[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Ο Ντίνο έφερε τον αριστερό του καρπό στο ύψος των ματιών και κοίταξε τους δείκτες στο χρυσό Ρόλεξ, έδειχναν 5 και 20. Έξω, ο ουρανός ήταν μουντός, περίεργο για καλοκαίρι έστω και αρχές Ιουνίου. Δίπλα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ντίνο έφερε τον αριστερό του καρπό στο ύψος των ματιών και κοίταξε τους δείκτες στο χρυσό Ρόλεξ, έδειχναν 5 και 20. Έξω, ο ουρανός ήταν μουντός, περίεργο για καλοκαίρι έστω και αρχές Ιουνίου.

Δίπλα του ο Στόγιαν λαγοκοιμόταν, για αυτό τον σκούντηξε ελαφρά και όταν είδε πως άνοιξε τα μάτια του, τον ρώτησε "πόση ώρα θέλουμε"; Ο Βράνκοβιτς τέντωσε τα 2.17 του κορμιού του και απάντησε βαριεστημένα, "ξέρω 'γω, μισή ώρα περίπου". "Το βράδυ θα φτάσει αυτός" είπε σχεδόν ψιθυριστά ο Ράτζα σαν να μιλούσε στον εαυτό του αλλά ο Στόϊκο τον άκουσε. "Θα τον δούμε αύριο" είπε, "τώρα πρέπει να είναι κοντά στο Μόναχο". Περίπου 500 χιλιόμετρα βορειοδυτικά, στον αυτοκινητόδρομο 9 που ενώνει τη Νυρεμβέργη με το Μόναχο, το κόκκινο Golf κινούνταν με αρκετή ταχύτητα στο οδόστρωμα.

Ψιλόβρεχε για αυτό και ο Ντράζεν αν και ένιωθε αρκετά κουρασμένος, απέφευγε να κοιμηθεί, η Κλάρα ήταν άπειρη οδηγός.

Αυτός δεν μπορούσε να οδηγήσει, το δίπλωμα του είχε λήξει και δεν ήθελε να το ρισκάρει, στη Γερμανία οι αστυνομικοί δεν αστειεύονταν.

Αντίθετα στο πίσω κάθισμα η Χιλάλ κοιμόταν του καλού καιρού, τίποτα δεν την ενοχλούσε. Η Κλάρα έσπασε τη σιωπή και του έκανε την ερώτηση που ήξερε πως απασχολούσε το μυαλό του. "Αποφάσισες τελικά; Τι θα κάνεις, θα πας στην Ελλάδα"; Χωρίς να πάρει το βλέμμα του από τον δρόμο, της απάντησε "δεν ξέρω, το σκέφτομαι ακόμα.

Δεν έχω διαγράψει εντελώς την Αμερική από το μυαλό μου, ξέρω πως η Νέα Υόρκη με θέλει.

Αλλά η αλήθεια είναι πως θέλω να παίξω μαζί με τον Στόϊκο.

Είναι και ο παλιός μου προπονητής εκεί, ο Παβλίσεβιτς και φυσικά ο Γκάλης που ξέρω πως αν παίξουμε μαζί θα τους διαλύσουμε όλους, κανείς δε θα μπορεί να μας αντιμετωπίσει.

Είναι ωραία στην Ελλάδα, οι φίλαθλοι είναι τρελοί με το μπάσκετ, θυμάμαι το γήπεδο το '87. Και τα λεφτά που μου δίνουν είναι πολλά, ο Στόϊκο μου είπε πως ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού είναι κύριος και πληρώνει πάντα στην ώρα του.

Δεν ξέρω, το δίλημμα είναι μεγάλο, μάλλον θα αποφασίσω μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα".

****** "Και οι Κροάτες κατακτούν το χρυσό μετάλλιο, είναι πρωταθλητές Ευρώπης"... "3,2,1, το παιχνίδι λήγει, ο Παναθηναϊκός είναι πρωταθλητής Ευρώπης, Γκάλης και Πέτροβιτς πανηγυρίζουν αγκαλιασμένοι"... "Η μπάλα είναι στα χέρια του Πέτροβιτς για την τελευταία επίθεση του τελικού και απέναντι του έχει τον Τζόρτζεβιτς"... "Και βλέπουμε εδώ τον θερμό εναγκαλισμό του Ρέτζι Μίλερ με τον Ντράζεν λίγο πριν από το εναρκτήριο τζάμπολ του τελικού των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα"... "Μετά από πέντε απόλυτα επιτυχημένα χρόνια με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, ο Ντράζεν Πέτροβιτς αποχωρεί με τις πληροφορίες να αναφέρουν πως θα επιστρέψει στην Κροατία για την πρώτη ομάδα της καριέρας του, τη Σιμπένκα"...

****** Το Μπαλντέκιν ήταν άδειο , η σιωπή κυριαρχούσε, κάτι απόλυτα λογικό αφού η ώρα ήταν 6 το πρωί.

Δεν τον ένοιαζε όμως, ήθελε να είναι μόνος του όπως τότε που ήταν ένα παιδί γεμάτο όνειρα που ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο και ερχόταν κάθε μέρα εδώ και σούταρε εκατοντάδες φορές στα σκοτεινά.

Το είχε υποσχεθεί στον Γιόλε πως κάποτε θα επέστρεφε, εδώ θα έβαζε τελεία στην καριέρα του φορώντας την πορτοκαλί φανέλα με το νούμερο 4 και μετά θα μπορούσε να παίζει μονά με τους φίλους του στη δική του μπασκέτα που κρεμόταν στην οδό Πέταρ Πρεράντοβιτς.

Έκλεισε τα μάτια και άκουσε τον ήχο της μπάλας, είδε τον Σλάβνιτς να του δίνει την εντολή να μπει στο παρκέ, θυμήθηκε το πρωτάθλημα των 14 ωρών, όλα του επιβεβαίωναν πως είχε γυρίσει στο σπίτι του.

******* "...Ο πόλεμος για τον οποίο εμείς δεν είχαμε ευθύνη αλλά υποστήκαμε τις συνέπειες, μας χώρισε, σήκωσε ανάμεσα μας ένα αόρατο τείχος.

Ο χρόνος όμως τα γιατρεύει όλα και σήμερα είναι τεράστια τιμή για εμένα που ο Ντράζεν με επέλεξε να τον προλογίσω για την είσοδο του στο Hall of Fame"... Ο Ντράζεν κοίταξε τον Βλάντε και το βλέμμα του έλεγε αυτά που δεν μπορούσαν να πουν οι λέξεις, ήταν ξανά αδέρφια όπως τότε. Σίμπενικ, Ζάγκρεμπ, Μαδρίτη, Πόρτλαντ, Νιού Τζέρσεϊ, ίσως Αθήνα, και τέλος, αιωνιότητα.

Η διαδρομή του Ντράζεν Πέτροβιτς, αν η ζωή του αρχηγού δεν σταματούσε να κυλά... Život leti kapetane... Antreas Tsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences