Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φθινόπωρο 1983. Στο τέλος της εφηβείας μας. Η Θεσσαλονίκη έχει ήδη στέκια αναφοράς, όμως χρειάζεται λίγο από τον παλιό κοσμοπολιτισμό του μεσοπολέμου. Η Λίτσα Τατόγλου, αν και νέα πολύ γνωρίζει όλη την πόλη.

Ζει στο Παρίσι Εκεί θα γνωρίσει την Κατρίν Βερχάιμ, κόρη οικογένειας φιλελλήνων.

Κάνουν παρέα στενή.

Την προτρέπει να έρθουν να ζήσουν στην πόλη μας και να ανοίξουν ένα στέκι επηρεασμένο από το ύφος των βερολινέζικων μπαρ, αφού έχει δουλέψει στο μπαρ των Ακριθάκηδων και των παρισινών μπρασερί.

Τα κορίτσια το αποτολμούν.

Έρχονται, βρίσκουν στην σχετικά έρημη Παύλου Μελά ένα παλιό κατάστημα που πουλά φωτεινές πινακίδες και γύρω από το μπαρ που αυθόρμητα ονομάζεται Defacto θα στηθεί ένας από τους μεγαλύτερους μύθους της πόλης.

Μαζί τους μερικά από τα πιο φωτεινά μυαλά της πόλης.

Με θυμάμαι το επόμενο καλοκαίρι και πολλά ακόμα χρόνια να περνώ στα τραπέζια του στιγμές απίθανες.

Συναντήσεις με τους κορυφαίους της εποχής και έναν Νίκο Ναουμίδη στο σέρβις να δίνει περφόρμανς σε κάθε παραγγελία.

Όσα θυμάμαι αλλά κυρίως όσα μου εμπιστεύτηκαν οι δυο υπέροχες κυρίες θα τα διαβάσετε στο πρώτο σχόλιο.

Ο μύθος του Defacto. Νομίζω άξιζε να τον διηγηθώ. Μια πόλη που δεν υπάρχει πια παρά μόνο στη μνήμη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους