Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιοι άνθρωποι δίνουν πραγματικές μάχες. Άλλοι δίνουν μάχες που υπάρχουν μόνο στη φαντασία τους.

Κι όμως, μερικές φορές, οι άνθρωποι που μοιάζουν πιο παράλογοι από όλους είναι εκείνοι που μας αναγκάζουν να δούμε τον κόσμο διαφορετικά.

Λίγοι χαρακτήρες στη λογοτεχνία έχουν αφήσει τόσο βαθύ αποτύπωμα όσο ο Δον Κιχώτης του Μιγκέλ ντε Θερβάντες.

Γραμμένο στις αρχές του 17ου αιώνα, το έργο θεωρείται δικαίως ένα από τα θεμέλια του σύγχρονου μυθιστορήματος.

Με την πρώτη ματιά, η ιστορία μοιάζει σχεδόν κωμική.

Ένας ηλικιωμένος ευγενής διαβάζει τόσα πολλά ιπποτικά μυθιστορήματα ώστε αρχίζει να πιστεύει πως είναι κι ο ίδιος ένας περιπλανώμενος ιππότης.

Φορά μια σκουριασμένη πανοπλία, ανεβαίνει στο ισχνό του άλογο και ξεκινά να αναζητήσει περιπέτειες σε έναν κόσμο που δεν έχει πια θέση για ήρωες.

Ονομάζει τον εαυτό του Δον Κιχώτη.

Μόνο που ο κόσμος στον οποίο βγαίνει δεν είναι ο κόσμος των θρύλων.

Είναι ένας κόσμος καθημερινός, πρακτικός και συχνά σκληρός. Ο Δον Κιχώτης, όμως, αρνείται να τον δει έτσι.

Εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν ανεμόμυλους, εκείνος βλέπει γίγαντες.

Εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν πανδοχεία, εκείνος βλέπει κάστρα.

Εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν απλούς ανθρώπους, εκείνος βλέπει πριγκίπισσες, ιππότες και μεγάλες αποστολές.

Δίπλα του βρίσκεται ο Σάντσο Πάντσα, ένας απλός αγρότης που γίνεται ο πιστός του σύντροφος. Ο Σάντσο βλέπει τον κόσμο όπως είναι. Ο Δον Κιχώτης τον βλέπει όπως θα ήθελε να είναι.

Και κάπου ανάμεσα στους δύο κινείται ολόκληρο το μυθιστόρημα.

Εδώ βρίσκεται και η μεγαλοφυΐα του Θερβάντες. Ο Δον Κιχώτης δεν είναι ούτε ένας καθαρός ήρωας ούτε ένας απλός γελοίος.

Είναι και τα δύο μαζί.

Γελάμε όταν επιτίθεται στους ανεμόμυλους.

Τον λυπόμαστε όταν συντρίβεται από την πραγματικότητα.

Τον θαυμάζουμε όταν σηκώνεται ξανά.

Και όσο προχωρά η ιστορία, αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για το ποιος βλέπει τελικά καθαρότερα τον κόσμο: ο ονειροπόλος ή οι «λογικοί» άνθρωποι γύρω του.

Στον πυρήνα του, το βιβλίο δεν είναι απλώς μια σάτιρα των ιπποτικών μυθιστορημάτων.

Είναι μια βαθιά εξερεύνηση της ανθρώπινης ανάγκης να δίνει νόημα στην ύπαρξή της.

Η κοινωνία ζητά από τον άνθρωπο να είναι ρεαλιστής.

Να προσαρμόζεται.

Να αποδέχεται τα πράγματα όπως είναι. Ο Δον Κιχώτης αντιστέκεται σε αυτό.

Όχι επειδή είναι σοφότερος από όλους τους άλλους.

Αλλά επειδή αρνείται να εγκαταλείψει την ιδέα ότι ο κόσμος μπορεί να είναι καλύτερος.

Κι αυτή η άρνηση είναι ταυτόχρονα η δύναμή του και η καταστροφή του.

Με πολλούς τρόπους, ο Δον Κιχώτης μάς θυμίζει ότι κάθε μεγάλη αλλαγή στην ιστορία ξεκίνησε από ανθρώπους που τόλμησαν να φανταστούν κάτι που οι υπόλοιποι θεωρούσαν αδύνατο. Καλλιτέχνες. Εφευρέτες. Μεταρρυθμιστές. Συγγραφείς.

Σε όλους ειπώθηκε κάποτε πως αυτό που οραματίζονταν δεν μπορούσε να υπάρξει.

Κι όμως, επέμειναν.

Αλλά ο Θερβάντες δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε και κάτι ακόμη: ότι τα όνειρα χωρίς επαφή με την πραγματικότητα μπορούν να γίνουν πλάνη.

Γι' αυτό ο Δον Κιχώτης εξακολουθεί να μας συγκινεί τέσσερις αιώνες αργότερα.

Επειδή μέσα του συνυπάρχουν δύο αλήθειες που δύσκολα συμφιλιώνονται.

Η ανάγκη να βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι.

Και η ανάγκη να τον ονειρευόμαστε όπως θα μπορούσε να γίνει.

Κάποιες φορές χρειαζόμαστε την πρακτική σοφία του Σάντσο Πάντσα.

Άλλες φορές, όμως, χρειαζόμαστε το παράλογο θάρρος του Δον Κιχώτη.

Γιατί μια ζωή χωρίς όνειρα μπορεί να είναι ασφαλής.

Μπορεί όμως να είναι και τρομακτικά φτωχή.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγάλο ερώτημα που αφήνει ο Θερβάντες να αιωρείται μέχρι την τελευταία σελίδα: Είναι ο Δον Κιχώτης ένας ανόητος που δεν κατάφερε ποτέ να δει την πραγματικότητα; Ή μήπως είναι ένας άνθρωπος που αρνήθηκε να δεχτεί ότι η πραγματικότητα είναι το μόνο πράγμα που υπάρχει; «Σε ένα χωριό της Μάντσας, το όνομα του οποίου δεν θέλω να θυμάμαι, ζούσε όχι πολύ καιρό πριν ένας από εκείνους τους ευγενείς που έχουν μια λόγχη στην κρεμάστρα, μια παλιά ασπίδα, ένα αδύνατο άλογο και ένα λαγωνικό για το κυνήγι.» — Μιγκέλ ντε Θερβάντες, Δον Κιχώτης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους