Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συγγνώμη που επιμένω Να μην προσεύχεσαι να ξεχάσεις, αλλά να θυμάσαι με όποια δύναμη γαλήνης σε ελεήσει ο χρόνος.

Κι αν περπατάς με κάποιο βάρος πένθους κοίτα να το εξαχνώσεις στον ήλιο, ώστε το πρόσθετο φως να γίνει φάρος οδηγός.

Θα μάθουμε με τόσο πόνο να στεκόμαστε σιωπηλοί και να βλέπουμε πίσω απ’ τα πράγματα που στροβιλίζονται συχνά χωρίς νόημα σε ποιο βάθος ψυχής λάμπει η αληθινή ζωή και τι πρέπει να κάνουμε για να νικήσουμε την απόγνωση.

Δεν θα χρειαζόμουν λέξεις αν έπαιζα ένα πνευστό, μια ταπεινή φλογέρα από καλάμι, με τρύπες και επιδέξια δάχτυλα, να μιλήσω για όλα αυτά με άλλον μαγικό τρόπο, με φυσήματα και στεναγμούς αέρα, μήπως και ξυπνήσουν παλιές μνήμες να μας συμπαρασταθούν, σφηνωμένες στις πέτρες εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Εδώ γράφτηκε η οδύνη των αιώνων που πέρασαν με δάκρυ απ’ τη θάλασσα και σμίλες ανέμων που χάραξαν στην πέτρα τα βάσανα των ανθρώπων.

Ο, τι και να πούμε και όσο να μιλήσουμε, μένει κάτι ανείπωτο για παρηγοριά.

Είναι κι αυτό σκαλισμένο στους βράχους, κι αν σε κυβερνά κάποιος πόνος μπορείς να διαβάσεις.

Συγγνώμη που επιμένω να τραγουδάμε, αλλά άλλον τρόπο δεν έχουμε και μη νομίζεις πως θα άντεχες περισσότερο τη σιωπή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους