Original Post

Πλήρες Κείμενο:

« Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη. Δώσε κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι ν’ αρχινήσει… Όχι, δεν έχω μπερδευτεί.

Ξέρω πού βρίσκομαι και τι θέλω να κάνω, έτσι καθώς στέκομαι τώρα, εδώ, απόψε, ανάμεσά σας.

Σήμερα θέλω να σας πω μια ιστορία.

Για να το πω πιο σωστά, απόψε, θέλουμε και τολμάμε, μια χούφτα άνθρωποι, γνωστοί, μα και άγνωστοι μεταξύ μας κάποιοι, να μοιραστούμε μαζί σας μια ιστορία.

Την ίδια ιστορία.

Τη δική μας ιστορία.

Που όμως είναι και δεν είναι ίδια για όλους μας.

Δεν ξέρω πόσα είναι αυτά που μπορεί να μας χωρίζουν.

Ξέρω όμως ότι όσοι πήραμε την γενναία απόφαση να μιλήσουμε, έχουμε όλοι μας κάτι κοινό που μας ενώνει και θα μας ενώνει πάντα.

Και το κάναμε ο καθένας μας με τον καλύτερο τρόπο που μπορέσαμε.

Αυτά που θα σας πούμε απόψε, θα στέκουν πάντα αόρατη, λεπτή, κόκκινη κλωστή δεμένη γύρω απ’ τις πιο κρυφές μας ώρες.

Θα ήθελα να σας τα έλεγα όλα σαν παραμύθι.. Η ιστορία μου, οι ιστορίες όλων μας έχουν ήρωες.

Και ηρωίδες.

Έχουν δράκους.

Έχουν νεράιδες.

Και ξωτικά.

Έχουν μέρες και ώρες λαμπρές και ολοφώτεινες.

Έχουν και νύχτες.

Σκοτεινές και παγωμένες.

Έχουν μαγικά φίλτρα και δηλητήρια.

Έχουν ξόρκια και προσευχές.

Έχουν φόβους και όνειρα.

Έχουν χαμόγελα και δάκρυα.

Έχουν αγωνίες κι ελπίδες.

Έχουν όσα άντεξε η ψυχούλα και το κορμί του καθενός μας να περάσει, κι ίσως ακόμα περισσότερα.

Μα πιο πολύ απ’ όλα, έχουν αλήθεια... Και ξέρετε δεν είναι μόνο η Μίνα, η Τέτη, η Όλγα, ο Χρήστος, ο Γιάννης, εγώ που απόψε θα μιλήσουμε για όλα αυτά που μας σημάδεψαν.

Όλα αυτά που αντέξαμε να περάσουμε.

Όλα όσα αναγκαστήκαμε να ζήσουμε.

Είμαστε πολύ περισσότεροι.

Είμαστε τόσοι που δεν το φαντάζεται κανείς σας.

Είμαστε πολλά περισσότερο από μια στατιστική.

Είμαστε απόδειξη ζωής και ελπίδας. Οκ… Έχουμε καρκίνο.

Όμως έχουμε και χίλια δυο άλλα.

Έχουμε ελπίδα.

Έχουμε δύναμη.

Έχουμε αισιοδοξία.

Έχουμε γνώση.

Έχουμε όνειρα.

Και θέληση.

Και διάθεση για ζωή, όση δεν φαντάζεται κανείς σας.

Δεν είμαστε ήρωες.

Δεν είμαστε μόνοι.

Είμαστε άνθρωποι που δοκιμάσαμε τα όριά μας.

Και τα ξεπεράσαμε. Καμφθήκαμε.

Μα δε σπάσαμε.

Και επιτέλους ξέρουμε πως όλα είναι εδώ.

Ξέρουμε πως όλα περιμένουν να τα γευτούμε.

Να τα ζήσουμε.

Να τα ονειρευτούμε.

Κι εσείς ξέρετε πως είμαστε εδώ.

Έχοντας μάθει.

Έχοντας αγαπήσει.

Έχοντας δώσει μάχη.

Έχοντας ζήσει.

Ίσως και λίγα περισσότερα απ’ όσα θα θέλαμε ποτέ να έχουμε ζήσει… Το παραμύθι μας τελείωσε.

Μπορούμε να είμαστε ήσυχοι.

Η ζωή συνεχίζεται….Χωρίς φόβο μα με πολύ πάθος. Χαρά. Χορό. Χαμόγελα.

Και μουσική….» Με αφορμή την σημερινή παγκόσμια ημέρα επιζώντων καρκίνου, μοιραζόμαστε μερικά αποσπάσματα από το αφηγηματικό μέρος της παράστασης 180 μοίρες που στηρίχτηκε πάνω σε ιστορίες μελών του συλλόγου μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους