Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Χωρίς τις εργάτριες, τα εργοστάσια σταματούν": Σαν σήμερα, 7 Ιουνίου 1968, οι εργάτριες στο εργοστάσιο της Φόρντ στο Ντάγκενχαμ της Αγγλίας αρχίζουν απεργία διεκδικώντας ίση αμοιβή με τους άνδρες συναδέλφους τους.

Οι εργάτριες, που έραβαν τα καθίσματα των αυτοκινήτων, κατατάσσονταν ως "ανειδίκευτες", ενώ οι εργάτες που εργάζονταν στις ίδιες ή παρόμοιες θέσεις χαρακτηρίζονταν ως "ειδικευμένοι" και αμείβονταν με υψηλότερους μισθούς.

Οι εργάτριες αμείβονταν το 85% του μισθού των εργατών για την ίδια εργασία.

Η εργοδοσία αξιοποιούσε τα αντιδραστικά στερεότυπα για τα φύλα και τον σεξισμό για να πληρώνει λιγότερο τις εργάτριες και να αναπαράγει γενικότερους διαχωρισμούς μέσα στις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους.

Και οι 187 εργάτριες που δούλευαν στο εργοστάσιο εγκατέλειψαν την εργασία τους.

Παρότι οι χιλιάδες άνδρες εργαζόμενοι του εργοστασίου συνέχισαν να δουλεύουν, η παραγωγή αυτοκινήτων σταμάτησε εντελώς αφού η αλυσίδα παραγωγής ήταν απόλυτα εξαρτημένη απο την δουλειά της κάθε εργάτριας και του κάθε εργάτη.

Έτσι γεννήθηκε το σύνθημα "χωρίς τις εργάτριες, τα εργοστάσια σταματούν": Περίπου 200 εργάτριες σε άλλο εργοστάσιο της Ford στο Ηνωμένο Βασίλειο προχώρησαν επίσης σε απεργία αλληλεγγύης.

Αρχικά, η εργοδοσία αρνήθηκε να διαπραγματευτεί, ενώ τα μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να υποβαθμίσουν ή να γελοιοποιήσουν τις εργάτριες που απεργούσσν.

Για παράδειγμα, μια εφημερίδα δημοσίευσε φωτογραφία των απεργών με το πανό τους που έγραφε "Θέλουμε ισότητα των φύλων" ("We want sex equality"), αλλά το πανό ήταν μισοξεδιπλωμένο, με αποτέλεσμα στην φωτογραφία που δημοσιεύτηκε να φαίνεται μόνο το "Θέλουμε σεξ" ("We want sex"). Πολλοί εργάτες τελικά υποστήριξαν την απεργία υπήρχαν όμως και αυτοί που έλεγαν στις εργάτριες “Γυρίστε στη δουλειά, το κάνετε μόνο για χαρτζιλίκι”. Όμως οι μισθοί των εργατριών δεν ήταν για χαρτζιλίκι.

Ήταν για το κόστος ζωής, το στεγαστικό δάνειο, τους λογαριασμούς.

Η εργάτριες μετέτρεψαν την απεργία σε απεργία διαρκείας.

Για τρείς εβδομάδες αρνήθηκαν να κάνουν πίσω, παρά τις αρνήσεις της εργοδοσίας και την προπαγάνδα των ΜΜΕ.

Η παραγωγή στο εργοστάσιο είχε παραλύσει.

Η εργοδοσία της Φόρντ αντιμετώπιζε πρόβλημα απώλειας παραγωγής και εξαγωγών και οικονομικές ζημιές.

Ακόμα χειρότερα, όσο οι εργάτριες δεν έκαναν πίσω, η κυβέρνηση των "Εργατικών" του Ουίλσον φοβήθηκε την πιθανότητα επέκτασης της απεργίας και σε άλλους κλάδους αφού το ζήτημα της ίσης αμοιβής δημιουργούσε αυξανόμενο δημόσιο ενδιαφέρον.

Γι' αυτό η τότε Υπουργός Εργασίας, Μπάρμπαρα Καστλ, παρενέβη προσωπικά για να λήξει η απεργία.

Οι εργάτριες όμως δεν σταμάτησαν παρά μόνο όταν είχαν στα χέρια τους μια καθαρή νίκη.

Μετά απο τρείς εβδομάδες, τα κατάφεραν.

Η εργοδοσία υποχώρησε και δέχτηκε να αυξήσει τον μισθό τους στο 92% του μισθού των εργατών απο 85% που ήταν πριν.

Η απεργία αυτή είχε καθοριστικό ρόλο στην δημιουργία του "Νόμου για την Ίση Αμοιβή" που ψηφίστηκε το 1970 και τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή το 1975 και απαγόρευσε στους εργοδότες να πληρώνουν τις γυναίκες λιγότερο από τους άνδρες μόνο λόγω φύλου. Ωστόσο, η πλήρης μισθολογική ισότητα στη Φόρντ επιτεύχθηκε μόνο μετά από μια μεταγενέστερη απεργία το 1984.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους