Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Η κόρη μου είναι τόσο έξυπνη! — έστελνε η Οξάννα στις γύρω γειτόνισσες. — Έκανα όλες τις εξετάσεις με πέντε! Και ακόμη καταφέρνει να κάνει έξτρα δουλειά, χωρίς να παίρνει ούτε ένα ευρώ από εμάς! — Ζηλεύω, Οξάννα! — παραπονιόταν η Μαρίας. — Τα παιδιά μου ξέρουν μόνο πώς να ζητούν χρήματα.

Δεν θέλουν καθόλου να μάθουν. Η Δάφνη λέει ότι μόλις τελειώσει το κολλέγιο θα τρέξει να παντρευτεί· ας την φροντίζει ο σύζυγός.

Και ο γιος… αχ! — χαιρέτησε απογοητευμένη. — Εσύ όμως η Νίκη σου, η μικρή μου, είναι αληθινό παράδειγμα και σκέφτεται πώς να ζήσει με το μυαλό της. — Έτσι είναι, — ψιθύρισε μόνο του ο Μιχάλης, απομακρυσμένος λίγα βήματα από τις κουτσομπολιές.

Ήθελε να πάει σπίτι, αλλά η μητέρα του δεν είχε ακόμη επισκεφθεί όλα τα μαγαζιά στη γειτονιά.

Αν ο πατέρας του ήταν στη δουλειά, του έλειπε ο ρόλος του «καβαλάρη τσάντας» της ημέρας. — Αν ήξερες τι κάνει η αδερφή σου στην Αθήνα, δεν θα την αναφερόταν έτσι· και δεν θα έπαιρνε τυπικά. — Εξαίσια, — την κοίταξε ο Μιχάλης η Οξάννα με ανησυχία. — Μπορεί να περιμένει πέντε λεπτά; Η γυναίκα δεν είχε ακόμη δώσει όλες τις λεπτομέρειες. — Μπαμπά, — είπε ήσυχα. — Χρειάζομαι να ετοιμάσω μια παρουσίαση για αύριο και να γράψω μια εργασία.

Μήπως την θαυμάσεις κάποια άλλη φορά; — απάντησε ο Μιχάλης ήρεμα. — Τι λες, παιδί! — φώναξε η Οξάννα. — Σπάστε το! — και έβγαν όλοι μαζί. Ο Μιχάλης έσκυψε τους ώμους του, ενώ παρατήρησε την ανακούφιση στα πρόσωπα των γειτόνων.

Δεν ήθελε πλέον να βλέπουν τη μητέρα του να παίζουν το ρόλο της υπέροχης μητέρας της. Η Οξάννα συνέχιζε να εξυμνεί την κόρη της με τόνο που έμοιαζε με θρησκευτικό ύμνο για την Νίκη· έπρεπε να είναι το πρότυπο για όλους.

Μόνο ο Μιχάλης ήξερε την αλήθεια· ήξερε, αλλά προτιμούσε να σιωπήσει.

Ήθελε να προστατεύσει τη μητέρα του από άσκοπες ανησυχίες. *** — Η Αλεξάνδρα Μπελτζάκη ζει εδώ; — ρώτησε μια γυναίκα με κοφτερό βλέμμα, προκαλώντας φρίκη στην Οξάννα.

Δύο άντρες που στάθηκαν πίσω της δεν έδιναν καθόλου ηρεμία. — Η κόρη μου ζει στην Αθήνα.

Φοιτάει στο Πανεπιστήμιο, — απάντησε περήφανα η γυναίδα. — Τι θέλετε από αυτήν; — Στο Πανεπιστήμιο; Η Νίκη; Σοβαρά; — γελούσε η επισκέπτρια με άσχημη διάθεση. — Έφυγε μετά τη πρώτη περίοδο.

Δεν πέρασε ούτε μία εξέταση· δεν είναι παράξενо· δεν πήγαινε στα μαθήματα για να βρει κάποιον σύντροφο. — Πώς τολμάτε να μιλάτε για την κόρη μου! Θα πάρω αγωγή για δυσφήμηση! — φώνησε η Οξάννα.

Ήταν αμήχανη, αλλά δεν ήθελε να δείξει ότι η φωνή της ήταν ορθή.

Να την καλούσαν μέσα στο διαμέρισμα σημαίνει να παραδεχόταν ότι είχε δίκιο.

Να μη δεχόταν; τι θα λέει; Στον κόσμο δεν τους ενδιαφέρει αν είναι αλήθεια ή ψέμα· θα ψιθυρίζουν ό,τι θέλουν. — Περάστε, — έσπασε η σύγχυση της γυναίκας όταν ο γιος της, ο Μιχάλης, παρεμβόλησε. — Δεν υπάρχει λόγος να δώσουμε φαγητό στα κουτσομπολιά.

Μητέρα, άφησέ τους. — Αλλά, Μιχάλη! — Άφησέ τα. — ο Μιχάλης, που φαινόταν πιο ώριμος από τα 16 του, μίλησε με αυστηρότητα, όμως με μια μικρή δόση τρέμουλου.

Οδήγησε τους επισκέπτες στο σαλόνι, κάνοντας ένα ρίσμα για το καναπέ.

Η κυρία καθόταν στη πολυθρόνα λίγο πιο μακριά, ενώ οι άντρες σταθίσανται αμήχανοι. — Μιχάλη! Πώς τολμάς να τους προσκαλείς στο σπίτι; Άκουσες τι είπε για τη Νίκη! — Το άκουσα.

Γι' αυτό και τους άφησα να μπει, — απάντησε ενοχλημένος ο γιος.

Ο πατέρας του ήταν σε ταξίδι, κι έτσι έπρεπε να αναλάβει τα καθήκοντα του αρχηγού της οικογένειας· έπρεπε να περιορίσει τις ζημιές. — Τι λες… — Μάλλον ξέρεις καλύτερα την αδερφή σου, — ειρωνεύτηκε η γυναίκα. — Ξέρεις που είναι τώρα; — Στην Αθήνα, η μητέρα δεν σου είπε ψέματα.

Δεν ζει σε κοινόβιο· είναι σε ενοικιασμένο διαμέρισμα που πληρώνει ο σύζυγός της.

Δεν ξέρω τη διεύθυνση, αλλά ξέρω ότι ο άντρας είναι 20 χρόνια μεγαλύτερος από τη Νίκη, έχει τρία ενήλικα παιδιά και είναι πλούσιος σαν τρία. — Λέγεται Γρηγόριος ο σύζυγός; — ρώτησε με πονηρό ύφος ο Μιχάλης. — Είστε η σύζυγός του; — ρώτησε επιφυλακτικά.

Εκεί που βρέθηκε η «μη καταληπτή» αδερφή του; Αν τη ψάχνουν εδώ; — Ευτυχώς όχι.

Εγώ είμαι η αδερφή του· βαρεθήκαμε τα γκάφα του. Ο Γρηγόριος έχει υπέροχη σύζυγο, κόρη του κυρίου που είναι ο κύριος μας εταίρος.

Στον άντρα του τολμούν άλλες κοπέλες· θα σπάσει το γάμο του. — είπε ψυχρά η γυναίκα. — Απλά δες να μην το στέλνεις στο δικαστήριο. — Εσύ, έξυπνε παιδί, — μουρμούρισε η γυνίκα. — Ποια είναι η τρέλα της αδερφής σου; — Δεν έχω ιδέα, αλλά η φίλη της ίσως ξέρει.

Μπορώ να την καλέσω, αλλά πρώτα θέλω να μάθω τα σχέδιά σας.

Έχω μια αδερφή, ξέρετε. — Μιχάλη, τι σημαίνουν όλα αυτά; Ποιος είναι αυτός ο Γρηγόριος; Ποιο είναι το ενοικιασμένο διαμέρισμα; Τι έγινε με τη Νίκη μου; — η Οξάννα πήρε χρώμα, σαν να τρέμει η ψυχή της. Ο Μιχάλης έσπρωξε στο μπάνιο, όπου η μητέρα του συνήθιζε να κρύβει τις χάπυρες της. — Θα καλέσουμε ασθενοφόρο; — φάνηκε η γυναίκα κάπως ενοχλημένη. Ο Μιχάλης έσβηνε το κερί· φυσικά κάλεσε το ασθενοφόρο, γιατί έτρεχε να φέρει τις χάπυρες. Η Νίνα Βικτωρία, η πιο γλυκιά νοσοκόμα της περιοχής, υποσχέθηκε να φτάσει μέσα σε πέντε λεπτά· η φήμη λέει πως ήταν κοντά. — Μιχάλη… Πώς ξέρεις όσα λες; — ρώτησε η Οξάννα, αδιαφιλημένη να πιστέψει το θέαμα.

Η κόρη της, η αγάπη της… πώς θα ζήσω μετά από αυτό; — Θυμάσαι όταν η Νίκη τελευταία άρχισε να μας επισκέπτεται; Το τηλέφωνό της είχε σπάσει.

Μας έδωσε τον φορητό της για να μιλήσει με την φίλη της.

Δεν βγήκε από το προφίλ της.

Ανέγυψα τις συνομιλίες της, ρώτησα άμεσα· δεν αντιτέθηκε· ζήτησε να μη πεις τίποτα σε κανέναν. — εξήγησε. Ο Μιχάλης ένιωσε συμπόνια για τη μητέρα του.

Ήταν καλή, αληθινή· το μόνο της ελάττωμα ήταν η υπερβολική υπερηφάνεια για τα κατορθώματα των παιδιών της.

Εκείνος επίσης κοκκινίζει κάθε φορά που η μητέρα του βγάζει στο εξώστημα τα βραβεία και τα πιστοποιητικά του.

Λίγο αργότερα, η Οξάννα τοποθετήθηκε στο κρεβάτι υπό την επίβλεψη ιατρικού προσωπικού· ο Μιχάλης επέστρεψε στους επισκέπτες, φασαριζόμενος για τα σχέδια της γυναίκας. — Τι πρόκειται να κάνετε; — Τίποτα ιδιαίτερο.

Θα δώσουμε λεφτά και θα συστήσουμε μερικούς «ακατάλληλους» άντρες· οι αδιάστροφοι.

Σκοπός είναι η Νίκη να βρει γρήγορα γαμήλι σύμμαχο. — Εντάξει, θα το κάνω αμέσως, — αντέδρασε ο νεαρός, προετοιμαζόμενος για μια δύσκολη συζήτηση.

Η φίλη της Νίκης στην Ελευσίνα ήταν άβολη· έπρεπε να βγει κάτι.

Η «καλά κλεισμένη περίοδος» του προγράμματος έπρεπε να καλυφθεί. «Μακάρι να ήθελε ο αδερφός του ένα δώρο;» σκέφτηκε, διότι ζούσαν τόσο μακριά· μόνο ένας ταχυδρόμος θα μπορούσε… Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους