Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες στα social media, ως αντίποδας στην οργή και τη θλίψη για τη γυναίκα που δολοφονήθηκε, η εικόνα αυτού του ηλικιωμένου ζευγαριού.

Η λεζάντα αναρωτιέται: «Άραγε πόσες φορές συγχώρεσαν ο ένας τον άλλον για να φτάσουν ως εδώ;» Δεν ξέρω πόσες φορές συγχώρεσαν ο ένας τον άλλον.

Αυτό που ξέρω με βεβαιότητα είναι πως τέτοιες εικόνες μοιάζουν όλο και πιο σπάνιες.

Ίσως όχι επειδή οι άνθρωποι αγαπούν λιγότερο από παλιά, αλλά επειδή έχουμε αρχίσει να ξεχνάμε τι σημαίνει να μένεις πραγματικά κοντά σε έναν άνθρωπο όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Πολλοί προβάλλουν αυτή τη φωτογραφία ως το απόλυτο πρότυπο αγάπης, σεβασμού, τρυφερότητας και συντροφικότητας.

Και κάπου εκεί θυμήθηκα τη γιαγιά μου.

Όταν τη ρώτησα κάποτε πώς άντεξαν με τον παππού τόσες δεκαετίες μαζί, μου είπε μια φράση που δεν ξέχασα ποτέ: «Παιδί μου, δεν κοιμηθήκαμε ποτέ ένα βράδυ τσακωμένοι.

Όσο δυνατός κι αν ήταν ο καυγάς, πάντα λύναμε τις διαφορές μας πριν σβήσει το φως.

Δεν κοιμηθήκαμε ποτέ πλάτη ο ένας στον άλλον.» Δεν ξέρω αν αυτή η συμβουλή αρκεί από μόνη της για να κρατήσει μια σχέση ζωντανή.

Ξέρω όμως ότι κρύβει μέσα της μια αλήθεια που μοιάζει να χάνεται.

Την πεποίθηση ότι ο άνθρωπός σου δεν είναι ο αντίπαλός σου.

Ότι ακόμη και μέσα στη διαφωνία, ο στόχος δεν είναι να νικήσεις, αλλά να καταλάβεις.

Σήμερα συναντάμε όλο και συχνότερα σχέσεις όπου η συναισθηματική απόσταση παρουσιάζεται ως δύναμη.

Η σιωπή γίνεται όπλο.

Η αποστασιοποίηση γίνεται μέσο ελέγχου.

Τα παιχνίδια εξουσίας βαφτίζονται «αυτοσεβασμός» και η ψυχρότητα παρουσιάζεται ως ένδειξη ανωτερότητας.

Αντί να χτίζουμε γέφυρες επικοινωνίας, συχνά υψώνουμε τείχη.

Το να εξαφανίζεται κάποιος για μέρες, να αρνείται κάθε επικοινωνία ή να αφήνει τον άλλον να αγωνιά σκόπιμα δεν είναι ένδειξη ωριμότητας ούτε απόδειξη δύναμης.

Είναι ένας τρόπος επιβολής.

Είναι η ανάγκη να έχεις το πάνω χέρι τη στιγμή που ο άλλος είναι πιο ευάλωτος.

Και δυστυχώς, τέτοιες συμπεριφορές όχι μόνο έχουν κανονικοποιηθεί, αλλά συχνά παρουσιάζονται ως κάτι ελκυστικό ή επιθυμητό.

Όμως η εικόνα αυτού του ηλικιωμένου ζευγαριού δεν μιλά για τίποτα από αυτά.

Δεν μιλά για ανθρώπους που άντεξαν την κακοποίηση ή που θυσίασαν την αξιοπρέπειά τους στο όνομα της συντροφικότητας.

Μιλά για δύο ανθρώπους που πιθανότατα έμαθαν να λύνουν τις διαφορές τους χωρίς να παύουν να σέβονται ο ένας την ύπαρξη του άλλου.

Για δύο ανθρώπους που κατάλαβαν ότι η αγάπη δεν μπορεί να ανθίσει εκεί όπου κυριαρχεί ο φόβος.

Απέναντι σε αυτό το σκοτάδι, η πραγματική αγάπη μοιάζει σχεδόν επαναστατική.

Γιατί πραγματική αγάπη είναι ο βαθύς και αδιαπραγμάτευτος σεβασμός προς την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του άλλου.

Είναι εκείνο το σπάνιο συναίσθημα όπου κοιτάς τον άνθρωπό σου στα μάτια ,μετά από μέρες, μετά από χρόνια, μετά από δεκαετίες και λιώνεις.

Λιώνεις όχι από φόβο, όχι από την αγωνία αν θα σε πληγώσει, αλλά από δέος και ευγνωμοσύνη που αυτό το πλάσμα διάλεξε να περπατήσει πλάι σου στον κόσμο.

Η γιαγιά μου και ο παππούς μου δεν κοιμόντουσαν πλάτη-πλάτη, επειδή ο εγωισμός τους ήταν πάντα μικρότερος από τον τρόμο του να χάσουν ο ένας τον άλλον.

Σήμερα, στην πρώτη δυσκολία, προτιμάμε να χάσουμε τον άνθρωπό μας, αρκεί να μη χάσουμε το «πάνω χέρι». Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό μήνυμα της φωτογραφίας.

Όχι πόσες φορές συγχώρεσαν ο ένας τον άλλον, αλλά πόσες φορές διάλεξαν να μη μετατρέψουν την αγάπη σε πεδίο μάχης.

Γιατί η αγάπη δεν είναι μια αρένα όπου κερδίζει όποιος πληγώνεται λιγότερο.

Είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου δικαιούσαι να ακουμπήσεις τα όπλα σου και να νιώσεις ασφαλής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους