνδυαστεί με την παράλληλη εξάντληση των ήδη δοκιμασμένων πολιτικών πουκάμισων.

Έτσι, σταδιακά το παρακμιακό σύστημα της Μεταπολίτευσης θα εξαντληθεί και αυτό ενδεχομένως θα οδηγήσει σε αντικατάσταση του παλαιού «κοτζαμπασισμού» - που έχει θρονιαστεί στις πλάτες μας - με κάτι καινούργιο που εύχομαι και πρέπει να είναι περισσότερο υγιές και κυρίως να συμβάλλει στην επιστροφή της Πολιτικής τέχνης στη θέση που της αρμόζει και της αξίζει: σε επαφή με την (όντως) πραγματικότητα.

Ίσως έτσι – και ως απόρροια αυτού - ο κόσμος επιστρέψει στην κάλπη μαζικά και αρχίσει να πιστεύει ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν απαρτίζεται μόνον από επαγγελματίες της καρέκλας και από λαμόγια της διαπλοκής, χωρίς ίχνος αξιακού υπόβαθρου και αρχών.

Πέρα από την εθνική αξιοπρέπεια, την αυτοπεποίθηση και την εμπιστοσύνη στο Σύστημα, χρειαζόμαστε μια στροφή στην πολιτική εντιμότητα και στις εθνο-συντηρητικές αξίες. «Βουστροφηδόν», όπως θα έλεγε ο αείμνηστος Οδυσσέας Ελύτης, που σήμερα το woke παρεάκι του Μαξίμου θα χαρακτήριζε εξίσου εθνικόφρονα και ακροδεξιό γιατί φαίνεται ότι αγαπούσε πολύ την πατρίδα του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους