Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Μαμά, μπαμπά, γεια σας! Μας ζητήσατε να περάσουμε, τι συνέβη; — Κλειώ και ο σύζυγός της Νίκος έσπρωξαν μέσα στην οικογενειακή διαμέρισμα.

Στην πραγματικότητα, το γεγονός είχε συμβεί πολύ καιρό πριν.

Η μητέρα είχε αρρώστη, μια σοβαρή ασθένεια, δεύτερο στάδιο… Η Μαρία πέρασε κύκλο χημειοθεραπείας, μετά ακτινοθεραπεία.

Είχε επαναφορά και τα μαλλιά της είχαν αρχίσει να ξαναβγάζουν.

Αλλά, φαίνεται πως ήταν πολύ νωρίς για ηρεμία· η υγεία της έπεφτε ξανά. — Κλειώ, Νίκο, καλησπέρα, περάστε μέσα, — είπε η μητέρα, αχτένια και λοξόψυχη σαν παιδί. — Παιδιά, καθίστε.

Έχουμε ένα λίγο παράξενο αίτημα· ακούστε τη μαμά, — είπε ο πατέρας, λίγο αμήχανος. Η Κλειώ και ο Νίκος κάθονταν στον καναπέ, ανυπόμονοι να δουν τη μαμά. Η Ιωάννα, η παππούς του Νίκου, κοίταξε τον σύζυγο Μάρκο, σαν να αναζητούσε στήριξη. — Κλειώ, Νίκο, μην εκπλαγείτε· το αίτημά μου είναι λίγο παράξενο. Συνολικά… Σας παρακαλούμε. — Υιοθετήστε για εμάς ένα αγόρι, παρακαλώ! Δεν θα μας δώσουν παιδί λόγω ηλικίας, και για άλλους λόγους επίσης.

Μπήκε ένα βαρύ σιωπηλό.

Πρώτη ήρθε στην κουβέντα η κόρη: — Μαμά, νομίζω ότι θα εκπλαγείς· εμείς το ήμασταν και φοβτηθήκαμε να το πούμε. Ο Νίκος και εγώ θέλουμε πολύ αγόρι, και ήδη έχουμε δύο κορίτσια — τις εγγονές σου.

Αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι το τρίτο παιδί θα είναι αγόρι.

Η κατάσταση είναι και η υγεία μας όχι πια ίδια· η Μαρία έχει και κέσαρ.

Οι γιατροί δεν συνιστούν να γεννήσουμε ξανά.

Σκεφτόμαστε ότι ίσως να πάρουμε παιδί από το ορφανάσιο, ένα μικρό αγόρι.

Και ξαφνικά μας μιλάς, μαμά, με τις ίδιες σκέψεις; Από πού τα παίρνεις; — Κλειώ, δεν ξέρω από πού να αρχίσω, — είπε η Ιωάννα, αγγίζοντας το μικρό σκαντζόχοιρο που είχε ξαναβγάλει μαλλιά, — η κατάσταση έγινε χειρότερη.

Και τότε ήρθε η φίλη της, η θιάγος Νάτια από την παλιά δουλειά, θυμάσαι; Είχε μια κηλίδα πάνω από το μάτι που σχεδόν το έκλεινε.

Την ανησυχούσαν ότι έπρεπε να αφαιρεθεί, επειδή θα μπορούσε να μετατραπεί.

Αλλά η Νάτια ήρθε — χωρίς κηλίδα, φαίνεται τέλεια.

Πήγαμε στο χωριό της γιαγιάς Ζωής· εκεί συζητήσαμε. Η Νάτια είπε: «Πάμε στην γιαγιά Ζωή, όλοι από διαφορετικές πόλεις πηγαίνουν εκεί· βοηθάει πολλούς». Σκέφτηκα τι χάνω κι πήγαμε. Η Κλειώ και ο Νίκος άκουσαν την ιστορία της μητέρας, συγκρατώντας την αναπνοή, αλλά δεν καταλάβαιναν καλά πού οδηγούσε. — Λοιπόν, παιδιά, — συνέχισε η Ιωάννα, — η γιαγιά Ζωή μου έκανε ένα περίεργο ερώτημα: «Έχεις γιο;» Αφού άκουσε ότι έχω μια κόρη, Κλειώ, και δύο αγαπημένες εγγονές, η Μαρία και η Τάνα, η γιαγιά ζήτησε: «Κι η κόρη;» Έμεινα έκπληκτη· κανείς εκτός από εμένα και τον πατέρα δεν ήξερε ότι είχα αποβολή σε πολύ προχωρημένο στάδιο.

Έπρεπε να είναι αγοριό μου, πρώτο παιδί, στην Κλειώ.

Αλλά δεν επέζησε, — τράξε τη φανελάκι. — Και μετά; — ρώτησε η Κλειώ με μεγάλα μάτια. — Το επόμενο που είπε η γιαγιά Ζωή ήταν: «Υιοθετήστε αγόρι». Έφυγε.

Και έδωσα δάκρυα σαν να ήμουν κάποια αδικήτρια που δεν κατάφερε να διατηρήσει το πρώτο γιό μου.

Τώρα πρέπει να δώσω σε ένα άλλο αγόρι τη ζεστασιά και την αγάπη, να επαναφέρω την ισορροπία.

Και όταν άκουσα τον εαυτό μου, συνειδητοποίησα — πράγματι το θέλω. Ο Νίκος και εγώ μπορούμε να του δώσουμε θέρμη, αγάπη, όλα όσα χρειάζεται! Και όχι μόνο για να περάσω το κύκλο θεραπείας.

Έχω μια καθαρή επιθυμία — να σώσω από ορφανά και μοναξιά τουλάχιστον μια μικρή ζωή.

Το καταλαβαίνετε; — Μαμά, σε κατάλαβα και σε στηρίζω πλήρως, — είπε η Κλειώ με δάκρυα, τρέχοντας στην αγκαλιά της, — ας το κάνουμε λοιπόν! Η Κλειώ και ο Νίκος είχαν ήδη μιλήσει με το διευθυντή του ορφανολογείου· ήθελαν να υιοθετήσουν μικρό αγόρι.

Τους προσκάλεσαν να δουν τα παιδιά. Η Ιωάννα και ο Μάρκος, φυσικά, πήγαν μαζί.

Στο παιδικό δωμάτιο, σε ένα χαλί, έπαιζαν παιδιά τριών ετών και μεγαλύτερα. — Μαμά, κοίτα πόσο κοντό αγόρι, πολύ σαν εσένα, συγκεντρώνεται να φτιάξει πυραμίδα.

Ακόμη και το δάχτυλο του προεξέχει, — ψιθυρίζει η Κλειώ δείχνοντας ένα μικρό παιδάκι στο πάτωμα. Η Ιωάννα του άρεσε επίσης.

Τότε, από τη γωνία του παιχνιδιού ακούστηκαν άσπλα λόγια. Η Ιωάννα στροβάλωσε — στην γωνία του δωματίου, κοντά τους, στεκόταν ένας μεγαλύτερος αγόρι με λυπημένα μάτια, ψιθυρίζοντας. — Μιλάς σε εμάς; Επανάλαβε πιο δυνατά, δεν το άκουσα, — ρώτησε η Ιωάννα.

Το αγόρι έκανε βήμα μπροστά και είπε: — Θεία, παρακαλώ, πάρτε με, θα με λυπάστε ποτέ.

Πάρτε με… Η Κλειώ και ο Νίκος γρήγορα συμπλήρωσαν τα χαρτιά και υιοθέτησαν τον Μιχάλη. Η Μαρία και η Τάνα ήταν περήφανες που είχαν τώρα μικρό αδερφό. Ο Μιχάλης ταίριαξε γρήγορα, άρχισε να αποκαλεί τη Κλειώ «μαμά» και τον Νίκο «μπαμπά», και περνούσε πολλές ώρες στην παρέα της γιαγιάς Ιωάννας και του παππού Μάρκου, που ζούσαν κοντά· το σχολείο ήταν εύκολο να φτάσει. Την Ιωάννα τον αποκαλούσε περίεργο, όχι γιαγιά, αλλά «μαμά Ιώρα». Έτσι τον έλεγαν.

Και εκείνη, κρατώντας την αναπνοή, κοίταζε τον Μιχάλη, και του φαινόταν ότι ήταν το δικό της γιε‑σπασμένο, εκείνον που δεν είχε επιβιώσει.

Με την πίεση των γιατρών, η Ιωάννα ξεκίνησε νέο κύκλο θεραπειών· όμως η κατάσταση δεν βελτιωνόταν· γινόταν όλο και χειρότερη. Ο Μιχάλης την κοιτούσε στα μάτια, αγάγετο τα κοντά μαλλιά της. — Μαμά Ιώρα, γιατί πονάς; Θέλω να θεραπευτείς! — Δεν ξέρω, Μιχάλη, έτσι είναι μερικές φορές· θα προσπαθήσω, σου το υπόσχομαι, — της άρεσε ο τρόπος που την αποκαλούσε «μαμά Ιώρα». Ο Μάρκος μίλησε με το γιατρό, ο οποίος επέμεινε σε επέμβαση. — Ποιες είναι οι πιθανότητες; — ρώτησε ο Μάρκος.

Ο γιατρός δεν έδωσε περιττές ελπίδες: — Πενήντα στα πενήντα.

Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε· έτσι θα τη σώσει. Ο Μάρκος και η Ιωάννα αποφάσισαν.

Την ημέρα της επέμβασης όλοι ήταν νευρικοί. Η Κλειώ τηλεφωνούσε ασταμάτητα στον πατέρα.

Ο πατέρας είχε κανονίσει με το γιατρό να τους ενημερώνει μόλις ξέρουν κάτι· και ο Μάρκος ήταν σαν να ήταν σε βελόνες.

Δεν ήξερε που ήταν ο Μιχάλης. Ο Μάρκος βρήκε το παιδί στο δωμάτιό τους, δίπλα στην … Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους