Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΕΡΟΣ 5: Ο Άρης ως κοινωνικός οργανισμός Στο προηγούμενο μέρος έγραψα ότι το μέλλον του Άρη πρέπει να γεννιέται μέσα στον Άρη.

Μίλησα για ακαδημίες.

Για παιδιά.

Για παραγωγή αθλητών.

Για σχολή.

Για δομή.

Για το πώς ένας σοβαρός σύλλογος δεν πρέπει να ζει μόνο από μεταγραφές, αλλά να χτίζει το δικό του μέλλον.

Σήμερα θέλω να πάω ένα βήμα πιο βαθιά.

Γιατί ο Άρης, για μένα, δεν πρέπει να είναι μόνο αθλητικός οργανισμός.

Δεν πρέπει να είναι μόνο ποδόσφαιρο.

Δεν πρέπει να είναι μόνο μπάσκετ.

Δεν πρέπει να είναι μόνο εισιτήρια, μεταγραφές, φανέλες, χορηγίες και αποτελέσματα. Ο Άρης πρέπει να είναι και κοινωνικός οργανισμός.

Γιατί ένας μεγάλος σύλλογος δεν μπορεί μόνο να παίρνει από την κοινωνία.

Πρέπει και να επιστρέφει. Ο Άρης ζει από τον κόσμο του.

Από τον άνθρωπο που θα πάρει διαρκείας ενώ δυσκολεύεται.

Από τον πατέρα που θα πάει το παιδί του στο γήπεδο.

Από τον πιτσιρικά που μεγαλώνει με μια κιτρινόμαυρη φανέλα.

Από τον παππού που είδε τον Άρη αλλιώς και ακόμα τον κουβαλάει μέσα του.

Από τον εργάτη, τον επαγγελματία, τον φοιτητή, τον άνεργο, τον μετανάστη, τον άνθρωπο που μπορεί να μην έχει πολλά, αλλά έχει Άρη.

Αν λοιπόν ο Άρης μεγαλώσει, δεν πρέπει να μεγαλώσει μόνο οικονομικά.

Πρέπει να μεγαλώσει και ηθικά.

Πρέπει να γίνει οργανισμός που δίνει πίσω.

Που ανοίγει δρόμους.

Που δημιουργεί ευκαιρίες.

Που στηρίζει παιδιά.

Που στηρίζει οικογένειες.

Που στηρίζει τη νεολαία.

Που στηρίζει την κοινωνία που τον κράτησε ζωντανό.

Μέσα στο Πεδίον του Άρεως, όπως το φαντάζομαι, η κοινωνική διάσταση δεν είναι διακοσμητικό κομμάτι.

Δεν είναι “να κάνουμε και δύο δράσεις για την εικόνα”. Είναι βασικός πυλώνας. Ο Άρης πρέπει να έχει προγράμματα υποτροφιών για παιδιά που έχουν ταλέντο αλλά δεν έχουν οικονομική δυνατότητα.

Πρέπει να έχει δωρεάν αθλητικά προγράμματα για παιδιά από οικογένειες που δεν μπορούν να πληρώσουν.

Πρέπει να έχει εκπαιδευτικές δράσεις.

Σχολικές επισκέψεις. Σεμινάρια.

Προγράμματα υγείας.

Προγράμματα διατροφής.

Ψυχολογική υποστήριξη για παιδιά και νέους αθλητές.

Δράσεις κατά της βίας.

Δράσεις κατά του bullying.

Δράσεις για την πειθαρχία, τον σεβασμό, την αυτοβελτίωση, την ευθύνη.

Γιατί ο αθλητισμός δεν είναι μόνο σώμα.

Είναι χαρακτήρας.

Και ο Άρης πρέπει να χτίζει χαρακτήρες.

Όχι μόνο παίκτες.

Όχι μόνο οπαδούς. Ανθρώπους.

Αυτό, για μένα, είναι τεράστιο.

Γιατί πολλές φορές μιλάμε για το πόσο μεγάλος είναι ο λαός του Άρη, αλλά δεν μιλάμε αρκετά για το τι χρωστάει ο Άρης σε αυτόν τον λαό.

Ο κόσμος του Άρη έχει πονέσει.

Έχει στηρίξει.

Έχει γεμίσει γήπεδα χωρίς να παίρνει πίσω αυτά που άξιζε.

Έχει κρατήσει ζωντανή την ιδέα σε εποχές δύσκολες.

Έχει κουβαλήσει τον σύλλογο περισσότερο από όσο ο σύλλογος κουβάλησε αυτόν.

Άρα, αν κάποια στιγμή έρθει η μεγάλη εποχή του Άρη, αυτή δεν πρέπει να είναι μόνο εποχή τίτλων και εγκαταστάσεων.

Πρέπει να είναι και εποχή ανταπόδοσης. Ο Άρης πρέπει να γίνει σπίτι για τα παιδιά του.

Να μπορεί ένα παιδί να μπαίνει στις ακαδημίες και να μην κρίνεται μόνο από την τσέπη της οικογένειάς του.

Να μπορεί ένας γονιός να νιώθει ότι αφήνει το παιδί του σε έναν οργανισμό που το προσέχει πραγματικά.

Να μπορεί ένας νέος αθλητής να παίρνει όχι μόνο προπόνηση, αλλά παιδεία.

Να μπορεί ένας άνθρωπος που δυσκολεύεται να νιώθει ότι ο Άρης δεν τον βλέπει μόνο σαν πελάτη.

Αυτό είναι μεγάλη ομάδα.

Όχι μόνο να έχει λεφτά.

Αλλά να έχει αποστολή.

Και εδώ πρέπει να πούμε κάτι καθαρά.

Η κοινωνική δράση δεν είναι αντίθετη με την επιχειρηματική ανάπτυξη.

Το αντίθετο.

Ένας οργανισμός που δίνει πίσω στην κοινωνία αποκτά βαθύτερη σχέση με τον κόσμο του.

Χτίζει εμπιστοσύνη.

Χτίζει σεβασμό.

Χτίζει ταυτότητα.

Χτίζει νέα γενιά φιλάθλων.

Χτίζει ανθρώπους που δεν βλέπουν τον Άρη μόνο σαν ομάδα, αλλά σαν κομμάτι της ζωής τους.

Και αυτό έχει αξία.

Όχι μόνο συναισθηματική.

Έχει και πραγματική αξία για το μέλλον του συλλόγου.

Γιατί ο Άρης δεν πρέπει να μεγαλώσει αποκομμένος από τον κόσμο του.

Δεν πρέπει να γίνει ένα ψυχρό επιχειρηματικό project χωρίς ψυχή.

Δεν πρέπει να γίνει απλώς mall, γήπεδο και brand.

Πρέπει να μείνει Άρης. Και Άρης χωρίς κοινωνία δεν υπάρχει. Ο Άρης είναι ο κόσμος του.

Είναι οι γειτονιές.

Είναι οι παρέες.

Είναι οι οικογένειες.

Είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν με το όνομα στο στόμα.

Είναι η μνήμη αυτών που έφυγαν και τον άφησαν στους επόμενους.

Είναι η φλόγα που περνάει από γενιά σε γενιά.

Αυτό πρέπει να το σεβαστεί οποιοσδήποτε θελήσει κάποτε να χτίσει τον μεγάλο Άρη.

Ναι, χρειαζόμαστε γήπεδο.

Ναι, χρειαζόμαστε επενδυτή.

Ναι, χρειαζόμαστε κεφάλαιο.

Ναι, χρειαζόμαστε οργάνωση.

Ναι, χρειαζόμαστε επαγγελματισμό.

Αλλά χρειαζόμαστε και ψυχή.

Γιατί αν ο Άρης μεγαλώσει και χάσει την ψυχή του, τότε δεν θα έχει μεγαλώσει πραγματικά.

Θα έχει απλώς αλλάξει μέγεθος.

Ο μεγάλος Άρης που ονειρεύομαι πρέπει να είναι δυνατός αγωνιστικά.

Σοβαρός διοικητικά.

Ισχυρός οικονομικά.

Σύγχρονος τεχνολογικά.

Αλλά και παρών κοινωνικά.

Να δίνει ευκαιρίες.

Να στηρίζει παιδιά.

Να ανοίγει δρόμους.

Να εκπαιδεύει.

Να προστατεύει.

Να εμπνέει.

Να επιστρέφει στην κοινωνία κάτι από όσα πήρε από αυτήν.

Γιατί ο Άρης δεν πρέπει να είναι απλώς μια ομάδα που ζητάει από τον κόσμο της να τη στηρίξει.

Πρέπει να είναι ένας οργανισμός που αξίζει αυτή τη στήριξη.

Και για να την αξίζει, πρέπει να δίνει πίσω.

Αυτός είναι ο Άρης που έχω στο μυαλό μου.

Όχι μόνο ομάδα.

Όχι μόνο εταιρεία.

Όχι μόνο brand.

Αλλά ζωντανός κοινωνικός οργανισμός.

Με δύναμη.

Με ευθύνη.

Με μνήμη.

Με ψυχή. One Aris. One Future.

Αύριο θα γράψω για το επόμενο κομμάτι: Ο επενδυτής που χρειάζεται ο Άρης — γιατί αυτό το όραμα δεν μπορεί να το σηκώσει μικρή σκέψη, μικρή τσέπη και μικρή φιλοδοξία. #aris #ARISFC #ARISBC #super3 #thessaloniki #arisfans #onearis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους